Turblogg: Denne turen gjer eg gjerne igjen og igjen... I eit rike av fossar

Denne vakre turen har eg fortalt om tidlegare, men turen rundt alle fossane øvst i Sunndal er så vakker, at eg berre må fortelle igjen (og eg gjer det sikkert igjen!)!

(NB! Åtvaring: Når ein er på ein superfin venninnetur, blir det kanskje litt mange sjølviar og slikt....)

Eg kjenner meg veldig heldig som får vere turselskap med Anisa. Vi har gjort fleire turar saman som eg har fortalt om tidlegare, og tida går fort når vi er på tur saman.                                                                  Ho hadde aldri vore i Åmotan og gått turen rundt fossane øvst i Sunndal, og no var det endeleg tid for å gjere turen. Gjett om eg gledde meg! Dette ville vere ein tur ho ville like.
Så vi køyrde avgarde til Jenstad, ein av fjellgardane i Sunndal, parkerte der og gjorde oss klare for å starte oppover lia. Før eg drog heimefrå, tok eg i optimismens namn på meg shorts... Då eg parkerte på Jenstad, stod temperaturen i bilen på 8 grader... Langbuksa og ullgenseren var på før vi starta å gå. 

På vandring frå Jenstad til Linndalsfallet

Det er to alternativ for å gå denne turen. Alternativ 1, det vil seie det vi ikkje velte, er ned til Åmotan og opp lia til Lundlia, før ein så går vegen og stien vidare. Alternativ 2, det vil seie det vi gjorde, er stien oppover lia rett frå Jenstad og opp til Mælan, kor ein møter bilvegen på 765 moh.

Ein kan køyre innover i fjellet, men det synes eg er ein ganske lite sjarmerande måte å gjere det på. På parkeringsplassen på Jenstad set ein frå seg bilen, betalar 30 lykkelege kroner via kortbetaling eller vipps, takkar for seg og går. Stien startar faktisk rett ved sidan av parkeringa. Der kan ein starte rett opp lia. Vi fulgte vegen opp til bommen før vi tok stien fatt.

Det er fantastisk godt skilta! Dette skiltet står ved sidan av bommen, og vårt første stopp er Linndalsfallet. Desse 1,3 km brukte vi omlag 45 minutt på. Null stress - berre kos :)

Prins er altså så utruleg glad for å vere på tur med oss - sjølv som den einaste hanen i korga. Det er ein ting eg er verkeleg oppsett på, og det er bandplikta! Prins er alltid festa i magereima på sekken slik at eg har kontroll på han. Eg har sett på Facebook at nokon snakkar om bandplikta for å beskytte fuglane, og det er eg einig i, men i ganske mange av dei skogane eg går i, finst det sau (geiter og krøtter), og ein hund SKAL ALDRI springe rundt utan band. (NB! Min hund har ein fristad, og det er på feriestaden vår. Utanom det har han i praksis ingen fristadar!)

Vakre Linndalsfallet

Denne turen er ikkje ein topptur - den kan knappast kallast fjelltur, for ein stig ikkje over skoggrensa. Men det er i høgste grad ein opplevingstur. Opplevingane står i kø, og det er desse opplevingane som kallar fram den genuine turgleda hos meg.

Den første flotte opplevinga ein får når ein går stien opp frå Jenstad, er møtet med Linndalsfallet. Det er eit fantastisk flott fossefall som fødast ut av elva Linndøla som kjem frå inst i Dindalen og renn gjennom Lindalen.

Frå bomstasjonen ovanfor Jenstad er det 1,3 km, og i mitt tempo er det 45 minutt dit.

På vandring gjennom skogen

Så var det tid for å gå vidare. Vi kunne ikkje bli verande ved Linndalsfallet :) Stien går slakt opp gjennom lia, og vi er så vidt borti vegen. Vi følgjer stien vidare til vi kjem att på vegen oppe på Mælan på 765 meter over havet - som eigentleg er turens høgaste punkt. Eg skriv eigentleg, fordi vi skal ei sløyfe opp til Gammelsetra, og den ligg på 807 m.o.h. i følgje ut.nos kart.

Vi tar i retning Gammelsetra langs vegen, og litt lengre nede i lia ser vi den flotte brua over Linndøla - som mange nok har sett på bilde på t.d. Instagram.

Gammelsetra turisthytte

Gammelsetra er eit nydeleg setertun, og du kan lese meir om setra i denne lenka. Eg har skrive om besøk på setra tidlegare, og vil absolutt oppfordre til å ta den ekstra kilometeren frå stien for å nyte nista på det store langbordet utanfor hytta. 

Det var imidlertid ein ting eg merka meg: Det står på lenka frå ut.no at hytta er opa, men då vi var der, var alt låst, så mest truleg må ein ha DNT-nøkkel i tillegg til å ha booka inn på rom der.

Men det fine med Gammelsetra er at det er eit langt bord utanfor hytta ein kan ta matpausa ved. Utanfor gjerdet spring det sauar - derfor er det viktig å hugse å lukke porten etter seg!

Frå Gammelsetra er det fleire ruter - over fjellet til Gjøra, innover Linndalen eller den vegen vi skal gå tilbake igjen for å komme på stien.

I dette blogginnlegget kan du lese meir om å ha Gammelsetra som utgangspunkt for tur :)

Brua over Linndøla

Når du finn tilbake på stien etter å ha besøkt Gammelsetra, kjem du ned til den flotte brua over Linndøla. Den er verkeleg prektig.

På andre sida av brua, kan ein gå litt oppover mot lia for å komme inn på vegen eller ein kan ta stien vidare. Eg har aldri gått langs vegen der, men når ein gjer det, kjem ein til krysset kor ein tar av mot Middagshjellan (der har eg vore med på traktorsafari ein gong). Frå Middagshjellan kan ein gå innover Skirådalen dei mesta 15 km til Loennechenbua, som er den høgast liggande hytta i KNTs rutenett og det er også den minste. 

Tilbake til vår tur, tok vi stien vidare i retning Lundlia. Etter kvart kjem ein inn på vegen igjen, skjønt veg og veg...Slettes ingen autostrada, men ein veldig koseleg skogsveg. 

Lundlia - på raskt besøk hos Keiko og Helge Dragseth

Så kom vi endeleg fram til Lundlia - langt på ettermiddag. Eg hadde tidlegare på dagen sjekka om Keiko og Helge var heime, og det var dei.

Vi tok ei ny nistepause der og ein triveleg prat før det var tid for å starte på turen ned Lundlibakken. Endå hadde vi ei oppleving til å få med oss, nemleg Svøufallet. Men først måtte vi helse på sauane og ikkje minst ekteparet på garden.

Det må nemnast at turiststien ikkje går rett gjennom tunet deira, men på nedsida av garden, langs den flotte steingarden. Med min eigen oppvekst på ein aude gard langt frå folk, er det nok ikkje uventa at eg kjenner meg mesta i slekt med ekteparet der.

På Lundlia har dei om vinteren berre tilgang på å ta seg fram med snøscooter. Utpå våren ein gong, tiner vegen fram og dei kan flytte bilen frå parkeringa på Jenstad og heim til Lundlia.

Midt i Lundlibakken ligg det restar etter det vesle bruket som låg der på slutten av 1800-talet. Ole Johnsen Lundli, som vart fødd der i 1873, før familien flytta nærmare Gjøra, vart til slutt senator i South Dakota. Det er ganske utruleg at ein kan kome frå vesle Gjøra og bli ein amerikansk delstats viktigaste mann.

Åmotan

Då vi starta turen frå Jenstad om føremiddagen, kunne vi høyre fossesus lenge. Det var ei blanding av lyden av Svøu og av Reppfallet, som startar inne i Reppdalen. Meir om den fossen til slutt.

Synet av Svøu har vi på fleire plassar på heile turen rundt, men når vi kjem ned Lundlibakken, nærmar vi oss steg for steg den flotte fossen. Den som køyrer opp mot Grødalen, passerer toppen av fallet i den skarpe svingen og kan sjå på fossen på nært hald der. Eg synest at det å komme ned mot fossen og komme tett på han der, er meir mektig.

Anisa var for første gong i Åmotan, og etter gliset å døme, blir det ikkje den siste.

Der elva Grøvu gjer ein sving, ligg brua som går over til stien mot Svisdal.

Nyter dei siste restane av ettermiddagssol ved Svøu.

Tilbake på Jenstad

Oppe på bakkekanten ovanfor Åmotan, er vi tilbake på Jenstad. Svøu ligg i ryggen på oss og husa på Jenstad ligg foran oss. På høgre handa kjem den siste fossen fram, nemleg Reppa. Det er den elva ein går over like før vi kom til Lundlia.

På denne rundturen i fossane sitt rike, har vi sett eller gått forbi fire fossar og elver. Like nedanfor kanten på Jenstad møtast Reppa og Linndøla, før dei nokre hundre meter lenger ned treff Grøvu og Svøu. Åmotan betyr "der elvane møtast", og det er verkeleg eit unikt elvemøte rett nedanfor Jenstad. Apropos elvemøte: eg har enno ikkje gløymd at eg ikkje visste kva Åmot betydde på ei geografiprøve i barneskolen... Men då hadde eg aldri vore øvst i Sunndal og sett det i praksis. Har du sett det, gløymer du det ikkje.

Reppfallet

Fleire blogginnlegg om denne turen:

Rundturen Jenstad - Gammelsetra - Lundlia - Åmotan

Rundturen Jenstad - Åmotan - Lundlia - Jenstad

Turblogg: Rundtur i eit rike av fossar

Det er haust i fjellheimen - og kva er vel bedre enn å ta med ungane på ein rundtur i det riket kor fossane bur - øvst i Sunndal.

Svøufossen.

Viss du meiner å hugse at eg har skrive om dette før, stemmer det. I juni gjekk Prins og eg den samme turen - berre motsett veg - og det fortalte eg om i dette innlegget. Men då gjekk vi aleine, mens vi i dag hadde ungane med og. Det vart ein flott tur der Sunndal er på det aller vakraste - der fossane har sin heim og prakt.

Utgangspunktet for turen er den same uansett kva veg du tar. Vi skulle til Lundlia på besøk, og kunne sjølvsagt tatt den kortaste vegen, det vil seie den vegen eg gjekk i juni. Men det er jo lite spennande å gjere det same to gongar på rad... Derfor tok vi den andre vegen, og starta med å gå oppover lia frå parkeringa på Jenstad.

Du høyrer alltid ein foss på turen. Når vi startar å gå frå Jenstad, høyrer vi både Reppa og Svøufossen buldre godt ikkje så langt unna. Lyden av Reppa følger oss eit langt stykke oppover lia.

Den første delen av turen går mest inne i skogen, og det er ikkje så lett å få inntrykk av resten av naturen i rundt. "Dit skal vi", sa eg då vi såg eit glimt av Lundlia. "Skal vi dit?" spurte ungane litt mistruisk. Korleis i verda skulle vi kome oss dit... Vel, ein må berre gå....

På veg oppover, og vi skimtar Lundlia på andre sida av Åmotan.

Då vi starta frå Jenstad, var det eit lett lag skodde. Ut frå vervarselet for dagen, skulle det bli veldig bra ver - opphald, glimt av sol og stigande temperatur. Alt låg til rette for ein god dag i sunndalsnaturen.

Her er vi allereie eit godt stykke ovanfor Jenstad, og har fått utsikt mot Svisdal og Svøufallet.

Då eg sa til ungane at vi snart kom til ein anna foss, skjønte dei ingen ting, fordi dei kunne ikkje høyre han. Men det er det som er så fantastisk med Linndalsfallet - du går gjennom skogen, kjem ut i eit meir ope landskap, og der er fossen i all si fylde - 110 perfekte meter med foss!

Her kjem eit par bilde med ungane og hunden. Kva bilde synest du er finast? Det vanlege eller nr 2, kor telefonkameraet stilte seg inn på portrettfotografering?

Fotostund :)

Fotostund del 2: Kameraet på telefonen har stilt seg inn på portrett.

Vi brukte rundt timen frå parkeringa og opp til det beste utkikspunktet til Lindalsfallet. Men då er ein nedanfor botn av fossen, og ein skal opp på toppen av han, så det var fortsatt rundt 150 høgdemeter vi skulle oppover.

Enno er vi ikkje heilt på høgde med Svisdal.

Stien oppover lia var utruleg fin i dag. Til trass for at det hadde regna ganske mykje i går, tysdag, var det ikkje noko problem å gå. Eg synest det er fint å følgje stien oppover - ein kan jo gå vegen, men opplevinga er større på stien - ein er meir i pakt med naturen.

I det vi nærmar oss toppen, kjem vi til eit punkt ved Linndøla kor ein ser ned frå toppen av eit ras. Best å passe på så ein ikkje ramlar utom. Vi passerte Mælan, som er på 765 meters høgd. Men vi skal endå litt høgare.

Fortsatt er det eit godt stykke å gå for å komme til Lundlia.

Det gjekk mot lunsjtid, og vi hadde allereie gått i eit par timar. Eg hadde bestemt at ungane skulle få seg ein liten sving bortom idylliske Gammelsetra turisthytte i Linndalen, sidan eg alt trudde ingen av ungane hadde vore der før... Det viste seg at det hadde Aleksander vore.
Men lunsj ute på setervollen vart det før vi gjekk vidare. Det var eit par der som hadde vore eit par netter, og det hadde og vore andre folk der. Den minste bua kan ein bruke året rundt, men eg veit ikkje om det er mange som oppsøker Gammelsetra vinterstid.
Viss du vil sjå sommarbilde frå Gammelsetra, kan du kikke på dette blogginnlegget.

Linndøla renn i frå dei store vatna lengre inn i Linndalen og mot Sunndal.

Der stod Gammelsetra - like fin og idyllisk som sist eg var innom der.

Retning Sunndal.

Aakerstua.

Aakerstua ved porten til Linndalen.

Etter at vi hadde spist, var det tid for å finne vegen vidare. Vi gjekk tilbake til krysset kor vegen fortsette over brua til Linndøla. Vi tok ikkje bilvegen, men tok stien som gjekk mot den fine trebrua ved kvernhuset.

Kvernhuset ved Linndøla - "Hello, is it anybody in there..."

Det vart mykje søskenkjærleik på turen <3

Linndøla på veg mot fallet kor ho stuper ned mot Åmotan.

Skogen var kledd i haustskrud, og på eit område var det veldig mykje reinlav på trea. "Kor er reinsdyra hen?" lurte Ingvild på, og meinte dei burde vere i nærleiken når det var så mykje mat til dei. Ganske artig då å høyre på Lundlia at han som åtte garden for rundt 100 år sidan var ein same frå Snåsa med reinsdyr.

Lett og fint terreng - og tid for meir søskenkjærleik <3

Ved elva Reppa står stikk ut-postkassa, og etter signering i boka der, bars det over den nye, flotte brua og siste del av turen bort til Lundlia.

"Endeleg framme", jubla ungane då vi kom fram til Lundlia.

På Lundlia bur Keiko og Helge Dragseth.

Denne benken er eit kjent motiv frå Lundlia.

Etter å ha kvilt og prata med Keiko og Helge på Lundlia, var det tid for å finne den kortaste vegen tilbake til Jenstad. I juni gjekk eg Lundlibakken opp, men no skulle vi ta dei 300 høgdemetra ned til Åmotan. For ein gongs skuld lot vi Prins springe fritt, og det var han veldig glad for. Alle sauane hadde jo dratt heim til fjøsen på Røymoen.

På veg ned Lundlibakken.

Ingvild les om Ole Johnsen Lundly frå Lundlibakken, som vart prest og senator i USA.

Snart nede i Åmotan.

Det vart slitne bein på slutten av turen, så Jenkabrua er eit symbol på at vi er i gang med siste del av turen - bort til Svøufallet og bakken opp til Jenstad. Men først ein signatur i stikk ut-boka rett bortafor brua.

Svøufallet er blant dei prektigaste i verda med sine 156 meter.

Her møtest Reppa og Grøvu, og ein ser brua over Grøvu, kor ein går når ein skal opp til Svisdal.

Mange timar etter at vi starta turen, er vi tilbake på parkeringsplassen på Jenstad.