Stille var morgonen

Stille var morgonen

Stille var morgonen

Stille

Etter regnet

Før stormen

Stille

- berre månen talte

og fuglane 

og fossen

Elles var det stille

Natta vi delte

Natta vi delte

var kald og klår

Stjernene lyste

- natta var vår

Ei kjensle av nærleik

på ein farbar veg

- eit endelaust rom

med varsomme steg

Dagen vi delte

 fylt av liv og lått

- ei kjensle av lykke 

og at vi hadde det godt

Bortanfor var verda

origo var vi

For oss var det

sentrum og periferi

Natta vi delte
var vårt Tir N'a Noir
Eit unikt paradis
medan timane glir
I denne galaksa var  
det berre oss
ein robåt på himmelen
kor vi kasta loss

Natta var di

natta var mi

Himmelen var klår

tida var vår

Veker, timar og minutt

- heilt til du ein dag

gjorde det slutt

I hjartet mitt

nynner ein fin melodi

om den natta som var 

di og mi

Eit bilete av livet

Vakre Mille snakka ofte

om det eg kunne sjå.

Ikkje alt var slik ho sa det,

for det var utanpå.

Men inni var det kaos,

- eit mørkt og dystert rom

Frå Milles triste stemme,

kom det ut eit stille ljom.

For Mille levde livet, 

men var slettes ikkje fri

Og av tråden som vart renning,

vart det vevd eit skilderi.

Det ga eit bilete av livet

slik Mille ønskte at det var

- men skilderiet i frå livet

bringer ikkje alle svar.

Milles liv var blitt til fargar

- både kvitt og svart og grått.

I eit bilete av livet 

vises både stort og smått 

- På golvet tennes gloa 

som i farta blussar til,

tar raskt eit tak i veggen,

det er barnets leik med ild.

Og biletet av livet

heng ikkje på veggen lenger no,

for det som var i kvitt og grått,

vart farga raudt av blod.

I oskehaugen ligg restane 

av det som eingong var

For biletet av livet

gir ikkje alltid meining,

og heller ikkje alle svar.

Ut av oskehaugen 

reiser Mille seg opp på ny,

finn ein annan stad i livet

kor ho kan søke ly.

I oskehaugen finn ho

ein bit av det som var,

for i eit bilete av livet,

treng ein både mor og far.

Ingunn

Den lille, svarte mannen

Eit lite fredags ettermiddag-dikt.

Eg hadde møtt han før

den lille, svarte mannen

Stadig nær mi dør,

men utan gode ord "på tannen"

Eg hadde møtt han før,

så eg kjende han igjen,

Men han var slettes ikkje min ven.

Han kom til meg om dagen,

kom til meg om natta

Kom, og så høgt han kunne skratta.

Eg hadde møtt han før,

så eg kjende han igjen

Men han var slettes ikkje min ven.

Han kom på skuldra og fortalte

Om alt og ingen ting

Men det var ikkje av det gode,

han fekk tankane mine i sving

Han kom både titt og ofte,

så eg kjende han igjen,

men eg spurde aldri om han ville bli min ven.

No sitt han der fortsatt, på skuldra mi

Det er ikkje plana at han skal få bli

For den lille, svarte mannen

skal få høyre mi røyst:

Eg vil ikkje vite av deg, eg treng ikkje trøyst!

Eg ristar han av meg, går vidare fort

Gjer det eg må for å få mannen bort!

Eg hadde møtt han for ofte,

og kjende han igjen

Den lille, svarte djevelen blir aldri min ven!

Hyllingskvad til jubilanten!

Bilete henta frå Wikipedia.

Eg synes du skal ha eit kvad
for at du gjennom åra
har gjort så mange glad
At du gjekk rundt og samla inn
dialekter og ord
Framleis syng vi "Ola Nordmann"
åleine eller i kor!

Eg vil så gjerne at du ei hylling skal få
For at du opp gjennom Noreg orka å gå
og at du tok på deg å lage eit språk
som i løpet av åra har laga litt bråk!
Men nynorsken kling fortsatt så
melodisk og flott
Det får så vere at nokon synes det er trått!

I dag kunne du vore 200 år!
Det er utruleg kor fort desse åra går!
Spora etter deg vil aldri gå vekk
Iallfall ikkje så lenge vi kan skrive med blekk
Så derfor har eg laga deg denne jubileumstale
Det kunne bli bra - eller det kunne gå gale!
Men som ein alltid til jubilantar plar seie:
Hurra for deg - og vi vil bukke, nikke, neie!

Eit kort møte

                   Vi snakka på telefonen
                   om å møtast
                   "Du kan få sitje på med meg,"
                   sa eg
                   "Nei, eg sit på med ho andre,"
                   sa du
                   "Eg har ærend innom der likevel,"
                    sa eg
                    Du gjentok at du skulle sitje på med ho andre
                    Eg kjende eg vart frykteleg sint
                    inni meg
                    - men eg sa ingen ting
                    om det
                    men svara
                   "OK," eller "ja vel," eller "samme for meg"
                   - eg hugsar ikkje
                   Då vi møttes i forbifarta etterpå
                   sa eg kva dei andre
                   tenkte og følte
                   Men ingen ting om kva eg
                   tenkte og følte
                   Men eg kjente det vart eit
                   "point of no return"
                   - Eg trur det blir lenge til
                   neste gong vi treffes,
                   tenkte eg.

Til ein spesiell....

Eg kjende handa di
stryke over ryggen min
- du var ikkje her,
men eg kjende deg.

Eg kjende kinnet ditt
røre stille, varsamt
mot mitt kinn
Du var ikkje her,
men eg kjende
pusten din treffe
øyret mitt
medan kinnet ditt
fortsatt strauk seg
inntil meg
og medan handa di
strauk over meg
Og augene dine
søkte mine
og vi bada
i kvarandres lengt

Du var ikkje her
- men eg kjende deg
- her!

Ei tanke i natta

Eg høyrde kva som blei sagt.
Så kom det for meg
- det som står
at utan kjærleik
er du berre
ljomande malm
og klingande bjølle.

Liv utan kjærleik
er dødt
Som eit segl utan vind.

Kjærleiken krenkjer ikkje
kjærleiken gøymer ikkje
på det onde

No ser vi i ein spegl, i ei gåte
- for kjærleiken
tolar alt og vonar alt.
Og fell aldri vekk.

Men enno skjønnar eg berre
stykkevis.