Ein dag for å vere snill

I dag er det reinhaldarane sin dag - dei fortener litt ekstra merksemd på dagen. 

Reinhaldarar er englar på jord <3

Utgangspunktet for dette blogginnlegget er å gi reinhaldspersonale over heile Noreg ei ekstra merksemd - sei at eg set pris på den jobben dei gjer!
Har du tenkt over korleis det blir om vi ikkje har reinhaldarar? Alternativet er langt verre -  så absolutt. Det same med dei som hentar søpla vår.

I høve denne dagen gjorde eg litt krus på reinhaldarane på jobben min. Smurte med nokre brødskiver julebrød og tok med litt lefse, skreiv eit hyggeleg kort til dei, og sette boksen på arbeidsplassen deira. Sjølvsagt skjønte dei at det var meg, og det var hyggeleg at dei skjønte det. Etterpå la eg ut eit par bilete av det heile, tagga eine kollegaen og merka bilda med at eg kjente meg snill.

I adventa har eg min eigen spesielle adventskalender på Facebook, nemleg ein framsnakkingskalender. Det er fjerde året eg gjer det, og det krevs litt ekstra konsentrasjon og merksemd å hugse å gjere det. Det krevs litt planlegging, for vennene mine på Facebook har ei forventning om at eg skal gjere det. Den forventninga forpliktar. På same måten som at blogginnlegg må planleggast, må og framsnakkinga planleggast - rett og slett for å vere henta frå hjartet og ikkje av plikt!

Slik såg dagens helsing til reinhaldarane på skulen ut :)

No kjem eg til poenget mitt: At det å gle kvarandre og vere snill kvarandre ikkje er noko stor kunst - men det må trenast på.
Eg hugsar eg tok vare på stripar med teikneseriar frå avisa ein periode - eg tippar det var Hårek. Ei av stripene handla om kor sint og sur han var. Til slutt ropte han ut i si fortviling - "kan ikkje nokon komme og oppmuntre meg?" Den var veldig humoristisk, men hadde mykje meining gøymt bak humøren.
Har du kjent på den følelsen - kan ikkje nokon kome og oppmuntre meg?! Den er ikkje god. Du drøymer om at nokon skal komme og gjere noko hyggeleg til deg, vere snill og omtenksam. Det er ikkje ofte eg opplever det sjølv, sjølv ikkje då eg trong det aller mest når sjukdom og død var livet mitt. Men det er ei historie eg hugsar frå då - om ei som brydde seg.
Dette skjedde om hausten etter at eg var blitt åleine. Eg var på butikken og handla mat då eg tilfeldigvis støytte på ei av bygdas kvinner - ei dame eg då kjente som triveleg, men ikkje noko meir enn det. Vi stoppa og prata, og ho spør korleis eg har det. "Det kan eg ikkje hugse sist nokon spurte meg om", svara eg som sant var. Då vi var ferdige med handlinga, inviterte ho meg på kafeen ved sidan av og spanderte kaffe og kake og ein triveleg prat. Då vi skiltes, hadde eg med ei fin potteplante i nettet heim frå ho. Det var så lite som skulle til for at eg kjente meg sett og møtt, ho var oppriktig snill mot meg (og det er hennar gode vesen :) ) - og eg kjenner fortsatt eg blir takksam når eg fortel denne historia fire år etterpå.

Desember månad er ein månad vi må prøve å vere ekstra snille mot kvarandre - ikkje berre mot dei vi vil vere naturleg snille mot, men mot framande og. Sei "hei" og smil til bussjåføren, ta ein prat med ein framand på kjøpesenteret, inviter nokon på kaffe.
Å vere snill er noko eg trur dei aller fleste har inne i seg, men viss det ikkje blir trena på å vere snill og positiv merksam mot kvarandre, vil det bli undertrykt. Når ein trener på det - sjølv om det ikkje kjem frå hjartet - vil det til slutt bli noko som kjem innanfrå. Ein blir påverka av sine eigne tankar og handlingar.
Derfor skal eg fortsette med å framsnakke gjennom heile adventa. Når eg kjenner hjartet mitt blir glad av å gjere det, trur eg og mange andre gler seg saman med meg!

Ha ei riktig fin veke - hugs å framsnakke andre menneske <3

Finn nokon å glede - det er ikkje så mykje som skal til :)

Krybba frå han far

Eg kjende eg vart stressa over ikkje å finne julekrybba vår der ho pleier å vere lagra. Heldigvis fann eg ho, og når krybba er pynta, senker førjulsfreda seg over heimen.

Du har heilt sikkert ein ting du ville gjere alt du kan for å berge om huset ditt brenn. For oss er det julekrybba. Ho har si heilt spesielle historie, og julehøgtida er ikkje den same utan krybba.

Eg trur det må ha vore første jula vi hadde i nyhuset - i 2009. Runar hadde lyst å gi ungane ei heilt spesiell gåve, men under fordekking av at ho var trylla fram. Det var ein gimmick han hadde med frå gammelhuset. Der hadde vi eit særskilt epletre som trylla fram godteri - og Ingvild trudde glatt på far sin. For oss vaksne gav det mykje humor at ho kunne tru det.

Eg oppfatta aldri Runar som særskilt kristen, men likevel var det viktig for han å lage denne krybba til ungane. Han hadde materiale igjen etter husbygginga, snekra i hop krybba, og fryda seg over sitt hemmelege prosjekt. Halm vart skaffa fram, bomull kjøpt inn, og inventaret vart bestilt frå ein nettbutikk. Spenninga var om det rakk fram til adventstida starta, og det gjorde det.
Så tok vi med oss krybba som ein sjølvsagt del av julepynten - fortsatt fordekt som noko pappaen hadde trylla fram. Ungane elska pappaen sine tryllehistorier.

Så døydde pappaen, og då vi tok fram krybba den første jula, for fire år sidan, såg eg på ho med andre auge. Då eg vendte på ho, la eg merke til at han hadde lagt inn teksta på ein julesang på baksida - det hadde eg ikkje lagt merke til før.

På baksida står teksta til julesongen "I stallen, i krybben".

Så braut eg Runar sitt trylleformular - og tårene trilla då eg fortalte at det var pappa som hadde laga krybba til familien sin. Eg trur ungane vart veldig overraska, men for meg var det fint å seie at det ikkje var via magisk trylling ho kom til oss, men av rein kjærleik.
For meg er julekrybba ei kjærleiksgåve som eg aldri kan få igjen. Og sjølv om ho kosta mesta ingen ting å lage, er ho det aller mest dyrebare vi har.

Så senka førjulsfreda seg over stua då krybba var ordna til.