Totalt antall sidevisninger

søndag 22. mars 2020

Turblogg: Ver derfor ikkje urolege for morgondagen...

...morgondagen skal uroe seg for sitt. Denne dagen gav ingen uro, og eg bekymrer meg ikkje for morgondagen.


Akkurat i dag kostar eg på meg å kalle meg sunndaling. Til kvardags er eg ikkje det, berre busett i Sunndal. Men akkurat i dag, på denne solrike dagen, var det utruleg godt å kjenne på at eg var "sunndaling".
Og korfor akkurat i dag?
Jau, koronatilstandane er svaret. Forbodet mot å dra på hytta si når ho ligg i ein annan kommune enn ein bur i. Og eg føler med alle som har hytta si i ein annan kommune - inklusive meg sjølv, for det betyr at eg ikkje kan dra på Hoemsetra, feriestaden min, mens denne krisa pågår.

Det kan vel skape bekymring for mange akkurat dette. Men her er mine tankar rundt det:
Første gongen det gjekk opp for meg kva dei betyr desse orda (som jo er henta frå Bibelen), var då eg stod mesta bokstaveleg talt med snø til halsen i Tromsø for over tjue år sidan. "Trur du eg kjem meg avgarde på arbeid i morgon?" sa han som då var min kjære. Så kom det berre i frå meg: "Ver derfor ikkje uroleg for morgondagen, morgondagen skal uroe seg for sitt". Og vi hadde verkeleg nok å stå i med den snøen som lava ned. Vi trong ikkje tenke på snøen som skulle komme neste dag, for vi hadde meir enn nok med den som allereie var der.
Seinare har eg tenkt at vi må vere akkurat der vi er - vi kan ikkje forflytte oss til verken ein annan stad eller ei anna tid. Her nyleg var det ein lærar som stilte spørsmål inne på ei facebookside om vi hadde begynt å tenke på korleis neste skuleår ville bli. Det trur eg dei færraste lærarane har skjenka ein tanke. Og då ramla det berre ut av meg og ned i tastaturet: Ver derfor ikkje urolege for morgondagen, morgondagen skal uroe seg for sitt.
Og når eg alt siterer skrifta, heiter det og at ein ikkje skal prise seg lukkeleg over morgondagen, for ein veit ikkje kva han ber i sitt fang.


Men heldigvis har vi i Sunndal nokre fjell vi kan dra på og til i ei slik stund. Og då meiner eg ikkje topptur, for det synes eg verkeleg ein ikkje bør halde på med no - fordi det kan skje noko, og eg trur/ veit at både Raudekrossen og Norsk Folkehjelp har langt viktigare oppgåver enn å dra til fjells og berge folk - særleg dei som let eventyrlysta ta overhand.
Men Grødalen - hjarte - hjarte! I dag fekk vi restituert oss frå brakkesjuka og dratt til Grødalen saman med ei venninne og dotter hennar. Og mykje folk å møte, mange å seie "hei" til. Men og mange som berre såg rart på oss når vi sa "hei"... Her trur eg mange må inn i seg sjølv og hente fram si indre helsestyrke...! Det er ein uskriven regel at vi helsar i fjellet - også sjølv om Grødalen er ein sivilisert del av fjellet.

Tenk å ta vatn frå elva på flaske og sette den rett til munnen!
Dette var første skitur og skikkelege trimtur etter at eg skada meg for snart to månadar sidan. Det gjorde godt både i kropp og sjel. Så eigentleg lar eg desse bilda tale for seg sjølv.
(PS! Det kjem noko meir heilt til sist!)

Sjølvportrett nr 1:

Sjølvportrett nr. 2





For ein dag! For eit føre! 

What a perfect day - I'm glad I spent it with you <3


21.mars er for øvrig ein dag kor det er mykje som skal eller kan markerast. Det gjorde eg på Facebook med dette diktet:
På verdens poesidag
Skulle jeg skrevet til behag
På den internasjonale dagen imot rasehat
Kunne jeg skrevet noe om persisk mat
For det er også persisk nyttår
Det kan vel bli en vakker vår
For mang en perser
Som unngår kontroverser
På denne verdensdag for skogen
Kunne jeg tatt fram plogen
Men tar på ulike sokker
Som jeg håper kanskje rocker
For de med ett for mye kromosom
Som derfor fikk Downs syndrom


Ein annan grunn til at det akkurat no er freistande å kalle seg sunndaling, er fordi det akkurat no er idolfeber her i dalen. Eg har ei tru og ei von om at den kan overstige koronafeberen. Det er utruleg artig når ein gut på 18 år, Tore Pedersen - som eg har visst kven var sidan han var seks år og sang i kor saman med dotter mi - frå Sunndal er kommen heilt til livesendingane på Idol, og allereie er blitt topp 9. Eg har stor tru på Tore, og dette er mi lille promotering av han.
Kommande fredag må du slå på TV2 kl. 20, gå inn på tv2.no og logg inn og avgi tre gratisstemmer - på Tore. Og send avgarde nokre ekstrastemmer på sms og i same slengen.
Men aller først må vi ta morgondagen slik han kjem og slik han er. Det einaste sikre er det sekundet du er i her og no!




mandag 27. januar 2020

Turblogg: Ein festdag for Prins - men ikkje for meg...

Det er ein dårleg vinter om vi ikkje er på skitur i Grødalen... Med andre ord: I fjor var ein dårleg vinter... Så derfor tok vi sats og starta skisesongen sist søndag. Prins var iallfall lykkeleg. Eg er litt meir amper...


Så vi starta heimefrå med retning Grødalen. Etter kvart som vi steig oppover i høgda, fekk vi sjå at det var område med ganske lite snø. Men vi skulle heilt inn til Vangshaugen, for der visste eg at det var nok snø.


På parkeringa på Vangshaugen var det meir eller mindre klart for å spenne på seg skia. Det var ikkje snø på brua, så det beste er å bære dei over til andre sida.



Så då var det berre å gi seg avgarde innover dalen. Det var ok føre i løypene, men på veg å bli litt vel skareaktig - litt for hard.
Grødalen er kjempefin fordi han er barnevennleg. Første gongen vi var på skitur der, var i 2005, hugsar eg - vi hadde bodd på Grøa i berre 1 1/2 år, og Ingvild var 2 1/2 år og sat i bæremeis. Vi var i lag med ei venninne og hennar dotter på 4 1/2 år. Mitt skiutstyr var ikkje brukt så all verda dei siste åra, og dei begynte å dra på åra... Eit stykke innover i dalen, skulle vi gå opp til ei hytte og sette oss å spise nista. Plutseleg var det eitt eller anna som skjedde, og eg ser ned, og eine skia har ramla av... Det var rett og slett skiskoen som var så gammal og porøs at han knakk rett over.... Då er gode råd dyre inne i fjellheimen... Heldigvis hadde vi med oss eit akebrett, så tilbake att til bilen, gjekk eg på ei ski og eit akebrett :D Her hadde det høvd godt med den videofilmen som vart tatt av seansen, men den veit eg dessverre ikkje kor er.


Prins var skikkeleg gira på å komme seg avgarde. Han var underernært på tur, og var kjempefornøgd med å få springe bortover snøen. Det er jo ikkje mange bakkar og ikkje nokon spesielt store bakkar, og i det som vel ikkje eigentleg var ein bakke, skjer fall nr. 1. Ok, tenkte eg - det skjedde fordi eg skulle prøve å filme Prins som halsa etter ungane...Altså, ikkje verd å gjere det igjen.

Like før hadde vi sett ei som kom køyrande i mot oss, ramle, og grunnen er på bildet under. Det er knapt med snø i Grødalen, og rundt bekkane tinast det fort. Denne hola er like ved avkøyringa til Alfheim, men på den løypa som er lengst bort. Så hugs å ha augene med deg når du er ute på ski - det er ein spesiell vinter.


Det er no fint i Grødalen :)


Vi hadde ikkje gått veldig langt frå det første fallet då eg ramla igjen... Tauet til Prins kom i mellom skia og meg på ein måte, og eg skjønte at no ville eg gå over ende. Og då eg ramla, kjende eg det reiv i av smerte på same plassen eg braut foten i august...
"No har eg anten brote foten eller forstua han noko grusomt", ropte eg til ungane, og Ingvild kom for å hjelpe meg opp. Det var kjempevondt.
Vi kom oss bort til gapahuken som er litt lengre inn. Den er kjempefin å ta ei pause ved. Ein kan fyre opp grillen, og det er og ski-Stikk ut-post. Så der fekk eg strekt ut og kvila foten. Eigentleg skulle alle saman gå vidare eit lite stykke til utover dalen, men eg kjente fort at det var så vondt, at eg ikkje kunne tenke på det.
Men først måtte det vere litt fotoshoot...

Fotoshoot!
Noko av det aller finaste med turen var å få eit glimt av sola. Ho var det lenge sidan eg hadde sett, og endå er det ei veke att til ho kjem på mitt hus.
Avslapning i gapahuken på Stortæla.

Fotoshoot!


Går du langt nok i den retninga, kjem du ned på Grøa. Men det er berre sommarstid.
Så måtte eg starte på vegen tilbake til bilen - eg trur det er omtrent fem km. Eg møtte nokon som gav meg nummeret til Raudekrossen, men eg vurderte det dithen at det hadde tatt to timar før dei kom om eg ringte...Så derfor gjekk eg vidare - og det gjekk sakte. To timar brukte eg på løypa frå gapahuken til parkeringsplassen...
Etter ei stund heime, var det tid for å ringe legevakta. Legen kunne ikkje sei om det var brudd eller ikkje, men anbefalte å dra direkte til røntgen i Molde. Det var ikkje berre brot - det var oppslått det brotet som eg fekk i august...!
Ja, så det var altså den skisesongen - kort og gale - det er vel tvilsamt om eg kjem meg ut på ski i påska. Dette var for sikkerheits skuld den første skikkelege turen eg hadde ut i naturen etter forrige beinbrot... Så det vart meir som ei sjuårs ulukke...! Så skal eg skrive blogg no framover, må det bli om andre tema, og det kan godt hende - den som venter, får sjå!
Vil du lese om då eg braut foten forrige gong, kan du lese om det her.


fredag 3. januar 2020

Nyttårsforsett: Eg vil bli meir lik Ari

Gjennom heile romjula har eg tenkt mykje på Ari Behn. Kor tragisk det var at mørkret skulle ta så makta over han at han velte å avslutte livet. 

Faksimile Dagbladet 27. desember 2019
I dagane etter Ari Behns død har godorda om han strømma på gjennom media. Noko av det som har gjort mest inntrykk, er å lese om korleis han var mot andre menneske. Han var ein som såg og anerkjente den han møtte, han hadde alltid eit godord på lager til andre, og han kunne hugse att folk etter mange år. Det har vore sagt i veka som har gått, at han skulle fått godorda om seg mens han levde. Det er jo alltid lettare å skrive ein nekrolog enn å tale rosande om ein som er i live.
I nyttårstalen snakka Kongen om akkurat dette. "Vi skal gjøre alt vi kan for å se denne (livs)kraften i hverandre og løfte den frem". Og så sa han dei fine orda som er på bildet under her (bildet funne på Facebook). 
Kanskje var det frå Ari han lærte kor viktig det er å sjå kvarandre og gi kvarandre dei gode orda?


Gjennom dei siste seks-sju åra har eg i desembermånadane prøvd på akkurat dette. Når adventa kjem, framsnakkar eg ein eller fleire kvar dag på veggen min på Facebook. Eg begynte med det fordi eg høyrte ei på radioen som fortalte om at ho gjorde det ein dag eg var på veg til arbeid. "A ha, det kan eg og gjere", tenkte eg, og starta med det med ein gong. No har det blitt ein viktig førjulstradisjon for meg. Kroppen min og bevisstheita mi innstiller seg på det allereie ein gong i november.
Eg hugsar og at ho som no er fylkesordførar tente på ideen samstundes. Etter nokre dagar eller veker vart det ikkje meir med ho. Kanskje oppdaga ho det som slår meg kvart år. At det krevst både tid og omtanke for å gjere det. At ein ikkje berre framsnakkar dei som er nærmast, men at det og gjerne bør vere ein god grunn for at nettopp det mennesket får sitt namn nemnt den dagen - og at eit menneske blir hugsa for den ein er meir enn det ein gjer. Derfor er det faktisk litt meir intellektuelt å gjere det enn ein kanskje trur. Det ligg meir arbeid bak enn berre dei orda som når den som les.
Å hugse å framsnakke kvar dag, krevst litt ekstra merksemd og hugs. Eg har fått mange positive tilbakemeldingar på desse daglege boosta av gode tankar. Mange av vennene mine på Facebook synest det er hyggeleg å sjå kven eg vil trekke ekstra fram dei dagane.
Men eg kjenner eg møter meg sjølv støtt i døra - fordi i blant står eg rådlaus og lurer på kven som skal få sitt namn nemnt. Kven er det eg ikkje har nemnt før? Det skapar stress og panikk hos meg om eg ikkje har fått det til - det som eigentleg skal vere berre triveleg førjulsskribleri på veggen min.
Eg skal ikkje rose meg sjølv opp i skyene for at eg gjer dette, men ønsker å understreke at det å gi godord til andre er eit bevisst val ein tar. For Ari Behn låg dette tydelegare framme i bevisstheita enn det gjer hos folk flest.
Dei siste dagane har eg lest og høyrt frå fleire hald at han var den utvilsamt mest oppmerksame ein kunne vere i same rom med. "Ari var den varmeste og vennligste, en som fikk enhver han møtte til å føle seg som den eneste", skreiv Fredrik Skavlan i sosiale media i romjula (sitat: Dagbladet).

Gjennom romjula har eg tenkt mykje på Ari Behn. "For en fin fyr var", som Astrid Meland i VG skreiv. Eg har tenkt at eg ønskar å bli meir lik Ari Behn. Eg har lyst å bli flinkare til å sjå dei menneska som er i rundt meg - ikkje berre dei, men folk eg møter, folk eg ikkje kjenner, folk eg berre råkar på. Eg har lyst at fleire skal oppleve at dei er spesielle for meg. I 2020 vil eg bli flinkare til å gi fleire godord.

Men korfor skriv eg dette her?
Jo, fordi at det å få det til, krevst enorm merksemd og åtgaum frå mi side, eg må bli meir opensinna i møte med folk. Det gjer noko med heile det mennesket eg er. Fordi eg vil bli eit bedre menneske - eg vil tenke at eg har eit potensiale på å bli enda snillare og hyggelegare. Og det er ikkje fordi det skal vere noko eg skal skryte av eller gjere meg stor på. Når eg skriv det her, stiller eg samtidig strengare krav til meg sjølv - for at du som lesar kan spørre meg om korleis det går i dette "prosjektet". Eg vil nådig bli svar skuldig...
I følge Blomster-Finn skal Ari Behn ha sagt at han ikkje har tid å tale dritt om andre. Det er noko å strekke seg etter. Tenk om vi i 2020 kunne ha det travelt med å ikkje snakke dritt om andre - men ha god tid til å vere saman med kvarandre.
Å tale vel om andre og til andre gjer noko med heile mennesket. Det påverkar sinnet ditt, det gjer at du ikkje får lyst til å spreie ut så mykje gørr som kanskje elles kan komme. Det gjer deg sterkare i møte med dine medmenneske.
Om du er i lag med menneske som er slik, vil det vonleg spreie seg. Ein kjenner at ein skjerper seg på å vere eit bedre menneske - og er ein skjerpa lenge nok, blir det ein vane. Eg tenker at folk flest ikkje har vondt av å skjerpe seg...
Viss det som var Ari Behns sinnelag kan gjere at mange fleire blir meir oppmerksame på menneska i rundt seg. Viss mange fleire blir litt flinkare til å gi gode ord til både kjende og ukjende - viss vi startar leite etter livskrafta i kvarandre, slik kongen sa i nyttårstalen - då trur eg vi er med og bygge eit bedre samfunn rundt oss.
Ari Behn viste i praksis Kongens ord om at alle er like mykje verd - no har han kasta hansken over til deg og meg: No er det oss det står og fell på!
Ein på Twitter skreiv at vi no må gjere som Kongen befalar. Eg vil gjere det slik Ari praktiserte <3

Faksimile VG 27. desember 2019

søndag 10. november 2019

Kva er då ein pappa når vi skal komme han i hug?

Eg har tenkt eg skulle skrive om Hoemsetra - men eg kan ikkje gjere det utan å skrive om pappa og. I dag er det farsdag, og dette er mi helsing til han.




Eg har skrive fleire gonger før om Hoemsetra og kva barndomsheimen betyr for meg. Heile identiteten min ligg planta i garden og huset. Naboen min, Siri, minte meg for nokre år sidan om at det er oppveksten som har gjort meg til den eg er. At det har vore ei eiga skolering - så sant som det er sagt.
Denne hausten opplever familien mi ei vanskeleg tid med alvorleg sjukdom. Derfor måtte eg ta ein rundtur på Hoemsetra for å leite etter DNAet mitt. Og sjølv om pappa ikkje var med på turen, var han likevel med der - for kva hadde Hoemsetra vore utan han?


Her ser du Hoemsetra på avstand. Ein må i båt for å komme over til garden. Då eg vaks opp, drog vi med ferge, men då Eikesdalsvegen var ferdig i 1990, måtte vi ordne oss parkering på andre sida av vatnet til både bil og båt. Dit drar vi over mesta uansett ver og vind.
Då vegen kom i 1990, hadde eg flytta for lengst - eg måtte det om eg skulle få meg ei utdanning. Mamma, broderen og søster mi hadde og flytta av same årsak. Det var berre pappa og bestemor igjen der då - pappa var 49 (eitt år eldre enn eg er no!), bestemor var 91! Korleis blir eit oppbrot frå det vante og sjølvsagte i den alderen? Ja, det kan ein mest undre seg på. Pappa hadde ikkje mykje utdanning å slå i bordet med, men han skulle likevel starte eit liv med ordinært arbeid og kanskje ordinære arbeidstider...
Heldigvis var det mange bønder i bygda som trong fjøsavløysar, så det vart ei god råd for pappa - han fekk fortsette å ha nærleiken til dyr og gardsarbeid - slik som han alltid hadde hatt.
Bestemor måtte starte eit nytt liv på trygdeheimen, og sjølv om ho sa det var fint å vere der, var det nok ein større overgang enn vi kunne sjå for oss. Ho døydde berre ni månadar etter at ho flytta frå Hoemsetra, kor ho hadde budd omtrent all sin dag.

Aleksander og eg er klar for nokre fine haustferiedagar på Hoemsetra.
Det er søndag ettermiddag og ungane og eg har ordna skyss med naboar på garden for å kome oss over vatnet. Det er faktisk første gongen det er berre vi i huset vårt. Ei veldig rar oppleving, for det er alltid slik at iallfall pappa er der - men i desse haustferiedagane var han ikkje der.

Det er omtrent umuleg å ikkje ha ein fin tur over Eikesdalsvatnet.


Måndag føremiddag kjem sola i 11-tida. Dagane blir stadig kortare, og solskinnet må nytast. Prins og eg bestemmer oss for å ta ein tur. Viktig å få testa foten og trent han opp att etter at eg braut ankelen i august.
Først går vi innover mot lia. Då eg var unge, gjekk grensa mellom innmark og utmark lengre borte. Eit slitent gjerde gjer ikkje akkurat nytta si til å halde hjorten utanfor gjerdet…


Veka før vi kom, inneheldt omtrent alle årstider. Venninna mi, Kristin, sa ho gjekk i t-skjorte ei veke tidlegare. To dagar seinare begynte det å snø, og natt til søndag og måndag var det frost.


Vi har ikkje heilt styring på retningane på Hoemsetra, for det som er sør, har vi gjort til aust, det som er vest, er opp, det som er aust er over og det som er nord, er ut. Så dette er austom gjerdet - det vil seie utanfor den gamle gjerdegrensa. Då vi var ungar, var det bror Terje og fetter Geir (han kan du lese meir om her) som regjerte her ved den gamle almen. Det var ein liten dam her, og gutane bygde hytte i treet. I dammen skulle vi ha rumpetroll, og dei henta vi oppe på Fåtjønna, som ligg litt lenger oppe langs vatnet. Det slo aldri feil, men om bøtta var mesta full av nyfanga rompetroll då vi drog heim, var det sjeldan så mange som kom i dammen, for broderen krenga alltid båten så bøtta velta...
Rett ved almen her var det eg skada meg første gongen. Ein sommardag i 1979, eg var mesta 8 år då, skulle mamma og pappa dra til Eidsvåg og handle... Då ferga kom, skulle eg springe ned for å seie ha det, men eg snubla i ein stein der, gjekk rett på trynet og skada kneet stygt. Det silblødde, og eg måtte bli med dei til Eidsvåg for å sy. Vaksenturen for å handle gjekk med andre ord ikkje heilt etter planen...


I dag er det ikkje mange restar som viser det imperiet Terje og Geir hadde. Hytta og verandaen er borte, og dammen er attgrodd. Naturen tar tilbake det vi menneska gjekk i frå.

På kanten av dammen er det enno nokre bringebær som held ut.
Prins og eg går vidare inn i lia. Vi skal sjå korleis det ser ut ved sommarfjøsen på Reita. Eg har ikkje vore der på lenge, lenge. Eg vil sjå sola på Seterfonna og kjenne lukta av skog.
Det forunderlege i denne jakta på lukta av skog og synet av sol, gløymer eg heilt at eg skal sjå etter "næt", set vil seie hasselnøtter. I år er det eit skikkeleg "nætaår", og folk langs vatnet har plukka på kilosvis - for ikkje å seie hundrekilosvis…. men eg gløymer meg av...Og må håpe på neste haust.
I gamle dagar var eikesdalsnæta eit svært ettertrakta produkt. Hasselnøtter frå den varmekjære skogen inst i Romsdalen var eit populært salsprodukt, og ungane fekk betalt for det kvar og ein selde.


Prins er kjempeglad for å vere på tur.
Her er sommarfjøsen inne på Reiten i lia. Han har sett sine beste dagar, og før i tida var det sauene som fann tilhald der når det høvde. No trur eg nok hjorten tar seg ein tur innom om det høver. Skogen er relativt full av hjort, og vi kan jakte på han. Pappa er ein meister i å etterlikne hjorten sine ukultiverte brunstbrøl, slik at han på den måten får kalla hjorten mot seg og på skothald. Pappa er ein meister til å slakte og, og akkurat denne viktige jaktkunnskapen skulle eg så gjerne ha hatt. Eg minnest jo at eg stod og såg på at pappa slakta sau då eg var unge, men det er lenge sidan.


Berre den store lia ligg mellom Breifonntinden og sommarfjøsen.
I det eg vender tilbake frå turen i lia, får eg bedre overblikk over Hoemsetra. Der står hytta til søster mi, husa på garden som har stått der i langt over eitt hundre år, og der står traktoren til pappa. Det begynner å bli tid for å få på plass historia om garden, kjenner eg - eit prosjekt for 2020!



Prins og min sin spasertur fortsett, og vi kjem til hytta til onkel Tore. Onkel Tore døydde nyårsdag, og det vart så rart når eg ikkje lengre skulle vakne av lyden av båten hans på vatnet. Ikkje lengre kunne høyre TrakTore komme rullande - eller rullaTore, som eg og likte å kalle onkel Tore og Gråtassen, hans beste kompanjong på Hoemsetra.
Det blei veldig tomt etter onkel - når eldste generasjon takkar for seg, stig ei ny verkelegheit fram, noko nytt og ukjent.


Eg går over verandaen på hytta til onkel. Alt er som før der - også utsikta. Skal tru kor mange timar onkel har brukt på å nyte utsikta? Heilt sikkert ikkje få.

Frå hytta fortset eg ut i Breifonna. Breifonna har gitt namnet til Breifonntind - det karakteristiske fjellet ein kan sjå på mils avstand. Nokon kallar fjellet for Hoemstind, men det stemmer ikkje. Det fjellet ligg ved sidan av.
Denne dagen er Eikesdalsvatnet blikkstille - mesta ikkje ei krusing å sjå. Goksøyra speglar seg, og det gjer alle andre fjell og formasjonar rundt vatnet og.


Breifonntind til venstre og Hoemstind til høgre.


Ågottind.

Ågottind.
Frå Breifonna går turen mot naustet til onkel. Der ligg ferga - gamle Eikesdal, ei lita ferge med plass til maksimum fire bilar, som gjekk på vatnet fram til 1974. Onkel kjøpte ferga ein gong på 1990-talet. I dette klippet frå Norge Rundt 21. august 1998 (heilt på starten av sendinga) kan du sjå meir om historia til ferga og onkel.


Det er lite som gjer meg så lykkeleg som blikkstille vatn og fjella som speglar seg.
Dette skulle handle om pappa. Og Hoemsetra.
Ein seier jo ofte på litt tull at "kan den siste som drar, slukke lyset". Og det var det som vart pappa sin jobb på Hoemsetra. Då siste ferga gjekk over vatnet, drog han og bestemor med. Heldigvis vart ikkje lyset slukt for godt - mykje takka vere den innsatsen både pappa og onkel Tore har lagt ned i staden dei siste tiåra.
No er dessverre pappa sjuk, men eg veit at alle dei titals tonna med stein han har lempa, betalar seg tilbake til han no. Derfor fortener han å bli heidra på farsdagen - for kva er eigentleg ein pappa når vi skal komme han i hug? Eg er ikkje i tvil - pappa er limet i familien.





Etiketter