Totalt antall sidevisninger

onsdag 10. april 2019

Turblogg: Det er inga skam å skifte meining!

Det går mot påske, og med små glimt frå ein tur eg gjorde i forrige veke, slår eg fast med ein gong: Det er inga skam å skifte meining - eller snu om det er nødvendig.


Arne og eg hadde avtalt denne turen fleire veker i førevegen, så det var eigentleg utruleg at det skulle komme bli slikt godt vêr! Vêrvarselet sa at det skulle vere litt frisk bris, men ikkje noko alvorleg styrke. Det var berre å pakke og gjere seg klar, og eg pakka sekken ut frå erfaringa frå turen til Dovre. Då var det kjøligare, men vindstille.
Turmålet var Trolltinden, fjellet på grensa mellom Sunndal og Nesset. Der hadde eg ikkje vore før. så det var verd eit forsøk.


Då vi kom fram til øvste parkeringa i Trolltindfeltet, viste det seg at det hadde blese så hardt oppe der, at det ikkje var noko stifar å følge oppover. Derfor fekk sjølvsagt Arne arbeidet med å opne stien. Eg visste ikkje akkurat kor vi skulle gå, så det var greit å ha han foran.
I same tida som vi starta, starta det ein kar litt lengre ned og tok ei anna line. Seinare var det og nokre andre som begynte å gå - nokre skulle til Trolltinden og andre tok retning Romsdalsskaret. Men Arne og eg fulgte vår veg - den som gav jamn stigning opp til der det blir endå brattare.

Trolltinden er tinden i midten - den Arne har stødig kurs mot.
Mange av dokker lesarane hugsar kanskje at eg var og gjekk her i haust. Det kan de lese om i dette innlegget. Der skriv eg mellom anna om den første turen eg hadde på ski i området, og eg skriv og at eg har lyst å prøve å gå til Trolltinden.
Ja, ja - here I am!

Ryssdalen med Ryssdalsnebba til høgre.
Etter kvart som vi gjekk oppover, kjente eg kor dårleg føre det var. For kvart skritt eg gjekk fram, sank eg ned, og eg brukte mykje krefter på å komme meg framover. Det tok mykje tid å gå kvar meter, og Arne låg eit stykke framom meg oppover. Eg kjente eg vart sliten og lei - mesta sur...

Det som var tilbakelagt  med utsikt mot Flånebba og Smisetnebba baki der.
Fjellet ropar og eg må gå?
Eg set det fram som eit spørsmål, for etter kvart skjønte eg det som eg hadde sett på kartet til Morotur kor turen står forklart.  For eg hadde jo forklart meg sjølv at dei siste 4-500 høgdemetra ville bli tøffe.... Men det er jo ikkje vits å gi seg utan kamp!


Sjå kor fint og innbydande det ser ut...! Her ser det lett tilgjengeleg ut, men skaret ein skal "kare seg opp", som ligg til venstre, er bratt.
Og når eg ser kor bratt det skaret er, kjenner eg at dette er eg ikkje i stand til å meistre. Dette vil ta for lang tid - og Arne trur vi vil vere framme når vi i praksis burde vore på tur ned att. Og det er det neste problemet: På mine fjellski og med lite kunnskap om å svinge med dei, vil også nedturen vere ei utfordring.
Her hadde eg berre ein ting å gjere: Gi meg mens leiken var god. Så vi bestemmer oss for ikkje å snu, men endre kursen innover mot Romsdalsskaret - der har ikkje Arne vore før.



Vi har gjort ein venstresving og tar sikte på å følgje oppgått spor oppover mot skaret.
Arne er heldigvis ikkje ein kar som er rådlaus, og han går ikkje på tur utan spade. Det er  for så vidt eit greitt prinsipp, for ein veit aldri når og av kva grunn ein kan få bruk for han. Det kan vere fordi ein brutalt nok blir tatt av ras eller ein må grave seg ned på grunn av vêret - eller det kan vere for å lage ein flott benk å lunsje i. Eg går for det siste, og tar derfor aldri sjansar i vinterfjellet.


Planen vår var å ta sikte på Romsdalen. Fjella bak høyrer til Eresfjord, og nede der er Kanndalen. Vi går eit stykke langs spora som nokon andre har gått opp, men eg synest det går trått fordi det klabbar så kjøle under skia, og eg synest ikkje det er rett at Arne skal ta så mykje omsyn til meg. Så vi blir einige om at han går så langt framover skaret som han ønsker mens eg går tilbake til rasteplassen vår. Der kan eg sole meg og ta det med ro til han kjem. Heldigvis vart det mindre klabbing og dermed litt lettare å gå og.



Arne på veg for å få litt luft av Romsdal denne onsdagen :)

Herleg - siesta :) Trolltinden i bakgrunnen.

Litt kjøleg var det, men greit når ein kan kle kulda ute.
 Då Arne kom tilbake, var det berre å speade opp farta så best eg kunne nedover mot parkeringa. Eg er nok ikkje heilt nøgd med skia og skoa, så det føles tungt å gå. Eg har ikkje tatt av fellene, for etter at eg prøvde det, fann eg ut at det klabba noko grusomt. Så då hamna fellene på att, og føret vart litt bedre. Jada - gammalt klister under....
Alt i alt var det mange som tok turen tiL Trolltinden denne onsdagen, men eg fann ut at ein skitur dit ikkje er noko for meg. Men lykka står den kjekke bi: I år er Trolltinden på Stikk ut-kartet igjen, så eg skal dit til fots i sommar.

Det er inga skam å verken skifte meining eller å snu når ein er på tur - men ikkje utan at ein verkeleg har prøvd. Å snu fordi veret, føret og tryggleiken ikkje er bra er viktig og klokt. Men det tenker eg det også er når ein ser at ein ikkje har den helsa som krevst for å komme seg til topps.
Men Trolltinden - I'll be back!








onsdag 20. mars 2019

For ei lykke! No tar sola overhand!

"For eit kav det har vore i vinter, det er godt at det stunder mot vår", står det i "Har du haurt" frå "Lady Arbuthnott". Men i dag er natt og dag like lange, og no vil sola ta overhand!

Desse bilda var tatt tidlegare i vinter. Det er snø her no.



Vårjamndøgn, som betyr at natt og dag er ganske like lange, kan komme på 19., 20. eller 21. mars. For nerdar som meg er det artig å vite at den dagen har gitt presedens, altså avgjerande betyding i all ettertid, for når tid påska vart stadfesta. Og hadde vårjamndøgn denne gongen komme 21. mars, hadde det vel vore påske til helga. I staden må vi vente ei stund til... Men det var ikkje det eg skulle skrive om.
Det viktige for meg er at i dei kommande månadane vil det vere meir dag enn natt, og kanskje meir sol enn regn. For det har vore eit kav i vinter...
Denne veka er det skodespelar Linn Skåber som har andakten i radioen. Ho snakkar heilt enkelt om dei viktige ting i livet - om korleis vi er mot kvarandre, korleis vi må hugse å stille opp for kvarandre. Om einsemd og nestekjærleik.
I dag snakka ho om kor viktig det er å ha ein avtale. Det er ikkje alltid ein treng hjelp til noko bestemt, men ein treng det å ha ein avtale som fortel at nokon kjem på besøk. På måndag snakka ho om det å vere nabokjerring - at ein stilte spørsmål om det var nokon i gangen i blokka ein ikkje hadde sett på ei stund. Det er sjølvsagt ikkje ord til frelse det ho tilbyr, men det er gode ord for dagen som gir påminning om dei små, men viktige tinga.

Når eg vel å fortelje dette, er det kanskje mest for å minne meg sjølv på at eg kom meg gjennom vinteren. Då eg skreiv noko om at det hadde vore den verste vinteren nokon gong på Facebook soldagen (4. februar på huset mitt), var det fleire som kommenterte at vinteren i Sunndal blir vanskelegare og vanskelegare.
Akkurat det gjorde det godt å få støtte på. Eg tenkte kanskje dei innfødde frå dalen hadde vent seg til mørketida gjennom mange år. Sjølv sa eg vel allereie etter første vinteren her i dalen at mørketida i Tromsø var som ein sommardag i forskjell...

Men no har eg altså velt å gi all mi glede til denne dagen - den internasjonale dagen for lykke - og altså vårjamndøgn! No håpar eg alle kan glede seg saman med sola - no er det ho og lyset som skal ta overhand i nokre månadar framover.
No legg eg dei tunge månadane som har prega vinteren bak meg og begynner å sjå framover. Litt og litt, skritt for skritt.

søndag 17. mars 2019

Turblogg: Ei oppleving av dei sjeldne!

Eg tenkte eg skulle gjere eit intervju med den dyktige naturfotografen Oddvar Olafsen, gjerne mens vi gjekk ein tur. Eg fekk ei turoppleving av dei sjeldne!


Vi avtalte å starte tidleg heimefrå laurdags morgon, og Oddvar plukka meg opp litt over kl. 8 om morgonen. Nokre få kuldegrader på Grøa auka på etter kvart som vi nærma oss Oppdal. Det var meldt rundt -10 grader på Kongsvoll, og då vi kom der rundt kl. 10, skein sola. Her var det berre ein ting å gjere: Å komme seg ut i terrenget!


Kongsvoll 9. mars kl. 10.
Med stor skam å melde: Eg hadde aldri stoppa på Kongsvoll før... Ja, ein gong må vere den første. Og det var no.
Tenke deg: Du stoppar på parkeringa (eller eventuelt jarnbanestasjonen - alle tog stoppar på Kongsvoll!) - og når du kryssar over E6, er du ute i terrenget! Så enkelt og så greit!
Frå Kongsvoll har du mesta all verdas moglegheiter for turar. Det er både sommar- og vintermerka sti til turisthytta Reinheim, i følge ut.no er det 14 km å gå. Frå Reinheim kan du gå straka vegen mot Sunndal (KNT-hytta Åmotdalshytta) eller mot Snøheim og Snøhetta. Vi skal ta retning Stroplsjødalen og Reinheim, men så svinge av mot høgre.
I det vi passerar over brua over Driva, høyrer vi at det klukkar i elva.


Greit å starte turen med ein sjølvie - Oddvar Olafsen og eg :)
Det er fleire aktørar på strekninga Oppdal - Dombås som tilbyr moskussafari, også frå Kongsvoll Fjellstue. Dei varer 4-7 timar og kostar 4-500 kr per vaksen, men går for det meste i sommarmånadane.
Men - du treng ikkje bruke så mykje pengar på det, sjølvsagt avhengig av kor informert om moskusen sitt liv og lagnad du vil vere. Det er nemleg laga til ein eigen moskussti som kvar og ein kan følge for eigen risiko. Her får du guiding av skilta innover i terrenget.
Eg hadde invitasjon frå Oddvar om å bli med på privat moskussafari. Han elskar å ta bilde av moskusen - uansett årstid. Og denne dagen var håpet hans at det skulle vere eit lett drag av snø i moskuspelsen.

Her startar moskusløypa. Følg merking.
Men korleis tar ein seg innover i terrenget ein vinterdag? Jau, no var det endeleg dags for å få prøve meg på truger - det hadde eg aldri gjort før, så det gledde eg meg på.
Oddvar er ein mann med mykje utstyr, så han hadde sagt frå på førehand at han skulle ta med broddar, stavar og truger til meg. Med andre ord: Alt var i dei beste hendene. Trugene var av ganske god kvalitet - prisklasse rundt 1500 kr. Viss ein skal ha trugar for å gå ein del turar, er det nok like greit å investere i kvalitet. "Du får det du betalar for", seier Oddvar. Sjølv har han noko dyrare truger.
Jaudå, så etter å ha passert under jarnbanebrua og opp ein liten bakke, er det klart for å ta på oss trugene. Litt hjelp for å skjønne korleis dei festast, men så er det berre å stabbe seg avgarde. Eg føler meg som ein unge som har fått på seg sko for første gong...
Det funkar heilt greit å gå, litt tungt, men greit. Vagt begynner eg å minnast siste turen med fjellskia i fjor - den som gjekk innover Geitådalen...Fekk litt same tunge følelsen... Eg har ikkje tatt av fellene enno... 
(Du kan lese meir om den turen her).


Kongsvoll ligg på 900 m.o.h., og vi skal opp på 12-1300 meters høgd. Slakk og fin stigning oppover - ikkje nokon veldig bratt motstand. Som sagt var det rundt 10 kuldegrader, knappast eit vinddrag og sol frå blå, blå himmel. Vi må finne ut kor mykje eller lite klede vi skal ha på oss mens vi går. Dunjakka går av først, og eg går med ullskjorte og ei god fleecejakke eg har. På beina er det stillongs og den nye og solide vinterbuksa mi. 
Etter ei stund finn eg ut at eg må bytte: Av med fleecejakka og på med dunjakka. Etter kvart som vi kjem oppover, kjem det ein litt kald trekk sigande, eller skal eg seie smygande, for han var mesta umerkeleg. På att med fleecejakka og. Ikkje lett å bli klok på kva som er for mykje eller for lite.




Allereie her har Oddvar fått auge på to moskus oppe på haugen til høgre. I tillegg har han lagt merke til at det er to menneske der oppe og. Vi ser spor i snøen etter andre som har gått føre oss. Det går greit med trugene; det er ikkje for mykje snø, og det er heller ikkje for lite snø.


Her går vegen rett fram gjennom Stroplsjødalen mot Reinheim, men vi tar til venstre.

Så begynner Rondane å stige fram.




Etter kvart som vi kjem høgare og terrenget blir meir goldt, stig meir og meir av Rondanes fjellrekker fram.
Etter ei stund må vi ha mat. Nista smakar suverent godt i kulda. Det begynner å bli nokre timar sidan vi drog frå Sunndalen, og vi har allereie gått eit par-tre kilometer. Maten fortærast mest i stillheit mens vi skodar på fjella i rundt og grunnar på kor mange moskus vi skal sjå i dag.


Mens vi satt og åt, sat vi og fulgte med dei to menneska som var ikkje så veldig langt frå dei to moskusane. Vi gjekk i den retninga dei var - vi skulle trass alt sjå på moskus. 
Dei to karane viste seg å vere frå Nederland, og dei var ute i same ærend som oss, om enn i ei litt meir ekstremutgåve - teltovernatting i ei veke i fjellheimen!
Vi tok av trugene ved steinen der dei stod, og slo av ein prat med dei. I og med at eg tok bilde av dei til avisa og, fekk eg namna deira, og info om sosiale media blei utveksla. Nye venner på Facebook og følgarar på Instagram er alltid kjekt :)


Truger, broddar og stavar var dagens turutstyr.
Dei to moskusane gjekk fredeleg og beita, og dei let seg ikkje affisere av at det var skodelystne turistar rundt dei. Det er no mest som eit under at det er nok mat til dei i området der. 







Oddvar (.v.), Niels og Gertjan i ein god samtale om til dømes kamera :)
Småe menn i stort landskap.
Der borte er Grønbakken, kor eg gjekk i frå i fjor til Snøheim. Det finn du meir om i dette blogginnlegget.
Etter å ha snakka ei lita stund med våre to nye nederlandske venner og beskua moskusane på høveleg avstand, er Oddvar rastlaus og vil vidare. Han har vore fleire gonger i området tidlegare i vinter, og veit at det pleier å stå moskus lenger inne i fjellet. Vi må vidare, og seier "ha det" til både karane og moskusane.
På vegen møter vi på skilting som ser ut som på bildet under. Vi er på rett veg - dette er merkinga for moskusruta.


4 km var det å gå frå parkeringa til dette skiltet. Enno har vi i eit stykke att å gå.

Fotosession :)
Der Oddvar har sett moskus tidlegare i vinter, ser han at flokken står og ventar på oss. Han teller opp 18 moskus på god avstand. Orkar eg å gå heilt bort dit? Jau, klart eg gjer!
Inne ved området kor dei er, heiter det Høgsnyta, og vi er på 12-1300 meters høgd.


Artig å sitte og betrakte den prektige flokken av dyr på god avstand. Vi går utover denne kammendu ser for å sjå dei litt nærare. Men det er viktig å understreke at du må halde god avstand! Viss moskusen begynner å komme mot deg, har du ikkje mykje å stille opp med... 


Ein skikkeleg hustrig sjølvie :)
Moskusen hadde ikkje snø i pelsen, men Oddvar var fornøgd med fotomoglegheita.
Også i dette området ser vi andre folk. Dei er frå Sveits, og var ei vekes tid på Dovre for å studere moskusane. Etter å ha tatt dei bilda vi ville, snudde vi og begynte på tilbakevegen. Det er lettare å gå ned enn opp...pussig det der...
Vi møtte att Niels og Gertjan der vi møtte dei på oppovertur. Moskusane hadde gått sin eigen veg, men på nedoverturen såg vi mange spor etter dyra og moskusbæsj.
På oppoverturen spurte eg Oddvar om kor mykje snø det var mogleg å gå på truger i - når blir det for mykje snø... På nedovertur hamna vi inn i skogen... og der var det mykje snø... Så eg fann iallfall ut kor mykje snø det var for at eg skulle synes det var for mykje til å gå med truger... Eg gjekk, ramla, reiste meg opp att, gjekk, ramla, reiste meg opp att... 
Eg var utruleg sliten då vi kom ned att til bilen. Men det blei gått rundt 15 km totalt, det var friskt og godt, og gjorde godt for heile meg :)
No kan du kikke litt meir på bildene under her, så kjem det nok vonleg ein ny turblogg om ikkje for lenge. No går det mot lysare tider og litt meir turaktivitet :) 







Etiketter