Turblogg: Skal du oppsøke våren i Sunndal, må du gå til Valåsen

Ja, no kjem våren i full fart i Valåsen ved Rykkjem i Sunndal. Bli med meg på ein fin og rask trimtur til ein av dei hemmelege stadane i Sunndal.

Her ved stikk ut-posten kan du parkere.

Eg høyrte om Valåsen første gong i fjor - det er ei ganske hemmeleg perle som fleire bør vite om og finne vegen til. For meg var dette andre gongen eg var der - første gongen var tidleg i vinter på venninnetur. Då hadde vi med kaffi og noko å bite i og.

Viss du vil gå til Valåsen, må du køyre til Ålvundfjord og fortsette utover mot Rykkjem. Like utanfor Ålvundfjord kjem ein til eit skilt kor det står Drøppingstranda mot høgre. Der har du to val: Viss du har god tid, kan du parkere der og gå heile vegen derifrå, men viss du har det litt meir travelt, køyrer du ned til venstre og køyrer nokre kilometer - til ein kjem fram til vinter-stikk ut-posten og vegen kløyver seg i ein veg oppover rett fram og ein oppover mot høgre.

Ta den vegen som går rett fram oppover (trur det står eit skilt der om det) og følg den nokre hundre meter opp til fellesfjøsen. Akkurat no er det veldig glatt på det strekket, så mitt råd er gode sko eller å ha med stavar. Det går så vidt an å gå ute i kantane.

Frå fellesfjøsen kan ein sjå raude plastikklokk hengande i trea oppover lia.

2 km fram til målet i følgje skiltet.

Frå fellesfjøsen går det opppover og inn i skogen.

Første gongen eg gjekk dit, var Prins med. Når eg gjekk i dag, var han heime, så det er litt uvant dei gongene eg går på tur utan han ved mi side. Eg saknar han veldig på dei turane han ikkje er med. I vinter når det var iskaldt, måtte eg beskytte han mot verste kulda, så då var det begrensa kor lange turar vi kunne gå saman.

Stien går slakt og lett oppover lia. Det er berre eit par litt bratte bakkar - den eine er kanskje 100 meter lang, så høgdemetra ein kliv på turen, er ganske effektive.

Prins likte godt turen :)

Noko av det fine med turen er at dei to kilometra er eigentleg ganske korte. Turen er lettgått og no var det mange plassar kor våren var tydeleg på veg. Viss mildveret held seg, vil det vere bar sti i løpet av eit par veker. Då er verkeleg Valåsen den finaste plassen å møte våren i Sunndal - vil eg påstå!

Før ein veit ordet av det, er ein oppe. Frå fellesfjøsen brukte eg rundt halvtimen. Då kan eg skulde på at det var litt glatt somme plassar og at skoa begynner å bli veldig glatte. Så totalt rundt 45 minutt opp frå bilen, men det skal bli raskare når løypa blir mindre glatt.

Når ein kjem opp på den siste toppen, får ein auge på postkassa og ein benk - då er ein framme på Valåsen som ligg på rundt 240 meters høgd. Borte ved postkassa kan ein skimte ferga mellom Rykkjem og Kvanne mellom trea. 

Det er sjølvsagt fint å sette seg ned her og nyte ei eventuelt medbrakt niste, men legg nøye merke til skiltet som peikar mot venstre og fortel at der borte er det utsikt :)

Valåsen/ Storåsen 243 m.o.h.

Mellom trea kan ein skimte ferga over fjorden og Nordviksula i bakgrunnen.

Så er det tid for å studere utsiktsplassen, og den er verkeleg bonusen for turen. I det eg kom dit i rundt kl 16 fredag ettermiddag, forsvann sola bak Mulvikknuken. 

Også på utsikta er det ein benk å sette seg ned på. Ein fin plass ein kan nyte sola og grunne litt på livet - og la det vere på avstand ei lita stund.

Denne turen bør få plass på Morotur sine turskildringar og bør bli ein Stikk ut-tur denne sommaren. Dette er ein tur som fortener fleire besøkande :)

Sola forsvinn bak Mulvikknuken.

Fredag ettermiddag og eg har heile skogen for meg sjølv <3

Vinter på Valåsen i januar, og eg har antrekket gul og kul :)

Tone nyter det som er luksus i Sunndal i januar: Sol og utsikt :)

Turblogg: Ettermiddagste ved Seljebøvatnet

Eg har vore til Seljebøvatnet tidlegare - har til og med spist frukost der på veg til arbeid. Men eg trong ei påminning om kor vakkert det er der :) Mesta eventyrleg!

Seljebøvatnet i Ålvundfjord er stort sett kvart år ein stikk ut-post. Men det er ikkje kvart år eg kjem meg dit likevel. Men i år arbeider eg ganske hardt for å finne tilbake til den gode, gamle turforma mi, og då er dette ein fin plass å starte. Og så fekk eg veldig godt turselskap av Anisa - mi gode turvenninne. Vi har vore på fleire turar saman, og no gler vi oss over å finne turforma saman.

Det meste du treng å vite om turen, kan du lese på stikk ut-sida, men du køyrer utover riksveg 70 mot Kristiansund frå Ålvundfossen (om du kjem frå Sunndal/ Surnadal). På veg nedover ein lang bakke, kjem du til ei 60-sone. Like før der er det ein veg inn til venstre. Når du køyrer den eit par hundre meter, kjem du til parkeringa. Det er litt dårleg skilta. Så er det berre å parkere bilen og starte på den fine turen oppover mot Seljebøvatnet.

Når ein går oppover mot vatnet, har ein Stortuva i bakgrunnen - den er og stikk ut-post.

Ein benk å kvile på er det og på veg oppover. Anisa kviler til ære for fotografen.

Denne vegen oppover er ikkje veldig gammal. Om eg ikkje tar feil, vart han jo laga for å frakte ut tømmer frå skogen. I utgangspunktet er jo ein brei grusveg litt stussleg, men ein er jo i naturen, så det er fint å gå. Og det er ein ekstremt populær tur å gå - vi møtte mykje folk som var ute. Den er jo ikkje spesielt lang, turen, og sjølvsagt treng ein ikkje å sette seg ned når ein kjem fram.

For å forskjønne naturen undervegs, har det blitt måla steiner og plassert ut på stubbar på vegen oppover - veldig koseleg.

Det er lett å finne vegen oppover, for han er godt merka. Tar du til venstre,
kjem du til eit anna lite vatn som ligg bortanfor Seljebøvatnet.

Her tenker eg at det er på sin plass å fortelje om første gongen Anisa og eg skulle til Seljebøvatnet. Det var faktisk den første gongen vi gjekk på tur saman, og det vart dagen for villfaring... Eg hugsar ikkje året, men truleg 2015, og det var ikkje, så langt eg hugsar, så fin veg oppover dit då. Villfaringa starta allereie rett etter parkeringa, fordi vi tok opp ein veg som går til høgre. No har åra gått, og minnet er litt vagare, men iallfall hamna vi rett ut i eit myrlendt terreng, og vi greide ikkje å finne Seljebøvatnet. Løysinga vart at eg ringte ein av våre politikarvenner i bygda, og han prøvde så godt han kunne å forklare. Vi begynte å gå nedover, og endte opp heilt nede ved avkøyringa til campingplassen, så vi var verkeleg ute på villtur...! Og ikkje minst klissvåte på beina. Vi flirer godt av denne historia enno :) Omtrent akkurat det samme skjedde då vi skulle til Myravatnet den same dagen, men den fann vi.

Utsikt mot Smisetnebba og Flånebba - også to stikk ut-postar.

Endeleg framme ved Seljebøvatnet :)

Etter ein halvtime - tre kvarter er vi framme oppe ved den flotte gapahuken som har blitt sett opp ved vatnet. Her er det ordna til slik at ein kan grille og sitte tørt og godt når ein spis. Det er gratis ved inne i gapahuken ein kan bruke. 

I Seljebøvatnet er det fint å bade, og det skal og vere småfisk der. Litt lengre borte fra gapauken er det ein plass ein kan vere om ein vil ha det litt meir fredeleg.

Anisa og eg hadde tatt sikte på å ha med te og ha tepause for riktig å nyte ettermiddagen. Fotografering høyrer sjølvsagt med - og heldigvis kom det ein høveleg kar vi kunne gripe fatt i for å fotografere oss. Det endte med at vi inviterte han på teselskapet vårt :)

Gapahuken sett nedanfrå.

Skeia ut med ein sjølvie for ein gongs skuld :)

Prins er alltid lykkeleg for å få vere med på tur :) Han er mest som ein liten kjendis blitt :)

Eg er verkeleg takksam for det gode turfellesskapet Anisa og eg har i kvarandre <3

Stort bord og benke å sitte ved inne i gapahuken. Kjempeflott område for å ha triveleg lag med fleire :)

Så er det tid for å ta vegen tilbake - og heller komme att ein annan gong :)

Turblogg: Debutant på toppskitur!

1. påskedag fekk eg endeleg prøvd noko eg har tenkt på svært lenge: Topptur på ski. Her kan du få bli med på ein flott turdag i Sunndals fjell.

Utsikt mot Ålvundeidet frå toppen av Børsetlia. Vi er klare til tur :)

I haust fortalte eg om då broderen og eg gjekk opp frå Reinset til Stortuva i dette innlegget. Det var ein forholdsvis bratt tur oppover, men vi kom oss til topps. Det var verkeleg verd slitet.
På 1. påskedag var ruta i frå Ålvundeidet. Eg hadde ordna meg med godt turselskap, nemleg den syriske kurdaren Ayaz. Han hadde akkurat lært seg å gå på ski, og hadde derfor allereie vore på Stortuva både langfredag og påskeaftan!
Så vi starta litt utpå dagen med å ta skiheisa opp Børsetlia. Her må det forteljast at det var andre gongen for både han og meg å ta skiheis... Mykje å tenke på for å halde seg på beina og få med seg alt, men heldigvis gjekk det bra for både han og meg.

Ayaz er startklar!

Frå toppen av skiheisa, som ligg på rundt 550 meters høgd, hadde vi 480 høgdemeter vi skulle gjennomføre for å kome oss til topps - rundt ti km lengre framme. Og her vil eg verkeleg framsnakke Sunndal Alpinsenter og det arbeidet dei gjer med å tilby publikum oppkøyrte løyper oppe på fjellet. Eineståande arbeidsinnsats i vinter på frivillig basis! Inn til Stortuva er det nemleg oppkøyrt brei og fin autostrada heile vegen.
"Det er veldig langt", sa Ayaz. Han er ein mann av fjellet, og i og med at han gjekk turen for tredje gong og eg berre for første gong, var det han som var den erfarne av oss.
Så då starta vi å gå. Det var overraskande lite folk på tur denne dagen, så vi hadde i praksis fjellet for oss sjølve.

Utiskt mot Sunndalsfjorden og Sunndalsfjella.

Allereie her kan ein ane konturane av kor langt vi skal innover. Eg gjekk på fjellskia mine, og det kjentes uvant ut, så eg blei fort sliten. I tillegg hadde eg tatt på fellene på skia, og dei glei - mildt sagt - ganske dårleg... Fjorårets klister var det heller ikkje mykje nytte i...

Men til trass for at eg kjente eg blei sliten og lei, det er ikkje vanskeleg å finne motivasjon i så flotte omgivnader som vi hadde. Det var som eit vakkert måleri!
Dette var første dagen i påska med skyar, og det kom godt med, sjølv om vi hadde mykje sol. Og det var mykje varme i sola, så på veg opp angra eg meg aldri så lite på at eg hadde ullstilongs på meg.

Her går vegen over mot Kjerringvatnet og Børsetkjerringa (til høgre) og Todalen. Den vegen skal eg gå ein annan gong.

Autostradaen på fjellet.

Her ser ein at det enno er langt att å gå. Langt inne der er turmålet.

Etter å ha gått det som vel kan reknast for å vere langt og lenger enn langt, begynte vi endeleg å nærme oss Stortuva. Mastene vi ser til venstre i bildet, kjem opp frå garden Valset på Ålvundeid, og er lett å følgje om ein går til fots. Det møtte vi nemleg ein mann som gjorde.



Som allereie nemnt, blei eg sliten og umotivert. Då vi kom øvst opp i skaret ein ser på bildet over her, viste det seg (eg var for så vidt åtvara) at det var ein bratt bakke til for å kome til toppen. Sidan eg alt veit kor dårleg eg er både på nedoverski og oppoverski, fann eg rett og slett ut at det aller luraste var å sette att skia til nedoverturen. Det var nok bakkar eg skulle ned om eg ikkje skulle ta av frå toppen. Så då sette både Ayaz og eg att skia og tok beina fatt.

Det var som nemnt andre og som brukte beina til topps påskedag.

Eg veit med meg sjølv at når eg blir sliten og umotivert, begynner eg å sjå på klokka, ta bilde, må ha nøtter, vatn... snyte meg... eigentleg samme kva det er for å få tida til å gå. Så og på denne turen. Ein lang periode gjekk eg 20-30 skritt, pausa, 20-30 skritt... Ikkje rart det tok lang tid. 
På bildet under her er vi mesta på toppen. Toppen er rett bak det som ser ut som toppen her. Eg måtte rett og slett setje meg ned og kvile beina!



Skitt au - dei siste høgdemetra vart altså gått til fots, så eg kom meg ikkje til topps på ski. Uansett: Det som er det aller, aller beste med slike fjellturar! Utsikta! Og heller ikkje påskedag skuffa Stortuva i all si fylde!

Utsikt utover Ålvundfjorden, Neslandet, Stangvika og Vågbø. Ute i fjorden der møtast tre kommunar.

Ayaz møtte eg første gongen i haust, då intervjua eg han til Aura Avis. Eg hadde først fulgt han på Instagram og sett alle turbilda han legg ut. Han syntes det var veldig kjekt å bli intervjua, og eg syntes det var viktig å intervjue han. Denne turen tok vi for å følge opp det første intervjuet, og hadde reportasje i Aura Avis på fredag.
Han har vakse opp i den kurdiske delen av Syria, og kom til Noreg som flyktning for rundt sju år sidan. Han er eit forbilde med det arbeidet han har gjort for å integrere seg i Noreg. Det siste var altså skigåinga. Tre gonger til topps på Stortuva på tre dagar! Til hausten begynner han som lærling på Hydro - han skal berre ha sommarjobb der først. Eg er veldig imponert av han.
Ayaz er opptatt av at ein ikkje må gløyme kor ein kjem frå, og derfor har han alltid med seg det kurdiske flagget på tur.

Viktig å skrive seg inn i turboka på toppen.

Fantastisk utsikt mot Flånebba (til venstre) og Smisetnebba (til høgre).

Turniste må ein ha, og for meg er det brødskive med kaviar og egg.

Det var litt småkaldt på toppen, så vi skunda oss å spise og fotografere før vi snudde nasen nedover att. Då var det berre å ta beina fatt før vi fann at skia der vi sette dei frå oss. 

Ayaz imponerte meg i nedoverkøyringane. Han er godt utrusta med musklar, så han hadde gøts til å stå på. Eg er rett og slett kjerring, så det tok på tida...
Vel - nok om det!

Reinsetvatnet låg der aude og kvit.

Etter å ha ploga oss nedover, kom vi endeleg fram til siste, men brattaste utfordring, nemleg Børsetlia. Ennå tok ettermiddagssola øvst i bakken mens Ålvundeidet låg i skuggedalen. Her var det berre å komme seg ned og heim.

I gamle skulestilar enda alltid slike turforteljingar slik: Og alle var einige om at det var ein fin tur! Og det tenker eg rett og slett eg seier no og: Og begge var einige om at det var ein flott tur! Dette bør du få med deg neste vinter (no er det straks for seint!). 

Viss du vil følge meg på Instagram, finn du meg som budeiaingunn. Viss du vil sjå på Ayaz sine bilde, finn du han på Instagram som Alan Ayaz. 

Slitsom, men flott tur!