Turblogg: Sommarens supersykkeltur: Eidsvåg - Eikesdal tur/retur - del 1 - Til Hoemsetra

Det er lenge sidan sommaren, og nettopp no i mørket mens snøen legg seg tung over Nordmøre,  treng eg å minnast den fine sykkelturen eg hadde i barndommens rike :)

Dette var målet for dag 1: Støa vår ved Eikesdalsvatnet med utsikt til Mardalsfossen.

Ein sommardag langt uti juli - kor eg knappast hadde tatt i sykkelen månaden etter skoleslutt! - var det endeleg dags for å sette seg opp på sykkelsetet. Startpunktet var hos mamma i Eidsvåg, og målet var sykkeltur opp langs Eikesdalsvatnet - og om så heilt til Finnset.  

Men dette skulle gjerast over fleire dagar - og det blir fortalt her i bloggen over fleire episodar :) Så heng på!

DAG 1: Eidsvåg - Øvre Vike, ca 40 km

Formiddagstid og klar for start frå Eidsvåg. Sidan eg alt skulle "heim", det vil seie feriestaden vår, så var eg lett pakka. Om sommaren pendlar vi mykje att og fram mellom heime og Hoemsetra, så mengde baggasje varierer mykje. Dessutan hadde eg sendt med ungane det som var nødvendig.

Eg la opp passeleg høgt tempo innover frå Eidsvåg i starten. Dermed tok eg meg ikkje tid å stoppe å ta bilde av Nesset Prestegard. Første stopp var ved Buggetunnellen. Du treng ikkje sykle gjennom han, for gammalvegen på utsida er kjempefin å sykle, og du passerer og ein av Eresfjord ILs sykkelpostar på vegen.  

Ein av Eresfjord ILs sykkelpostar.

Rett innanfor tunnellen ligg Utbugge, og der går vegen ned til helleristningane ved sjøen. Den vesle raude boksen på veggen er også ein av Eresfjord ILs sykkelpostar. Så då stoppa eg og skreiv meg inn i den boka og. Viktig å vise at ein har vore på tur :)

No må eg innrømme at eg ikkje har vore mange gonger ved helleristningane ved sjøen, men vil absolutt seie at det er ein fin avstikkar å ta. Tenk at det finst så gamle restar etter levd liv ved Eresfjorden.

Sykkelturen fortsett vidaren innover, og neste stopp er veldig kort - for å fotografere den nydelege utsikta innover fjorden. Det er alltid ei eiga glede å sjå Skjorta og Goksøyra. Som ein ser av bildet, var det ikkje strålande vér, men det var heller ikkje dårleg vér.

Så var det noen få kilometer til neste stopp, som var på Godtemplaren. For nokre år sidan vart det sett opp ein stein til minne om eit stort godtemplarstemne som var i 1900. Og her på Godtemplaren, som er den store avkøyringa med rasteplass, men dessverre stadig mindre utsikt, er første møte med Sykkelbygda Eresfjord - altså dei 100 syklane som er sett ut i heile bygda.

Ein liten digresjon om akkurat det: I haust var det prøvekøyring av nye VW hybridbilar, og VW-konsernet hadde med ei gruppe journalistar frå ute i verda på prøvekøyring. Og av alle plassar gjekk turen deira (det var forresten fleire grupper, så det gjekk mange turar der) gjekk frå Molde til Eidsvåg - Eikesdalsvatnet - Aursjøvegen - Sunndalsøra - Molde. Vi traff desse tilfeldigvis på Øverås (dei hadde stoppa, og vi skunda oss å stoppe i stor nysgjerrigheit!), og kanskje var det den øvste informasjonssjefen i konsernet eg snakka med, men han undra seg veldig på korfor det var så mange syklar å sjå på vegen innover. Då måtte eg skryte av sykkelbygda Eresfjord og Kurt Asle Arvesen og slikt.

Det er så vakkert... Det er så vakkert... <3

Retning utover Eresfjorden.

Litt lengre inn i Stranda kjem ein til Vasstokken, som og er ei stor avkøyring. No har det og komme opp informasjon om den historiske tilknytninga plassen har - og ein ser tydelege restar etter der som hestane hadde drikkepause når dei var på veg mellom Eidsvåg og Eresfjord i gamle dagar. Plakaten fortel at i andre halvdel av 1800-talet kjempa Dyrenenes beskyttelse fram ein regel som sa at hestane hadde rett på kvile undervegs. Plakaten fortel og at vegen innover Stranda var ferdig i 1900, og truleg har ein slik vasstokk stått der heile tida.

Rundt 1 time og 20 minutt - og fleire stopp - etter at eg starta frå Eidsvåg, er eg på veg inn i Eresfjord. På Coopen skal eg ha ein liten pit-stop, matpause.

Skal ein komme fram i tide, nyttar det ikkje å bli sittande på butikken. Ein må komme seg vidare, og eg tar ein rask stopp for å fotografere avkøyringa mot Vistdalsheia. Eresfjord IL arrangerer årleg iallfall to store sykkelløp. Bygda rundt på Kristi Himmelfartsdag har vore arrangert i omtrent femti år no, og det er ein triveleg sykkeltrim som broderen og eg deltok på for første gong i år... (og då og sykla vi innover frå Eidsvåg). I tillegg har dei eit stort sykkelløp - Eresfjord Classic - frå Coopen til toppen av Vistdalsheia - og det er vel rundt 8 km og bortimot 500 styggbratte høgdemeter....

Eg syklar glad vidare gjennom bygda, passerer Kavlimoen og legg inn "siste spurt" mot Øverås. Snart ser eg Eikesdalsvatnet :)

Det kan vere greitt å legge til at dette var før det forferdelege uvéret som blant anna gav store ras ned over vegen mot Meringdalen. Det skjedde rundt ei vekes tid seinare.  

Endeleg ser eg Eikesdalsvatnet :)

På Øverås får eg forsyne meg selskap av sola. Den var ikkje noko hyppig gjest sommaren 2023. Men eg kan ikkje bli verande i sola, for eg skal vidare oppover langs Eikesdalsvegen. Enno har eg ei mil att før eg kjem på parkeringa vår.

Framme på Øverås.

Her startar stia opp lia og over til Brandstad. Står på lista over det eg må gjere.

Midtvegs oppover langs vegen kjem eg fram til starten av Viketunnellen. Den er mesta 4,3 km lang, og her gjeld det å stille førebudd. Ein syklar ikkje gjennom Viketunnellen utan lys og refleks!

Så eg får på meg refleksvest, hovudlykt og lys på sykkelen, for det skal iallfall ikkje vere tvil om at eg er i tunnellen. Tunnellen er dryg å sykle i retning Vike, for han går litt oppover, så det er vanskeleg å få god fart. Eg brukar eit kvarter gjennom, og det synes eg er heilt greit. 

Men det er og ubehageleg å sykle i ein så lang tunnell, for lyden forstørrast noko enormt. Når bilane kjem bak frå, har ein ikkje kontroll på kor langt unna eller tett på dei er. Eg trur ikkje eg tar veldig feil om eg seier at ein kan høyre bilane på rundt ein kilometers avstand, og det høyrest ut som dei er rett bak. Akkurat det er veldig ubehageleg.

Vel ute av tunnellen er det berre å få av seg lys og refleks. Eg bestemmer meg for å ta ein tur ned til kaia og sjå på utsikta. På veg ned bakken tar eg meg i å tenke korleis dei i verda kunne køyre lastebil ned brauta då dei filma ein scene i "Gulltransporten" der... Men det er jo fantastisk fin reklame for Eikesdalsvatnet og vassgardane at vatnet og gammelferga er i filmen :)

Frå kaia ser ein godt oppover Vikelia - den fryktinngytande Vikelia. To somrar tidlegare kom Aleksander og eg ned lia etter den fine turen vi hadde frå Brandstad. Det kan du lese om i dette blogginnlegget. 

Frå kaia kan eg sjå heim til Hoemsetra. Eg sett sykkelen der ferga pleidde å legge til før i tida (og i "Gulltransporten") og tar bilde. Nei, det kjem inga ferge denne dagen... Så då må eg sykle vidare, forbi Øvre Vike og fram til parkeringa vår. Endeleg framme ved målet på dag 1! For ein herleg tur!

Endeleg framme! Hoemsetra ventar! For ein herleg sykkeltur eg har hatt frå Eidsvåg!

Turblogg: Sommartur til fagre Goksøyra - og utsikt heim til Hoemsetra

Sidan eg gjekk til Goksøyra hausten 2016, har eg drøymd om ein ny tur dit - og endeleg vart det ein vakker augustdag i 2021 :) Det vart ein tur med mykje innhald :)

Goksøyra låg fager og venta på oss då vi kom køyrande innover Eresfjorden denne vakre augustmåndagen. Vi var turvenninnene mine, Anne Grete og Anisa, og Prins og eg.

Anne Grete og Anisa hadde aldri vore på fjelltur i bygda før, så for å gi dei eit skikkeleg "view" - oversikt over turmålet - køyrte vi ned til Nauste og beskua Goksøyra derfrå - for så vidt ei kjekt instagrammotiv for mange.

Eg kjente mest som ei både ære og glede å skulle vise dei noko av det vakraste eg veit i verda, nemleg utsikt ut over heile Eikesdalsvatnet.

Turen til Goksøyra startar midtvegs i Eresfjord. Ein køyrer nokre hundre meter oppover frå Fagerslett i retning Kanndalen, og der kjem ein til eit lite skilt som viser vegen til Goksøyra.

Dei første 400 - 450 høgdemetra opp til Ufsalen er tunge, men dei betalar seg.

Ufsalen 550 moh

På Ufsalen er det tid for å kvile og få i oss del ein av nista. Turen til Goksøyra er lang, så det er viktig å vite at det er mat for heile turen. Sola skin på oss og vi skin med sola :)

Og eg må seie det som det er - det er få damer eg trivst bedre på tur saman med enn Anisa og Anne Grete - historier kjem som perler på snor, og det gjer latteren og...Med andre ord: Eit særdeles lettliva turselskap :)

Ei dagsaktuell sak vart omtala, og AG måtte rett inn og kommentere på Facebook...

Ja, det er enno sauer i denne kanten av Eresfjord, og det er derfor viktig å halde på bandtvangen av hunden. Området er landskapsvernområde, og frå Miljødirektoratets nettside har eg saksa følgande:

"Landskapsvernområder er natur- eller kulturlandskap med stor økologisk, kulturell eller opplevelsesmessig verdi. Til landskapet regnes også kulturminner som bidrar til landskapets egenart. Verneformen brukes ofte for å ta vare på kulturlandskap i aktiv bruk. Bevaring av landskapsbildet og landskapsopplevelsen er en sentral målsetting ved opprettelse av landskapsvernområder. I noen landskapsvernområder er også bestemte deler av dyre- eller plantelivet vernet."

Kvidalsskaret med Litlefjellet til høgre og Litlskjorta til venstre.
Her kan ein gå over til Ljøsabotn.

Frå Kvilhaugbotn til toppen      

                                                      

Frå Ufsalen går stien lett, tørt og slakt oppover til ein rundar Kalberget og kjem til Kvilhaugbotn. Mesta heilt umerkeleg er ein no oppe på 900 meter, og det er berre 400 høgdemeter igjen - og dei er bratt og dei går på stein. Namnet på Kvilhaugbotn er nok ikkje for inkje, for å seie det slik. Her trengs det kvile og her trengs det matinntak.

Steinvandringa ein startar på er kjedeleg... Det er mange store steinar og det er bratt. Det er ikkje alle plassar det er like godt merka, og det gjer ikkje så mykje, for opp kjem du. Dei fleste plassane er trygge å trakke. Vi kom opp midt mellom dei to toppane, og den som ikkje har gjestebok og postkasse, er litt høgare enn den andre. Eg har enno ikkje vore bort til den, så kanskje treng eg enno ein tur opp...

Rett fram ser ein Reinsfjellet.

Det er nokre vardar på vegen opp ein kan peile etter.

På toppen av Goksøyra 1318 moh

Første teikn til den fine utsikta.

Borte der er den ordinære toppen kor turboka er.

Det er overraskande lenge sidan vi tok denne turen - det var faktisk i august 2021, men eg har ikkje tatt tid å fortelle om han før no. Når eg ser på dei neste bilda, blir eg så innmari glad i meg for å sjå dei, for dei er minner om ein utruleg fin og triveleg tur. Og så er det mange grunnar til at det ikkje har blitt fleire slike turar etter den hausten, og det med helse er ein viktig del av det. Vi må aldri tru at det med helse er konstant. 

Stå opp og ver takksam når du har god helse!

UBETALT REKLAME: Eirawater når ein er på Goksøyra ;)

Gjett om Prins og eg var glade for å komme opp!!!

Vis meg den kortaste vegen til Hoemsetra :) På høgre side av vatnet ei mil oppover.

Ei lang rekke av fjell i retning Rauma.

Ei lang rekke av fjell på kysten av Romsdal og Nordmøre - like ut til Tustnastabban (til høgre).

Det var tid for å starte på nedturen. Eit stykke nede i ura kom vi i prat med nokre damer, og mens vi står der og pratar, blir det svartare og svartare skyer som kjem frå Vikesaksa. Det var tydeleg at desse ikkje hadde godvér i seg... Vi skunda oss å få på oss regnklede og komme oss det fortaste vi vann nedover mens tora skralla... Heldigvis varte det ikkje lenge, men regnvéret fulgte oss nedover, så vi vart våte.

Når eg tenker tilbake på turen så lenge etterpå, er det jo faktisk ikkje regnvéret eg hugsar best. Det er kor utruleg triveleg vi hadde det saman eg hugsar best.

Og alle var einige om at det var ein flott, flott tur :)