Nyttårsforsett: Eg vil bli meir lik Ari

Gjennom heile romjula har eg tenkt mykje på Ari Behn. Kor tragisk det var at mørkret skulle ta så makta over han at han velte å avslutte livet. 

Faksimile Dagbladet 27. desember 2019

I dagane etter Ari Behns død har godorda om han strømma på gjennom media. Noko av det som har gjort mest inntrykk, er å lese om korleis han var mot andre menneske. Han var ein som såg og anerkjente den han møtte, han hadde alltid eit godord på lager til andre, og han kunne hugse att folk etter mange år. Det har vore sagt i veka som har gått, at han skulle fått godorda om seg mens han levde. Det er jo alltid lettare å skrive ein nekrolog enn å tale rosande om ein som er i live.
I nyttårstalen snakka Kongen om akkurat dette. "Vi skal gjøre alt vi kan for å se denne (livs)kraften i hverandre og løfte den frem". Og så sa han dei fine orda som er på bildet under her (bildet funne på Facebook). 
Kanskje var det frå Ari han lærte kor viktig det er å sjå kvarandre og gi kvarandre dei gode orda?

Gjennom dei siste seks-sju åra har eg i desembermånadane prøvd på akkurat dette. Når adventa kjem, framsnakkar eg ein eller fleire kvar dag på veggen min på Facebook. Eg begynte med det fordi eg høyrte ei på radioen som fortalte om at ho gjorde det ein dag eg var på veg til arbeid. "A ha, det kan eg og gjere", tenkte eg, og starta med det med ein gong. No har det blitt ein viktig førjulstradisjon for meg. Kroppen min og bevisstheita mi innstiller seg på det allereie ein gong i november.
Eg hugsar og at ho som no er fylkesordførar tente på ideen samstundes. Etter nokre dagar eller veker vart det ikkje meir med ho. Kanskje oppdaga ho det som slår meg kvart år. At det krevst både tid og omtanke for å gjere det. At ein ikkje berre framsnakkar dei som er nærmast, men at det og gjerne bør vere ein god grunn for at nettopp det mennesket får sitt namn nemnt den dagen - og at eit menneske blir hugsa for den ein er meir enn det ein gjer. Derfor er det faktisk litt meir intellektuelt å gjere det enn ein kanskje trur. Det ligg meir arbeid bak enn berre dei orda som når den som les.
Å hugse å framsnakke kvar dag, krevst litt ekstra merksemd og hugs. Eg har fått mange positive tilbakemeldingar på desse daglege boosta av gode tankar. Mange av vennene mine på Facebook synest det er hyggeleg å sjå kven eg vil trekke ekstra fram dei dagane.
Men eg kjenner eg møter meg sjølv støtt i døra - fordi i blant står eg rådlaus og lurer på kven som skal få sitt namn nemnt. Kven er det eg ikkje har nemnt før? Det skapar stress og panikk hos meg om eg ikkje har fått det til - det som eigentleg skal vere berre triveleg førjulsskribleri på veggen min.
Eg skal ikkje rose meg sjølv opp i skyene for at eg gjer dette, men ønsker å understreke at det å gi godord til andre er eit bevisst val ein tar. For Ari Behn låg dette tydelegare framme i bevisstheita enn det gjer hos folk flest.
Dei siste dagane har eg lest og høyrt frå fleire hald at han var den utvilsamt mest oppmerksame ein kunne vere i same rom med. "Ari var den varmeste og vennligste, en som fikk enhver han møtte til å føle seg som den eneste", skreiv Fredrik Skavlan i sosiale media i romjula (sitat: Dagbladet).

Gjennom romjula har eg tenkt mykje på Ari Behn. "For en fin fyr var", som Astrid Meland i VG skreiv. Eg har tenkt at eg ønskar å bli meir lik Ari Behn. Eg har lyst å bli flinkare til å sjå dei menneska som er i rundt meg - ikkje berre dei, men folk eg møter, folk eg ikkje kjenner, folk eg berre råkar på. Eg har lyst at fleire skal oppleve at dei er spesielle for meg. I 2020 vil eg bli flinkare til å gi fleire godord.

Men korfor skriv eg dette her?
Jo, fordi at det å få det til, krevst enorm merksemd og åtgaum frå mi side, eg må bli meir opensinna i møte med folk. Det gjer noko med heile det mennesket eg er. Fordi eg vil bli eit bedre menneske - eg vil tenke at eg har eit potensiale på å bli enda snillare og hyggelegare. Og det er ikkje fordi det skal vere noko eg skal skryte av eller gjere meg stor på. Når eg skriv det her, stiller eg samtidig strengare krav til meg sjølv - for at du som lesar kan spørre meg om korleis det går i dette "prosjektet". Eg vil nådig bli svar skuldig...
I følge Blomster-Finn skal Ari Behn ha sagt at han ikkje har tid å tale dritt om andre. Det er noko å strekke seg etter. Tenk om vi i 2020 kunne ha det travelt med å ikkje snakke dritt om andre - men ha god tid til å vere saman med kvarandre.
Å tale vel om andre og til andre gjer noko med heile mennesket. Det påverkar sinnet ditt, det gjer at du ikkje får lyst til å spreie ut så mykje gørr som kanskje elles kan komme. Det gjer deg sterkare i møte med dine medmenneske.
Om du er i lag med menneske som er slik, vil det vonleg spreie seg. Ein kjenner at ein skjerper seg på å vere eit bedre menneske - og er ein skjerpa lenge nok, blir det ein vane. Eg tenker at folk flest ikkje har vondt av å skjerpe seg...
Viss det som var Ari Behns sinnelag kan gjere at mange fleire blir meir oppmerksame på menneska i rundt seg. Viss mange fleire blir litt flinkare til å gi gode ord til både kjende og ukjende - viss vi startar leite etter livskrafta i kvarandre, slik kongen sa i nyttårstalen - då trur eg vi er med og bygge eit bedre samfunn rundt oss.
Ari Behn viste i praksis Kongens ord om at alle er like mykje verd - no har han kasta hansken over til deg og meg: No er det oss det står og fell på!
Ein på Twitter skreiv at vi no må gjere som Kongen befalar. Eg vil gjere det slik Ari praktiserte <3

Faksimile VG 27. desember 2019

Ein dag for å vere snill

I dag er det reinhaldarane sin dag - dei fortener litt ekstra merksemd på dagen. 

Reinhaldarar er englar på jord <3

Utgangspunktet for dette blogginnlegget er å gi reinhaldspersonale over heile Noreg ei ekstra merksemd - sei at eg set pris på den jobben dei gjer!
Har du tenkt over korleis det blir om vi ikkje har reinhaldarar? Alternativet er langt verre -  så absolutt. Det same med dei som hentar søpla vår.

I høve denne dagen gjorde eg litt krus på reinhaldarane på jobben min. Smurte med nokre brødskiver julebrød og tok med litt lefse, skreiv eit hyggeleg kort til dei, og sette boksen på arbeidsplassen deira. Sjølvsagt skjønte dei at det var meg, og det var hyggeleg at dei skjønte det. Etterpå la eg ut eit par bilete av det heile, tagga eine kollegaen og merka bilda med at eg kjente meg snill.

I adventa har eg min eigen spesielle adventskalender på Facebook, nemleg ein framsnakkingskalender. Det er fjerde året eg gjer det, og det krevs litt ekstra konsentrasjon og merksemd å hugse å gjere det. Det krevs litt planlegging, for vennene mine på Facebook har ei forventning om at eg skal gjere det. Den forventninga forpliktar. På same måten som at blogginnlegg må planleggast, må og framsnakkinga planleggast - rett og slett for å vere henta frå hjartet og ikkje av plikt!

Slik såg dagens helsing til reinhaldarane på skulen ut :)

No kjem eg til poenget mitt: At det å gle kvarandre og vere snill kvarandre ikkje er noko stor kunst - men det må trenast på.
Eg hugsar eg tok vare på stripar med teikneseriar frå avisa ein periode - eg tippar det var Hårek. Ei av stripene handla om kor sint og sur han var. Til slutt ropte han ut i si fortviling - "kan ikkje nokon komme og oppmuntre meg?" Den var veldig humoristisk, men hadde mykje meining gøymt bak humøren.
Har du kjent på den følelsen - kan ikkje nokon kome og oppmuntre meg?! Den er ikkje god. Du drøymer om at nokon skal komme og gjere noko hyggeleg til deg, vere snill og omtenksam. Det er ikkje ofte eg opplever det sjølv, sjølv ikkje då eg trong det aller mest når sjukdom og død var livet mitt. Men det er ei historie eg hugsar frå då - om ei som brydde seg.
Dette skjedde om hausten etter at eg var blitt åleine. Eg var på butikken og handla mat då eg tilfeldigvis støytte på ei av bygdas kvinner - ei dame eg då kjente som triveleg, men ikkje noko meir enn det. Vi stoppa og prata, og ho spør korleis eg har det. "Det kan eg ikkje hugse sist nokon spurte meg om", svara eg som sant var. Då vi var ferdige med handlinga, inviterte ho meg på kafeen ved sidan av og spanderte kaffe og kake og ein triveleg prat. Då vi skiltes, hadde eg med ei fin potteplante i nettet heim frå ho. Det var så lite som skulle til for at eg kjente meg sett og møtt, ho var oppriktig snill mot meg (og det er hennar gode vesen :) ) - og eg kjenner fortsatt eg blir takksam når eg fortel denne historia fire år etterpå.

Desember månad er ein månad vi må prøve å vere ekstra snille mot kvarandre - ikkje berre mot dei vi vil vere naturleg snille mot, men mot framande og. Sei "hei" og smil til bussjåføren, ta ein prat med ein framand på kjøpesenteret, inviter nokon på kaffe.
Å vere snill er noko eg trur dei aller fleste har inne i seg, men viss det ikkje blir trena på å vere snill og positiv merksam mot kvarandre, vil det bli undertrykt. Når ein trener på det - sjølv om det ikkje kjem frå hjartet - vil det til slutt bli noko som kjem innanfrå. Ein blir påverka av sine eigne tankar og handlingar.
Derfor skal eg fortsette med å framsnakke gjennom heile adventa. Når eg kjenner hjartet mitt blir glad av å gjere det, trur eg og mange andre gler seg saman med meg!

Ha ei riktig fin veke - hugs å framsnakke andre menneske <3

Finn nokon å glede - det er ikkje så mykje som skal til :)

Kva skal vi med boksesporten?

Det heiter seg at ein ikkje kan bli profet på eigen heimstad. Fredag kveld vart den funksjonshemma idrettsutøvaren Nils Erik Ulset feira av si eiga heimbygd som ein helt.

 Idrettsutøvaren med 24 medaljar, berre fem færre enn Bjørn Dæhlie har, frå Paralympics og VM for funksjonshemma i skiskyting og langrenn, trenar 600 timar i året – det er ein knapp time mindre for dag enn dei topptrente, funksjonsfriske idrettsutøvarane gjer. Med sitt humør, høge moral og mentale styrke er han eit forbilde for svært mange.
Onsdag sist veka: Norges Bokseforbund vart suspendert frå det internasjonale bokseforbundet (AIBA), boksesporten i Noreg er i krise. Herreboksarane får ikkje bruke hjelm i nasjonale konkurransar. Straffa er at alle dei som ikkje har krav på seg til å bruke hjelm, det vil seie kvinneklassa og juniorar, også blir utestengt frå deltaking på den internasjonale boksearenaen.
Den norske «knockoutlova» som gjeld for boksing på norsk jord har regel rett slått boksesporten knock out inntil det kjem ei ny lov frå Høgre/FrP-regjeringa.

Då Cecilia Brækhus boksa VM-kamp for snart to månadar sidan i Københamn, var det mange statusar på facebook som hylla hennar idrettsprestasjon. Eg var ikkje blant dei. Det er sikkert stor grunn til å hylle hennar innsats som idrettskvinne, men boksing appellerer ikkje til meg. Brækhus boksar på internasjonale arenaer, og der er det fritt for hjelm. Forsking viser at boksing kan gi alvorlege skadar på hovudet, mellom anna er det auka sjanse for demens i alderdommen, men det internasjonale bokseforbundet (AIBA) bryr seg opplagt ikkje om slike «bagatellar».
Eg spør meg: Kva skal vi eigentleg med boksesporten? Treng vi han? Må vi ha ein idrett som går ut på å slå laus så hardt og brutalt som mogleg ? Kva tilfører eigentleg boksesporten idretts-Noreg? Mykje har vore sagt og skrive om dei som slår i Guds namn, men er det no meir heilagt å slå i idrettens namn?
Det er ikkje mange år sidan det var innført påbod om å bruke hjelm i internasjonal sykkelsport og i alpint. Mange idrettar har slike reglar som er eit sikkerheitstiltak for utøvarane i idrettar som har stadig større fokus på vinning av tidelar. I ein av verdas farlegaste innandørsidrettar skal det altså ikkje vere slike sikkerheitstiltak i følgje internasjonale reglar. Dei reglane seier AIBA skal og gjelde i Noreg.
Cecilia Brækhus tar inn rundt 2 millionar kroner i sponsorstøtte for sine bokseprestasjonar. Therese Johaug er blant dei best betalte kvinnene i langrennssporten, også ho med millioninntekt gjennom sponsoravtalar.

Då var det andre bollar då Brå brakk staven i ski-VM i Oslo i 1982! For norsk skiidrett var det eit lykketreff at det var akkurat Terje Bogen, sponsorgeneralen, som stod der då Oddvar Brå trengte ein ny stav. Det var den tida då vi endå kjente eit eigarskap til dei norske langrennsutøvarane, då alle fortsatt var nokså likestilte økonomisk.
Det er ikkje akkurat den kjensla eg får når eg ser skiløparen frå Trøndelag som får eit større tosifra millionbeløp for å gå med reklame for Kooperativen på drakta – Kooperativen som alltid har vore litt mitt og litt ditt. No sponsar dei Petter Northug jr med nokså mange millionar for at han skal vere privatpraktiserande skiløpar. Når att på til OL i Sotchi slo feil for skiløparen, er det vel stadig færre som kjenner på dette eigarskapet til den COOP-finansierte Northug jr. Det er fristande å kalle dette for den nye stormannsgalskapen.

Det var og noko heilt anna på Vågbø grendahus fredag kveld. Ein beskjeden kar med tre medaljar kom ruslande inn. Nils Erik Ulset, ein av tidenes beste norske idrettsutøvarar innanfor idrett for funksjonshemma, har onkelen si bedrift, Tingvoll Interiør, som hovudsponsor – dei bidrar med 15 000 kroner i året! I tillegg til det får han inn nokre kroner frå Olympiatoppen og skiskytterforbundet, men det er knappast nok til å halde karriera i vater. Med enormt pågangsmot til trass for funksjonshemminga og til trass for manglande inntekter i idretten, står han fram som ein liketil kar med sunne verdiar.
Det var der på grendahuset i den vesle grenda i Tingvoll eg kjente på eigarskapet til ein idrettsutøvar som fremmer idrett på ein sunn og ukommersiell måte. Nils Erik Ulset er ein god representant for den idrettsgreina han representerer. Med få midlar og med oppvekst i ein mikroprikk på verdskartet, har han gjennom idretten besøkt og konkurrert i store delar av verden. Som romsdaling busett på Nordmøre kjente eg at eg kunne eit augeblink dyrke Ulset som den idrettshelten han er – og kjenne at han faktisk er litt min og!

Hei, så kjekt å sjå deg...

Kvar gong eg ser sjefen min, seier eg "hei, så kjekt å sjå deg på jobb" til ho, og vonar ho synes det er hyggeleg å høyre.

Og vonar at ho ikkje stiller det spørsmålet som vi menneske som oftast gjer: Meiner ho det verkeleg?
Det er ikkje så unaturleg at ein vil tenke det. Vi nordboarar er ikkje så van med å handtere hyggelege komplement, og treng å trene oss på det.
Eg har tenkt på kva som skjer når eg seier "hyggeleg å sjå deg!" I kommunikasjonsteorien snakkar vi om sendar - bodskap - mottakar. Sendaren (eg) seier bodskapen "hei, så fint å sjå deg" til mottakaren (sjefen min). Ein ting er kva sendaren formidlar, noko anna er jo korleis mottakaren oppfattar bodskapen.
Det er mulegvis ikkje mitt ansvar korleis mottakaren oppfattar det. Så lenge det er hyggeleg meint når eg seier det, så er det opp til mottakaren å bestemme seg for korleis bodskapen oppfattast.

Eg kan illustrere det med to sjølvopplevde historier.
Den første historia fann stad for ca 25 år sidan, då eg gjekk på gymnaset i Molde. Eg hadde sett dag etter dag på dei trufaste reinhaldarane på skulen. Ein dag eg gjekk forbi ho eine, ho skulle sikkert bli pensjonist snart, for ho var kvitleg i håret. Det vart sagt litt platt og plumpt frå meg: "Signe arbeidet!" Då stråla ho opp, tok etter meg og sa dei orda eg hittil ikkje har gløymt: "Åh tusen takk, du er den første som har sagt det på 30 år!"

Den andre historia er frå no i haust. Eg var på eit møte i partisamanheng, og hadde tatt på meg arbeidet med å registrere dei som kom. Det datt ein tanke ned i hovudet om at eg skulle handhelse på kvar enkelt. Det sette sjølvsagt deltakarane pris på, og før kvelden var omme, hadde eg handhelsa på alle dei omlag sytti menneska som var der. Då gjekk det opp for meg at det ikkje var berre dei som sette pris på det - det kjentes veldig godt å gjere det for meg sjølv og, og eg bestemte meg for at den jobben tek eg på meg på årsmøtet til helga og.

Dei to historiene er for meg sjølve bileta på kor viktig det er med den vesle frasa "hei, så kjekt å sjå deg!" Nokre gonger meiner ein det kanskje ikkje så veldig når ein seier det, men det er noko med at ein blir det ein fyller seg med. Fyller du deg med grums, blir det jo dette grums og, medan om ein fyller seg med ting som er godt, så vil denne fråsegna og vere god. Og eg kjenner sjølv at eg blir glad sjølv av å seie at det er hyggeleg å møte den eg pratar med!

Denne veka hadde vi kurs på arbeid, og kurshaldaren introduserte "5-1-regelen". Den går ut på at for kvar negative sanksjon/melding du gir, skal du komme med fem positive fråsegn. Døme: Du må sitje stille!  Åh, så flink du er å sitje stille! Kor hyggeleg vi har det her no... (+ tre til). Eg prøvde den på junior i dag ved middagsbordet. På den fjerde fråsegna putta han fingrane i øyra, og nekta å høyre meir...

Det hjelper på det meste det å vere positiv! Gode tankar og gode ord sprer glede på vår jord :)

Den gode lærar - det er vel eg det!

I adventstida hadde eg min eigen framsnakkingskalender på facebookveggen min. Det stimulerte meg til å gjere det oftare. I dag skal eg framsnakke meg sjølv - og nokså mange andre likesinna!

Det er sunt å øve seg på å framsnakke! At eg gjorde det mesta kvar dag i adventstida gjorde noko med mi eiga bevisstgjering om det å vise andre respekt - sjå andre menneske ein gong til! Somme dagar var det mine eigne venner eg framtala, andre dagar var det viktige ressurspersonar i lokalsamfunnet.

I dag skal eg framsnakke mellom anna meg sjølv - oss lærarane! På veg til jobben som lærar på Tingvoll Vidaregåande Skole i dag, kunne nyheitene melde at leiaren av NHO, Kristin Skogen Lund, meiner at lærarane må få resultatorientert løn - slik som i næringslivet. I valkampen sist haust var det mykje snakk om den gode læraren. Og då er det eg vil spørje: Kven er den gode læraren - den som fortener høgare løn enn dei ikkje fullt så gode? Kva er ein god lærar? Kva for eit barometer og kva for ein parameter skal vi måle på for å finne den gjennomsnittleg gode læraren?

Eg skal visualisere det med ulike historier frå mitt eige liv. Og ja: Eg skal framsnakke særskilt eit par lærarar eg har hatt! Og det er  lærarar som befinn seg i kvar sine endar av lærarskalaen. For kva slags faktorar er det vi tar med når vi ramsar opp kva som gjorde ein særskilt lærar god? Er det han eller ho som gav oss gode karakterar, er det den læraren som greide å halde på arbeidsroa gjennom heile timen? Er det den læraren som greide å omgjere undervisninga til relevant kunnskap? Er det den som ein hadde god kjemi med i skuletida? Er det han eller ho som viste at kvar enkelt elev vart sett og verdsatt? Rett og slett den læraren som utgjorde den lille skilnaden?

16.mai 2001.
Datoen sitt spikra i minnet. Mitt hittil beste minne som lærar. Klasse 10A ved Langveien Ungdomsskole i Kristiansund. Eg hadde hatt klassen i KRL tidleg på vinteren, men vart overflytta til anna undervisning. Både elevane og eg var skuffa. 16.mai 2001 - ein time vikar i KRL i klassen. Dei visste ikkje at eg skulle dukke opp, dei var lystne på å avslutte skuledagen for å feire nasjonaldagen neste dag. Eg kom inn i rommet, og der sitt rundt 25 elevar med store smil og spørsmål om eg skal ha dei igjen - og eg blir møtt med applaus! Eg gløymer det ikkje, for det gjorde eit uutsletteleg inntrykk og sette seg i minnet! Det var deira umiddelbare tilbakemelding på at dei hadde likt undervisninga mi tidlegare i skuleåret, og vonleg at dei likte meg som menneske og.
Sidan har eg sjølvsagt samla meg minner som lærar som dekker heile skalaen frå pluss- til minussida.

Som mor, lærar, samfunnsengasjert og politikar er eg sjølvsagt genuint opptatt av skulen! Som mor er eg opptatt av at mine eigne born skal få med seg god kunnskap og gode minner frå skuletida si - at det blir eit fundament å byggje liva sine på. Som samfunnsmenneske er eg opptatt av skulen som institusjon i lokalsamfunnet. Vi er oss sjølve nærast, og heldigvis var det jo ikkje skulen i mi bygd som var nedlagt! Nedlagte skuler i bygde-Noreg er gjennomgåande eit hinder for vidare lokalsamfunnsutvikling. Som politikar er eg opptatt av at skulane gis gode rammevilkår for drift - både bygningsmessig og i undervisninga. Eg er opptatt av at skulen skal vere navet i lokalsamfunnet! Som lærar er eg opptatt av å kunne tilby kvalitet i undervisninga til elevane mine. Eg er opptatt av at undervisninga skal vere relevant som framtidig kunnskap.

Men kven er den gode lærar? Kva parameter meiner NHO at ein kan måle det på? For vi kan vel ikkje berre måle det i form av det resultatet elevane oppnår på prøver og innleveringar?
Som mor til ein førsteklassing tenker eg at det er den læraren som er den aller viktigaste i eit born sitt liv! Her skal gode arbeidsvanar lærast, gode samarbeidsevner med andre utviklast og dei første tala og bokstavane skal drøvtyggast igjen og igjen! Er det lærarens faglege dugleik eller pjokken min sine gode evner som gjer at læringa hans går langt betre enn eg turde å forestille meg? Eller er det samspelet mellom alle elevane i klassen?
Er det berre gode resultat og karakterar som fortel kven som er den gode læraren? Eg er kanskje ikkje så sikker på det. Mang ein gong må ein vel tenke på lærargjerninga som eit frø ein sår, men det er ikkje sikkert det er du sjølv som får sjå veksten av det frøet. Det kan ta lang tid - mange år - før det kjem til blomstring! Det er ikkje alltid at ein kan måle resultata umiddelbart!

Medan eg skriv dette, tenker eg tilbake på gode lærarar eg har hatt. Opp gjennom åra har eg møtt mange lærarar, og slettes ikkje alle var like bra. Nokon hadde eg ikkje kjemi med, nokon hadde ikkje evna til å lære frå seg - det er skikkelig keisamt å høyre på uengasjerte professorar på universitetsnivå! Men eg har bestemt meg for å framprate tre lærarar eg har hatt i løpet av skulegangen min.
Den første eg vil fortelje om er han som blir 60 år i dag - Ingvar Øien! Dette er min gratulasjon til han! Ingvar kom som nyutdanna lektor til Eikesdal for over 30 år sidan, og var læraren min gjennom fire år i barne- og ungdomsskulen. Når eg tenker tilbake - det tok altså mesta 30 år! - så tenker eg at det var Ingvar som lærte meg mykje av det som har vore mest relevant og essensielt i alle åra etterpå! Då eg gjekk i 7.klasse, ønskte eg avis som valfag. Ei anna såg eg hadde skrive det, og skreiv det på si ønskeliste. Det kom eit nokså umiddelbart ja frå Ingvar, og det året vi seks elevane i ungdomsskulen hadde som redaksjon av Eikesdalingen, har vore ei svært viktig årsak til mi lyst og glede i å skrive og tak bilete! Ingvar stod på seint og tidleg for at vi skulle få avisene klare til sal, køyrte oss til Eidsvåg, slik at vi fekk trykt avisa på kommunehuset, og sørga for at avisene vart distribuert ut til ei stadig større kundegruppe! Til slutt stilte Ingvar og Gunnhild opp som sjåførar då vi fekk bruke dei innsamla pengane til skuletur til Kinsarvik i Hardanger!
Jau, han gav meg vel gode karakterar, han Ingvar. Men det er ikkje derfor eg tenker tilbake på han som ein av dei beste lærarane eg har hatt! Eg har skrive i eit tidlegare blogginnlegg om kor vanskeleg skuletida i Eikesdal var. Likevel er det i all hovudsak positivt det eg minnes av Ingvar sin skuletimar. Han lot oss elevane få prøve oss der andre kanskje ville ha stoppa oss.

60-årsjubilanten Ingvar Øien slik eg minnes han som lærar for snart 30 år sidan!
Her saman med Siri, Ingebjørg, Aina, Gunnhild, Viggo og Jan Petter på veg til Kinsarvik!

Den andre læraren eg vil nemne, er Oddgeir Overå! Han var mattelæraren min første året på Molde vidaregåande. Eg har mange gonger sagt at det var iallfall ikkje han si skuld at eg fekk dårleg karakter i matematikk. Eg var skikkeleg dårleg, og fordi eg var dårleg, var eg ikkje spesielt god på å prøve å bli betre! Likevel kunne eg merke at Overå var ein god lærar, han var god på å undervise frå seg til oss elevane! Sjølv om han ikkje greidde å dra meg oppover på karakterskalaen, presenterte iallfall Overå matematikken på ein slik måte at eg ikkje fekk den i vranghalsen. I dag er Overå rektor på Molde vidaregåande - sjølv er eg midtvegs i eit masterstudie, og det har vi greid heilt utan resultatorientert løn !
Den siste eg vil framtale er religionslæraren på Molde Vidaregåande - Bitten Linge. Sjølvsagt var religion det faget eg hadde utpeika som faget eg skulle ha toppkarakter i. Bitten Linge levandegjorde faget, og er i høgste grad ein viktig årsak til at eg har valt å studere faget vidare! Bitten Linge med sitt blide, optimistiske syn på livet var ein viktig brikke i det puslespelet tre år på vidaregåande skule kan vere - og ho fargela puslespelet mitt med lyse fargar!

Desse tre lærarane har vore viktige for at eg skulle komme meg gjennom skuletida - på kvart sitt vis! Sjølv om karakterane mine ikkje var berre gode, har den kunnskapen dei lærarane gav meg vore viktig. Eg er usikker på om NHO ville tilgodesett dei med bonusutbetaling på løna på bakgrunn av mine resultat, men for meg har dei vore viktige brikker i skulegangen.
Slike viktige brikker trur eg finst i alle sine liv! Ein eller annan lærar som greide å dra oss eit stykke vidare på vegen, ein som fekk oss til å hente ut eit potensiale vi kanskje ikkje sjølv visste vi hadde. Eg kan godt skrive ut ein ekstrasjekk til slike lærarar - dei er gull verd i den einskilde eleven sitt liv, og dei er gull verd i eit samfunnsøkonomisk reknestykke og.
Men det fins mange ulike typer lærarar - tenk berre på sundagsskulelæraren, danselæraren eller kulturskulelæraren. For enkelte born er det dei som utgjer den lille skilnaden, men eg trur aldri NHO eller andre vil bruke ekstramidlar på å løne deira innsats. I eit samfunnsøkonomisk perspektiv kan deira innsats vere vel så viktig som den innsatsen eg og andre lærarar med meg yter i grunnskulen eller den vidaregåande skulen.

Eg trur eg er den gode læraren! Eg vonar andre lærarar og har like høge tankar om si eiga gjerning! Som lærar må eg vere godt førebudd, kunne faga mine, kunne å presentere dei, og eg må og prøve å ha god kjemi og godt samarbeidsklima med elevane mine. Som lærar må eg vere bevisst mine gode sider som lærar, og vidareutvikle dei. Eg må og vere bevisst mine ikkje fullt så gode sider, slik at eg kan arbeide med å bli betre i det eg ikkje er god i. Som lærar må eg tru fullt og heilt på mitt eige prosjekt og på det eg skal presentere til elevane. Det må eg for at dei skal prestere! Eg må tru på min bodskap like mykje som det Ole Gunnar Solskjær gjer for at hans fotballag skal prestere! Derfor trur eg med handa på hjartet at eg er ein god lærar! Som lærarar skulle vi vere mykje flinkare til å vere bevisst vår eigen dugelegheit!

Lærar Ingunn anno hausten 2013!