10nnbryllaupsdag

I dag var det 10 år sidan Runar og eg gifta oss i ein enkel seremoni i sjømannskyrkja på Mallorca. Tinnbryllaupsdag <3

STÅ IKKE VED MIN GRAV

Stå ikke ved min grav og gråt over meg. 

Jeg er ikke der,jeg sover ei.

Jeg er de tusen vinder som blåser. 

Jeg er solskinn over skogens åser.

Jeg er nysnøens milde kjærtegn. 

Jeg er det kalde, friske høstregn.

Når du våkner i et hastig morgenfokk, 

er jeg den raske, stigende flokk

Av stille fugl i sirkelflukt, 

jeg er stjerneglans over havets bukt.

Ikke stå ved min grav, 

vær ikke lei. 

Jeg er ikke der, 

jeg døde ei!

Skrive av Mary Frye (1905-2004) Norsk oversetting: Espen Tangen

(kopiert frå http://dikt-og-vers.origo.no)

I dag var femte bryllaupsdagen eg var og sette ned blomster på grava hans, og i dag hadde eg med roser og andre blomster frå eigen hage. Rosebuska var det han sjølv som planta for nokre år sidan.
I dag har eg mintes bryllaupsdagen vår.
Det var ikkje så mange som visste at vi skulle gifte oss mens vi ferierte på Mallorca. Litt tilfeldigvis var begge brørne til Runar der + niesa vår i tillegg til vår jente. Ho var mesta fem år gamal, og var veldig stolt av at vi gifta oss. Ho meinte seg sjølv inkludert i det reknestykket.
Etter sjølve viinga, gjekk vi ned i kjellaren i kyrkja og skifta om til badeklede! Så var det berre å springe dei femti - hundre metra ned til havet og kaste seg uti. Bryllaupsmiddagen tok vi etter at spanjolane hadde fått gjort ferdig siestaen sin.
Dessverre er eg ikkje sikker på om eg har så mange bilde frå bryllaupet. Kanskje har eg tatt dei ut på papir - då kan eg kanskje publisere nokre seinare. Dei bilda eg viser fram her, var det ein fotograf som tok av oss, slik at vi kunne bruke dei etterpå. Her er link til då eg skreiv om det for tre år sidan.

Til døden skilte oss....<3

Så korfor fortel eg dette slik på tampen av bryllaupsdagen min? Eg har tenkt mange gonger på korleis livet hadde vore om det ikkje hadde skjedd at eg mista Runar. Men det kan eg ikkje vite, og det kan eg heller ikkje spekulere i.Vi hadde sjølvsagt våre tunge dagar vi og, men eg har tenkt mykje no når det er mange skilsmisser som forteljast om i media. Dei elska kvarandre - og elskar kvarandre fortsatt - men så var det ikkje nok det å elske. Kva skal til for å halde saman når det ikkje er nok å elske kvarandre?Vel, det skal ikkje eg gruble på. For meg er det viktig å berre minne om at ein må ta vare på kvarandre så lenge dagen heiter i dag.

Dette heng på korktavla på kjøkkenet. Fint å ha ein engel som passar på.

Alle veit jo det...

"Eg trur ikkje det er heilt slik," sa eg til ho som sat på andre sida av bordet. Vi snakka om ein, og eg skjønte kva ho tenkte om han: Drittsekk! Han som både svikta og sveik...

Alle veit at terningen, den e fikset

Alle krysser fingre kaldt og kjapt

Alle vet at krigen nå er over.

Alle vet de snille, de har tapt.

Alle vet at alt var avtalt spill.

Den som er rik får mer og mere til.

Det er sånn det er.

Alle vet jo det.

Eg kunne ikkje seie noko på det ho sa. Eg kunne ikkje begynne å fortelje kor mykje han faktisk betyr for meg enno. Eg kunne ikkje seie kvifor eg tenkte som eg gjorde. Eg kunne jo ikkje fortelje om kva som ein gong hendte...

Svikaren - han som delte ut Judas-kyss, og eg som tok gladeleg i mot. Og i det vi hadde delt Judas-kyssa, bygde vi ei fantasiverd kor det var berre plass for oss to. Det var berre han og eg - sjølv då vi var på ei armlengdes avstand. Avtalt spel? Nei. Ingen terning kasta...

Alle vet at skipperen er gått på fylla.

Alle vet at skipet ikkje tåler sjø.

Alle går og føler seg ganske ute,

som om bikkja eller faren var død.

Alle vet kreditt er dyrt og hellig.

Alle vil bli bedt ut på Bagatelle

i Bygdøy Allé.

Alle vet jo det.

Det var ingen eg kunne fortelje denne historia til. Det hadde vore betre om det faktisk var sant at det var skipperen som hadde vore på fylla. For alle visste jo det... Men akkurat denne storyen måtte eg vere taus om. Alle veit jo at skipet ikkje tåler sjø... ikkje dagslys heller...

Vi bygde vårt eige vesle paradis på jord - han og eg. I draumane kunne eg ikkje vere utan han, sjølv om det var så mykje som var i mellom oss. Kanskje aller mest det at vi ikkje kunne prate saman. 

Alle sammen vet det er meg du elsker.

Alle sammen vet at det er sant.

Alle sammen vet du har vært trofast,

bortsett fra en og annen natt iblant.

Alle vet at du har vært diskret,

men det var så mange folk du bare måtte se

med klærne av.

Alle vet jo det.

Det er ikkje sant at alle veit at han elskar meg.Det er faktisk ingen som veit det, og eg er vel ikkje så sikker på det sjølv heller... sjølv om han seier at det er berre meg... det er ikkje så enkelt å tru at det er sant. For den som kjenner han, veit nok at han kan ha fleire Judas-kyss på lur, sjølv om han prøver å vere diskret... Ingen sølvpengar levert... Skal tru om alle veit det?

Alle vet det er nå eller aldri.

Alle vet det er enten meg eller deg.

Alle vet at det gir deg evig liv,

hvis du bare kan få gitt det ut.

Alle vet at ordningen er skitten.

Gamle Ahmed vasker fortsatt dritten 

på ditt arbeidsted.

Alle vet jo det.

Nei, det er ikkje no det er no eller aldri... det var før ein gong - i ei tid som ligg bak. Det var akkurat då vi hadde flytta inn i vårt vesle draumescenario... vi vart verande berre ei kort, kort stund. Eg måtte vidare - han vaska ikkje føtene mine, han gråt ikkje over si eiga tilkortkomenheit... Alle veit vel at mannfolk ikkje gjer det?

Alle sammen vet at Pesten kommer.

Alle sammen vet at den sprer seg kjapt.

Alle sammen vet den nakne mann og kvinne

var et vakkert bilde som gikk tapt.

Alle sammen vet det er forbi,

men det er montert en måler under senga di,

som viser klart og greit

det alle sammen vet.

Eg ville ikkje at pesten skulle spreie seg - det fantes ingen bilete av oss - ikkje som eg hugsar, ikkje noko å snakke om... ingen som skulle få noko å seie på nokon av oss. Det gjaldt å vere diskret - for elles visste snart alle saman det. Kva kunne han tape på det? Og kva kunne livet mitt bli?  For han og eg i saman, trur eg er rein poesi - eller var det fantasi? 

Og alle vet at du har fått problemer.

Alle vet hva du har tålt av gru,

fra et blodig kors på Golgata

til strendene i Malibu.

Alle ser det hellige hjertet blør.

Folkens, kom og se det før det dør.

Nå skal det skje.

Alle vet jo det.

Men no trur nok folk flest at dette var ein som kom til meg for å berge meg frå noko voldsomt... frå noko grusomt, eller kanskje frå noko uoverkommeleg. Nei, det er nok meir sikkert at eg kunne møtt han på stranda i Malibu enn på Golgata og deromkring. Det skal vere nokså tungt å gå den bratte, lange vegen opp til Golgata - den som har vore der, veit jo det.

Nei, dette var noko heilt anna... ei heilt anna kjensle... ei heilt anna verkelegheit... Ein mann som nok var litt for lett for meg...

...

He was a little bit too easy 

A little bit too happy, she would moan 

He sees himself in an apartment down the road 

where he can dream his dreams in peace and be alone 

She said to him: I'll show you we can have good times´ again 

But only if you play the straight and steady 

He said l'm having a fantastic time already.

Alle vet jo det

Alle vet jo det

Det er sånn det er.

Alle vet jo det.

Eg veit at dei fleste anten lurer på om det har rabla for meg, eller i det minste om det er noko sanningsgestalt i dette... det er forteljarens glede at ein vel korleis historia skal forteljast... og om noko eller ingen ting i historia er sann... alle trur dei veit det... men dette veit berre eg :)

(Alle tekstar i kursiv er av Kari Bremnes: Frå "Alle vet jo det" og "Fantastic time already")

Natta vi delte

Natta vi delte

var kald og klår

Stjernene lyste

- natta var vår

Ei kjensle av nærleik

på ein farbar veg

- eit endelaust rom

med varsomme steg

Dagen vi delte

 fylt av liv og lått

- ei kjensle av lykke 

og at vi hadde det godt

Bortanfor var verda

origo var vi

For oss var det

sentrum og periferi

Natta vi delte
var vårt Tir N'a Noir
Eit unikt paradis
medan timane glir
I denne galaksa var  
det berre oss
ein robåt på himmelen
kor vi kasta loss

Natta var di

natta var mi

Himmelen var klår

tida var vår

Veker, timar og minutt

- heilt til du ein dag

gjorde det slutt

I hjartet mitt

nynner ein fin melodi

om den natta som var 

di og mi

Når bileta fortel ei historie

Eg har tenkt ein del på desse motsetningspara som fins i språket. Svart og kvit. Liv og død. Kjærleik og hat.

I blant er eg innom ulike kyrkjegardar. Eg ser på steinane og tenker på dei som ligg der som eg ein gong kjente. Frå tid til anna blar eg i fotoalbum eg har liggjande. Ser på bilete av slektningar, venner, bygdefolk - alle har dei felles at dei ikkje er her lenger. Og eg ser på Runar si dødsannonse, som fortsatt heng på kjøleskapdøra, og tenker at det er ikkje bare han som er borte - i løpet av ni månader døydde både han, mormor hans og stefar hans. Ein periode var det så mykje død og sorg i livet mitt, at eg visste mesta ikkje kor eg skulle gjer av verken sorga eller meg sjølv.

Det er rart å sitje å sjå i album slik og minnes menneske som har betydd noko særskilt for meg. Bileta fortel historier om noko som vi hadde felles - eit møte der og da, ein tur, ein artig episode, ei trist hending. Bileta fortel så mykje, og når menneska i bileta er borte, får dei ny betyding.

Familiebiletet av oss fire på veggen her heime er eit slikt bilete. Aleksander var nyfødd. Runar hadde tinga frisørtime til meg på veg heim frå sjukhuset. I tillegg hadde han tinga time hos fotografen. "Det er fullt!" fekk han beskjed om. Det var trass alt første veka i desember. "Jammen no har eg fått ein son, og eg skal reise til Hammerfest på arbeid onsdag, og eg vil gjerne få vist han fram på eit familiebilete til jul, så det her må du ha tid til," argumenterte Runar. Og fekk det slik han ville!
Ein liten familie på fire smiler glad mot fotografen. Gleda over den vesle guten, berre seks dagar gammal, i armane er stor. Vi hadde litt dårleg råd i den tida, så det vart berre ei halvstor forstørring. Det fekk plass lengst borte i stua.
Då Runar var borte, kjente eg behov for å få biletet større. Og nærare. No heng det i sine fulle 40x50 cm rett ved sofaen - ingen som kjem inn i stua, kan unngå å sjå det. Ingen kan unngå å sjå den stolte faren som held rundt familien sin.

Desse motsetningspara er ikkje som høgre og venstre i politikken. Dei er nærare som så. Eit snart 42 år gammalt liv har lært meg at hatet ligg tett inntil kjærleiken, svart ligg tett inntil kvitt, og at døden ligg tett inntil livet. Og sorgen og gleda vandrar saman. Ein augenblink med sorg og vemod glir over i noko anna å gle seg over.

I dag har Runar og eg sju års bryllaupsdag. I kveld sette eg roser i vasen på grava og tente lys for han. Det var veldig spesielt. Det var første gong eg tente lys i den kolba som står på steinen hans. Det kjentes meiningsfylt å tenne lys for han og det livet som var.
Samstundes kjente eg på det gode: Eg har lov å gå vidare! Livet har noko anna til meg som eg finn like rundt neste sving.

Da er vi rette ektefolk - 24.september 2007 i Sjømannskirka på Mallorca.

"Vi har gifta oss!" erklærte Ingvild!

Dei fem siste bileta var tatt av ein fotograf i Palmanova. Det var ei heilt enkel vigsle kor vi lova å elske og ære kvarandre til døden skulle skilje oss. Etterpå gjekk vi på stranda og bada!

24.september 2013.

Ei tanke i natta

Eg høyrde kva som blei sagt.
Så kom det for meg
- det som står
at utan kjærleik
er du berre
ljomande malm
og klingande bjølle.

Liv utan kjærleik
er dødt
Som eit segl utan vind.

Kjærleiken krenkjer ikkje
kjærleiken gøymer ikkje
på det onde

No ser vi i ein spegl, i ei gåte
- for kjærleiken
tolar alt og vonar alt.
Og fell aldri vekk.

Men enno skjønnar eg berre
stykkevis.