Fem år etter kreften - face your fears!

I dag er det fem år sidan eg var ferdig med dei siste 30 sekunda med stråling – eit åtte månader langt «fengselsopphald».

2. mars 2011 var ein gledas dag for meg. Det regimet eg gjekk inn i då eg vart operert for brystkreft rundt St. Hans året før, var endeleg avslutta. I ettertid var det medisinering og kontrollar som skulle gjelde. Slik er det fortsatt. Frykta for å få det att heng alltid over meg, men eg nyt dagane og livet, og tenker at eg er frisk – heilt frisk.

Denne vinteren har eg blitt minna på om kor heldig eg har vore. Saman med elevane mine har eg lest «Regines bok» av Regine Stokke frå Kristiansund – jenta som døydde av leukemi i desember 2009 berre 18 år gammal. Eg trur det har gjort stort inntrykk på elevane å lese bloggen hennar – «Face your fear» - som vart til denne boka. Første gongen eg las boka, var den sommaren eg vart sjuk. Det var sikkert ikkje veldig smart, men eg låg kvelden før operasjonen på sjukehuset og las det siste kapitlet – «Etter Regine». Tårane trilla.

Det gjer dei fortsatt når eg les boka hennar – for det mot og den livsvisdom ho hadde. Eg har tenkt mykje på det: «Face your fear» - Gå i møte med fryktene dine. Det er noko alle burde gjere, for ein bør ikkje tillate seg at fryktene skal ha kontroll over deg. Det er du som skal kontrollere fryktene.

Eg har blitt meir bevisst mine frykter dei siste åra, og prøver bevisst å overvinne dei. Eg likte ikkje å gå aleine ute i skogen – derfor starta eg med det, med hovudlykta og hunden som følgjesvennar.

Eg skal fortelje om ei frykt eg har hatt som har prega livet mitt i alt for stor grad i mange år. Når eg kan fortelje om den no, er det fordi eg har greidd å ta kontroll. Eg har hatt stor angst for snø. Eg kunne kjenne at det knytte seg inni meg av angst når eg såg det snødde, og eg bad til Gud om at det måtte slutte. Det heile starta vinteren 1997 medan eg budde i Tromsø. Det bøtta ned med snø, og det slutta ikkje før det nådde 2,40 meter i slutten av april. Neste gang det bøtta like mykje snø ned i Tromsø, var hausten-vinteren 1999-2000. Eg forbinder det med død. «Rekk eg å måke?» spurte eg mamma då ho ringte og sa eg måtte komme til tantes dødsleie. Eg måka, og då eg kom fram, var ho død (hø døydde av kreft). Det i saman med vantrivsel i jobben gjorde at eg utpå vinteren vart sjukmeldt. Eg sendte sms til venninna mi og fortalte at det var ein snøflyktning på veg sørover. Etter nokre veker sørpå var eg klar til å forsere endå meir snø. Frykta for snøen og saknet av tante var to av dei viktigaste grunnane til at det ikkje var så vanskeleg å vende nasen sør utpå hausten. Frykta for snøen har følgd meg, og eg har skrive tidlegare om den gongen venninna mi Lone hjelpte meg med å skaffe ein til å måke for meg (det kan du lese om her). Først det siste året har eg tatt kontroll over denne frykta. Eg har sett på snøen som bøtta ned her, og visst at det er berre å gå ut å måke den bort, så blir det litt betre. Det kjennes godt å ha vunne den kampen!

Eg kan sikkert ramse opp fleire frykter eg har, men dei skal ikkje få eige livet mitt.

For det var det kreften gjorde – i det som eg kallar fengselsopphald. For det var ikkje eg som eigde kroppen min, det var kreften og alle dei plagene behandlinga resulterte i.  Du veit ikkje kor godt du har det før du har prøvd det motsette. Vi fryktar sjukdom og død, men eg har opplevd at eg måtte forsere begge dei fryktene i løpet av kort tid.

For nokre veker sidan la eg ut eit slikt før- og etter-bilde som ein får mulegheit til å fikse på Facebook. Før-bildet var frå 2009, etter-bildet var frå i fjor haust. Teksten eg la ut, kan du sjå på bildet her. 

No er Krafttak mot kreft i gang over heile landet. I år går pengane til forsking på behandling som skal vere livsforlengande, og til tilbod til dei som aldri blir frisk frå kreftsjukdommen. Det er viktige prosjekt, og eg vil gi mi varmaste oppmoding om å støtte aksjonen med mykje pengar. Viss du går inn på denne linken, kan du gi gåva direkte: Krafttak mot kreft

Grøa by night

Det er sjeldan eg tek kveldsturen ein gong til fordi eg blir så overvelda av den majestetiske naturen - og må prøve å få det inn på kameraets minnekort! Eg trur mesta det aldri har hendt før!

Det var ein heilt magisk kveld! Kaldt, blå-blå himmel med millionar av stjerner, mykje snø - og konturane av fjella i rundt. Å vere ute i mørket med berre ei lommelykt som belysning! Snøen hang tung på trea - Grøa-bygda Var på tur å dyssast inn i ein fredfull nattesømn! Prins og eg hadde skogen og mørket for oss sjølv.
Desse bileta er eit forsøk på å gjengi litt av naturens eiga magiske kveldsstemning.

Dessverre er ikkje biletekvaliteten av det beste - eg bør nok begynne å ønskje meg eit større kamera. Derfor kan eg og fastslå at verkelegheita/ røynda er betre enn det biletet viser fram! Derfor måtte eg gjere det i kveld.

Det er mars og det er sol og det er ONSDAG!

I dag måtte eg faktisk ut og gå på ski etter å ha tatt Aleksander på akebrett til barnehagen! Sola skein fortsatt i lysløypa, og eg hadde kledene allereie på meg - berre å bytte sko! Ingen grunn til å gå i gang med husarbeidet i staden for litt meir tid ute i sola!

Å ha lyslypa rett over vegen er luksus - ein blir bortskjemt om ein likar å gå på ski! No har ikkje eg nokon særleg stor lidenskap for å gå på ski, men det er under bearbeiding - eg innrømmer det! Eg liker meir å gå på ski no enn for eitt år eller to sidan! Sånn formmessig er det fortsatt ikkje lange turane det blir, men viss eg greier å forbedre kondisen utover dette året, har eg tru på at familien kan ta seg nokre litt lenger skiturar neste vinter! Det er greit å tenkje langsiktig!!! I år vonar eg verkeleg at eg har ork og helse til å gå Sunndalsmarsjen i august!

Derfor skal eg no presentere dagens skrytebilete frå skiløypa her på Grøa!!!

Det er mars og det er sol og det er onsdag :B

Grødalen og Åsbrona i solskinnet!

Fossa er fortsatt frossen, men om ikkje lenge blir det liv i elva igjen!

Vakkert i Grøabygda når sola kjem att og det går mot vår! Men ennå går ikkje sola over Stoplan, slik at eg har sol på huset heile dagen! Men det er ikkje lenge igjen!

Klart Prins var med på turen!!!

Hopp og sprett og tjo og hei!

Desse vottane er mine beste venner på kalde dagar! Dei har tante Kristine strikka, og er eit kjært minne etter ho!

Dagens bilde!

I går hadde Aleksander og eg den gleda at vi kunne ta akebrettet til barnehagen! Det var berre over brua det ikkje gjekk an å bruke det, men ellers var det supert akebrettføre: 100 % glattis!!! Vi får nyta det så lenge vi kan, for skal ein tru yr.no, så blir det mykje regn frå torsdag av! Då er det nok slutt på både ski-, skøyte- og akeføre her i bygda ja! Akk o ve!

Så måtte snøen komme...

For den som elsker snø og alle muligheitene snøen gir, er det sikkert litt abnormt å høyre meg lange slik ut mot snøen som eg i blant gjer! Eg har nokon ufyslege aversjonar mot snøen! Snøen er i blant som ein tyrann som kveler meg! Og kvifor det er slik?

Jau, det er eit 16 år langt snøtyranni! Heilt i frå då eg budde i Tromsø i 1997, og det kom noko så alldeles for mykje snø! 2,40 meter 29.april står snekra inn i det evige minnet! Eg minnes den vinteren veldig godt - og den var altså så lang.... Det vart ikkje noko betre tre år seinare - eg minnes godt den vinteren og! Eg skal ikkje fortelle om alle gongene eg ringte NAF, som eg gudskjelov og takk var medlem hos, for å be dei taue fram bilen min av snøfonna... Etterpå innførte NAF 500 kroner i eigenandel for å bli berga.... I say no more...! Men 14.mars 2000 var det altså 2,14 m snø på Vervarslinga i Tromsø.... Med alt det andre eg bar på den vinteren som var veldig tungt, la altså desse 2,14 metra med snø seg som ei blytung bør på skuldrene mine! Einaste råda var å komme seg heim - som snøflyktning! Det er heilt sant - Hilde kan bekrefte storyen! Eg sendte tekstmelding til ho om at naudhjelp kunne droppast over Hagetun i Eidsvåg!!! Så med ein god porsjon naudhjelp frå dei i rundt meg, kom eg meg gjennom det, og kunne leggje vegen tilbake til Tromsø. Men eg flytta sørover den hausten - og då visste eg at eg nok aldri kom til å flytte nordover att! Eg trur nok dessverre det fortsatt er slik! Ikkje så langt nord iallfall!

I dag kom årets første mesta uhandterlege snøfall! Eg kjente allereie då eg opna døra i formiddag at eg likte dårleg dei heslege floksene i lufta! Og lurte verkeleg på kva eg skulle finne på for å sleppe unna spetakkelet og basketaket med elendet! Var på nippet til å ta ein kopp te ekstra...
Men det er utruleg kva som går når ein berre innstiller seg på det! På med kleda på meg og junior og ut og arbeide! Og etter kvart fekk Aleks-gutten selskap av to kompisar, og då gjekk det an å vere ute sjølv om snøen var både blaut og tung!
Eg fekk maka heile innkøyringa, og kjente at årets første styrketrening var vel overstått! Og det utan eit einaste ukvemsord til snøen! Eg er imponert over meg sjølv!
Men no sitt eg her då og gruar meg for morgondagen! Men som det står i skrifta, og som eg brått skjønte då snøen lava ned i Tromsø: Bekymre deg ikkje for morgondagen, for kvar dag har nok med si eiga plage!

Ja, det ser nokså uoverkommeleg ut å komme i gang å make denne snømengda!

Men du verda kva ein får til om ein arbeider ei stund!

Og den aller beste belønninga etter hardt arbeid ute i halvdårleg ver, er nystekte vaflar :)

Engel i snøen

Eg pleier i blant å gå Ingvild i møte når ho skal heim frå skulen. I dag rusla Prins og eg som vanleg bortover for å møte ho. Prins er så innmari glad i å springe på markene her på Grøa, og han blir så glad når vi legg lufteturen over ein slik åker. På Torske er eit par av åkrene delvis dekte av is, du kan faktisk sjå restar av kornet ligge under isen!

Etter idè frå mora, kasta Ingvild seg ut på isen for å lage ein vakker engel! Tenkjer dei på Torske-garden synes det var veldig hyggelig med ein engel i åkeren deira :)  

Sjå så fin han vart :)

Etterpå kjente eg på frustrasjonen det kan vere å vere aleine med ungane. Når ein skal på trening, og eg må køyre, men junior ikkje vil vere med nedover. Og så må han bli med, for det var ikkje anna løysing der og då... og så sovnar han i bilen i 1 1/2 time... Ja, ja... Det skal vel bli sengetid i dag og...