Turblogg: Hælfjellet - Sunndals enklaste topptur!

I dag skal eg fortelje om det som vel må vere den lettaste toppturen i Sunndal, nemleg opp til Hælfjellet. Mindre enn 400 høgdemeter i flott terreng! Dette bør bli Stikk ut-tur neste år!

Litt i beit for ein grei tur å ta - og valet mellom ein litt lang tur og ein kortare topptur - hamna ungane og eg på tur til Hælfjellet.

Hælfjellet ligg i Grødalen som eit fyrtårn. Når du køyrer oppover frå Svisdal, har du fjellet på venstre hand. Fjellet er 1197 m høgt, og turen opp startar på omlag 800 moh.

Eit ganske dårleg skjermbilde av kartet, men starten går frå Hafsåshjellen.

Det er ganske greit å parkere der stien startar. Når du får masta på venstrehanda di, er det lommer å parkere i ved vegen.

Stien opp er ikkje merka, men den er heilt tydeleg heile vegen, og det er omtrent uråd å gå feil.

Du går vidare forbi masta på Hafsåsen. Hælfjellet ligg i bakgrunnen.

Stien oppover går opp gjennom lia. I sommer er det tørt og fint, og ein kan godt gå i joggesko. Eg tippar mange berre joggar fort opp og fort ned att. Eg er jo ikkje der da...
Ein skal ikkje så langt opp før utsikta betalar seg heller, og det er jo noko av det likaste med slike toppturar. Det skal vere ein premie for turen, og utsikt er ein bra premie :)

Utsikt innover Grødalen omtrent ved skogsbeltet.

Lett og fin sti oppover.

Det aller beste med turen var eigentleg at ein mesta plutseleg var framme. Eg brukte i mi fart rundt 1 t 15 minutt opp frå bilen.

Denne varden passerer vi på veg oppover.

Oppe på toppen er det to vardar. Dette var den første vi kom til, og er den som gir finast utsikt mot Gjøra, Jenstad og Lundlia. Her er det perfekt for å sitje ned og nyte utsikta og ein kopp kaffe. Eg vil faktisk seie at dette er nær sagt ei perfekt kaffeutsikt :)

Ikkje minst er det og ein fin varde å klive litt på.

Du kan lese om turar i Grødalen på Grødalen hytteeigarlags nettsider.

Med høgda på varden og Aleksanders høgd, vart plutseleg toppen over 1200 meter :)

Som nemnt er eg opptatt av utsikt - det å få utsyn og vidsyn. Frå varden på Hælfjellet kan ein og få eit nytt syn. Til dømes har eg ikkje vore innover Linndalen og lurt litt på korleis det ser ut. Men no ser eg jo den i det fjerne ovanfor Linndølfallet - som er ein av dei finaste fossane eg har sett.
Litt til høgre for Linndøla ser ein Middagshjellen. Det er det høgastliggande området i Sunndal som har dyrka mark. Der var eg i fjor, for det går traktorsafariturar opp dit frå Jenstad. Det kan du lese meir om på Visit Waterfalls nettsider.
Jenstad er den garden ein ser rett fram på andre sida. Garden er eit flott utgangspunkt for rundturen Jenstad - Åmotan - Lundlia - Jenstad. Den turen gjekk eg i juni, og fortalte om han i dette blogginnlegget. Det er verkeleg ein flott tur å ta! Lundlia er garden du ser rett under dyrkamarka på Middagshjellen. Det er ei opa glenne i skogen.
Garden som ligg nærmast i bildet er Svisdal. Du kan gå opp lia til Svisdal frå Åmotan.

Ved foten til Grødalen.

Svisdal og Jenstad er zooma inn. Ein ser bomvegen som smyg seg opp lia.

Jenstad og Linndøla. Bak Linndøla startar Linndalen.

Lundlia i framkant og Middagshjellen bak/ ovanfor.

Frå den første varden gjekk vi vidare til den andre varden, og den står bardunert fast. Det er der turboka ligg. Her har ein bedre utsikt innover Grødalen.

Her ser du turboka ligg - passeleg våt og trasig. Det skulle vore postkasse her.

Sjølvsagt signerte vi at vi hadde vore der.

Når eg får med meg ungane på slike turar, er jo håpet at dei skal bli meir turinteresserte på sikt - og bli meir sjølv-gåande ute i naturen. Men iallfall er eg veldig glad for at dei har med seg søsken-kjærleiken på tur :) Det gjer mammahjartet veldig glad rett og slett.

Eg lurer litt på kva fjell som er heilt i bakgrunnen på bildet under. Kan det vere Trolla, Hoåsnebba, og Såtbakkollen? Kjempekjekt om nokon legg at ein kommentar på bloggen her eller på Facebook om dette.
I framgrunnen ligg Storvatnet og Vangshaugen, som og er eit godt utgangspunkt for mange turar. Om ikkje anna kan ein og køyre seg ein sommartur til Vangshaugen og ete middag eller drikke kaffe på den fine, erverdige turistforeiningshytta.

På veg ned att fann vi ei bjørk som hadde perfekt plass til rumpa for ein kvil.

Sjelefred å gå på slike stiar.

Der oppe var vi, og det var verkeleg ein flott og enkel tur! Skal du bli toppturentusiast, kan du begynne her!

Turblogg: No ser eg snart heim!

Nokre turar er eit større must enn andre å ta! Svartvassbu var definitivt ein slik tur! For ein dag og for ein tur!

Eg kan så vidt minnast at eg var innom Svartvassbu for over 30 år sidan. Då gjekk vi frå Hoemsbu og opp Hoemdalen, bak Gjuratind, før pappa visste ein snarveg, slik at vi slapp å gå heilt ned i Grøvdalen før vi gjekk opp att. På Svartvassbu står det eit skilt som seier det er 10 km til Hoemsbu, så det var ikkje så verst tur for å vere meg den gongen.

Tilbake til tysdagens tur. Den hadde vi planlagt lenge, og med det veret som har vore den siste veka, var det berre å glede seg ! Vi var fire saman som starta oppover lia frå Meringdalen. Heile vegen opp gjekk vi i skugge, så det å møte på sola på toppen av Røndølskaret, var ganske kjærkomment. God temperatur var det og, så det var ikkje mykje å klage på.

Her startar turen. (Foto: Siri Muldbakken)

Turen er på mesta 900 høgdemeter fordelt på 5 km. Ein startar på ca 20 moh i Meringdalen ved Eikesdalsvatnet, og derfrå går det - for å seie det på Coldplays vis: up and up! Men det er ein utruleg fin og lett skogssti heilt opp til ein kjem ovanfor skoggrensa, og det var utruleg tørt og fint. Ein får fort høgdemeter på turen, og eit stykke oppi får ein første inntrykk av den utruleg fine utsikta.

Så begynner utsikta å openberre seg oppe i lia.

Midtvegs oppe i lia kjem ein til restane etter ei seter.

På oppovertur mot sola, og gjengen er ved godt mot.

Då vi gjekk oppover, prøvde vi å rasjonere på tida, men ein del stopp for å fotografere vart det likevel. Eg hadde sett på eit kart frå turistforeininga at det var stipulert fire timar fram til hytta, og syntes det var mykje, og dei som er raske og superspreke, treng sjølvsagt ikkje så mykje tid. Vi brukte opp mot fire timar til hytta. Når du kjem opp på skaret og kjem til Renndølskarvatnet, er det nemleg fortsatt eit lite stykke att til Svartvassbu. Så seint på året som det er, var det og litt snø og glatt, så ein måtte sjå seg ekstra godt føre i det øvste partiet. Vi hadde ikkje med broddar, men eg er veldig glad eg hadde gåstavar.

Endeleg oppe i sola. I bakgrunnen er det utsiktspunktet som er eit must å leggje turen bortom.

Endeleg framme ved sikringsbua og stikk ut-postkassa.

Ved sikringsbua går stigen vidare opp over kammen mot Grøvdalen og Hoemsbu.

Ser ein på registreringa på Stikk ut-sida, er det berre i overkant av 100 som har registrert seg på denne posten i år. Vi møtte fleire ivrige stikk ut-turistar på turen, så det er nok mange som har venta heilt til sist på sesongen med denne fine turen. Det er jo sjølvsagt vermessig risiko, men så fin oktober som det har vore no, betalte det heile turen.

Svartvassbu er ei lita hytte eigd av Molde og Romsdal Turistforeining. Den er på stikk ut-lista i Nesset, men ligg faktisk like innanfor grensa til Rauma. Inne i hytta er det seks sengeplassar, og så er det eit par sengeplassar i den sikringsbua kor stikk ut-postkassa heng. Den kjem ein til først før ein kjem til hovudhytta. Frå hytta har ein nydeleg utsikt over Svartevatnet som låg spegleblankt då vi var der tysdag.

Hovudhytta ved Svartevatnet.

Ein liten kuriositet i hytteboka. Ein trønder som samlar på besøk i turistforeiningshyttene i heile Noreg. Eg er imponert!

Då vi gjekk nedover att, begynte sola å gå ned, og mørkret seig fort på. Ein ting vi ikkje gjorde på oppovertur, men som vi gjorde på heimveg, var å gå ut på kanten av Renndølskaret. Då har ein panoramautsikt lang veg, og det var eit fantastisk flott syn for ein eresfjordpatriot som meg. Det er, i følgje meg sjølv, eit must å ta den avstikkaren til utsiktspunktet. Du vil ikkje angre!
Denne turen er fin å ta som dagstur, eller ein kan overnatte på Svartvassbu og gå vidare til Vasstindbu, Isfjorden eller Hoemsbu. Mange brukar og hytta som utgangspunkt for toppturar i rundt, som til dømes Sjøvdøla, dit 71 grader Nord på TV Norge har vore to gongar.

Eg er iallfall veldig glad for at eg endeleg fekk meg ein fjelltur heime ved Eikesdalsvatnet. Og i jakta mi på å sjå kortaste vegen heim, kjenner eg at eg nærmar meg :) Turen vart avslutta i sakte fart over eit blikkstille Eikesdalsvatn, kor Ågottinden spegla seg i vatnet. Og plutseleg kom månen, så sterk og så gul, fram bak Bjørktinden. Ei perfekt avslutning på dagen!

Ny turblogg vil vonleg komme i løpet av helga :)

Alltid trygt å leggje kursen ut frå dei raude t-ane.

Blåbæra kjempar med nebb og klør om å overleve ei stund til.

Svartevatnet låg blikkstille då vi besøkte Svartvassbu tysdag.

Her er to av dei eg gjekk i lag med samla ved ein av dei mange steinane som er merka av tuistforeininga. For di sikkerheit!

Haustleg stemning ved Røndølskarvatnet.

Fortsatt litt blåbær å finne på turen.

Så glad blir ein av å gjere ein så fin tur med så fin utsikt!

Mitt neste turmål, Goksøyra, speglar seg i Eikesdalsvatnet. 

På veg ned farga sola himmelen raud over Eresfjord. Heimbygda mi <3

Fløtatinden er i ferd med å ikle seg vinterdrakta.

Då eg kom til fergekaia på Øverås, stod månen i sør og skein så klart.

Turblogg: Kortreist ferielykke

I helga har ungane og eg gjort noko vi eigentleg aldri har gjort før: Hyttetur saman med vener. Og det freista til gjentaking!

Målet for turen: Grøvudalshytta.

Vi drog "mannsterk" innover til Grøvudalshytta i Grøvudalen på laurdag: fire vaksne (av dei ein mann!), tre tenåringsjenter, ein tolvåring, to åtteåringar og tre femåringar!
Grøvudalshytta er ei perle som ligg sju kilometer frå parkeringa på Hallen innanfor Røymoen og Hafsåsen. Det er på omlag 850 meters høgd over havet. Ein kjempefin og lett tur for dei aller fleste ungar og vaksne.
Landskapet inst i Sunndalen, ovanfor Gjøra, er heilt unikt. Viss ein studerer kartet, finn ein lange, flate dalar så langt auga kan sjå: Grødalen forbi Vangshaugen, Grøvudalen, Reppdalen og Linndalen. Det gir heilt unike turmulegheiter!

Om sommaren er Inner Gammelsetra, som ligg rett ovanfor Grøvudalshytta, open, og då kan ein gå dit for å kjøpe seg kaffe og vaflar. Det er faktisk alltid det mine turar til Grøvudalen har handla om. Eg hadde berre så vidt vore innanfor døra på turistforeiningshytta og sett meg om.
Men no var det altså dags for å ta det heile eitt skritt vidare - overnattingstur på hytta saman med vener. Det krevst ein del innsats i pakkinga, og det krevst og ein sterk rygg for å frakte det innover. For meg var dette trening i fleire greiner.

Lita jente i stor ørken :)

På veg mot Grøvudalen. Sol og blå himmel så langt auga kan sjå :)

Grøvudalen sett frå motsatt kant.

Grein 1: Tung sekk: Ganske mykje som må vere med på ein slik tur - sjølv berre for eit døgn med strålande vervarsel. Mest mat som skal med - og ein sovepose. Litt godis (kake) og litt mat til Prins og sjølvsagt. Om ein treng trening i å bere litt tung sekk, er vegen inn til Grøvudalshytta veleigna. Eg tippar sekken min var rundt 15 kg då vi gjekk innover, men eg trur eg har enno eit par-tre kilo å gå på ut frå erfaring og dagsform.
Grein 2: Sosialisering. Eg kan godt innrømme at det er trening eg treng. Og eg fekk i rikeleg monn på denne turen. Som sagt var det første gong vi har vore på ein slik vennetur, og eg håpar sjølvsagt at det ikkje er siste gongen.

Turistforeiningas hytter er ypperlege! For den som ikkje har råd til å eige hytte sjølv, eller som ikkje har nokon som inviterer ein med på hyttetur, kan ein finne seg ei lokal hytte i høveleg nærleik å besøke og late som ein eig ho. Og sanninga er jo at om du melder deg inn i Turistforeninga, gjer du jo eigentleg det.
Standarden er stort sett enkel; dei fleste hyttene har enkel standard (det vil seie fleirmannsrom til overnatting, utedo og ingen straum), alle kan komme dit og vere ei eller fleire netter. Enkel standard betyr låg kostnad for å vere gjest på hytta (kr. 345,- for ei natt om du ikkje er medlem). Nokre få hytter er betente, men dei aller fleste er ikkje det. Då må du ha med deg det du treng, eller du kan kjøpe det i kioskutsalet på hytta. På den måten er det eigentleg begrensa kor mykje du treng å ha med deg av mat i sekken. Og det er jo veldig praktisk om ein skal gå frå hytte til hytte over fleire dagar. Det er draumen min - men det kjem eg tilbake til. Vedlikehaldet på hyttene blir utført på dugnad. Turistforeininga blir driven av dyktige og ivrige ildsjeler! Utan ildsjelene blir standarden dårlegare.

Turistforeiningas hytter ligg plassert strategisk til på deira rutenett. Grøvudalshytta ligg, som nemnt. berre sju kilometer frå parkeringsplassen. Frå hytta kan du gå vidare over mot Torbudalen, eller du kan gå innover dalen forbi dei andre setrene der på vegen mot Åmotdalshytta. Frå Åmotdalshytta kan ein gå vidare til Snøheim via Snøhetta. Det er min draum! Det skal eg gjere neste sommar. Ein rekk det på ei helg. Viss du går inn til Grøvudalshytta fredag, vidare til Åmotdalshytta laurdag, og så over Snøhetta til Snøheim søndag. Derfrå går det buss til Hjerkinn, og frå Hjerkinn kjem ein seg lett både sørover og nordover med toget.
I Sunndal ligg det ikkje mindre enn ti turistforeiningshytter (dei fleste eigd av Kristiansund og Nordmøre Turistforeining), og eg trur alle er i bruk i større eller mindre grad. Det gir ei unik mulegheit til å utforske den sunndalske fjellheimen - uansett om du vil i retning nordover mot Trollheimen, austover mot Dovrefjell eller sørover mot Eikesdalsfjella (som er ein del av felles naturvernområde med Sunndalsfjella).
Du kan lese meir om hytta her.

Og no trur nok alle at eg skriv dette for å reklamere for ein organisasjon eg sjølv er medlem av. Men det er heilt feil. Eg har ikkje vore medlem i DNT sidan ungdomsåra (og eg skjønnar eigentleg ikkje korfor eg var medlem der då!), men no har eg lyst å bli medlem, slik at eg til litt rabattert pris kan bli ein omstreifar i fjellheimen.

Omstrifar Ingunn og omstreifar Prins :) Rastepause på veg til Grøvudalshytta.

Eit lite apropos til 8.oktober og ein omstreifar i fjellheimen.
Laurdag var eg invitert til å vere til stades på visninga av filmen som slektningen min Edvard Arntzen Karijord har laga om onkelen sin, og søskenbarnet mitt, Geir Karijord. Han var ein fjellets mann - han var lokalkjent i heile området mellom Lesja, Bjorli, Sunndalsfjella og Eikesdalsfjella. 8.oktober 2013 var siste gongen han vart sett, og sidan har han vore borte. Eg vil vere ein omstreifar i fjellet som kan minnast den friske, sterke Geir når eg går i dei løypene han gjekk i. Fjellet gir og fjellet tar - og det skjedde og i går (søndag) i Goksøyra ved Eikesdalsvatnet.

Eg hadde ein kjempeflott tur til Grøvudalshytta. Det trur eg og ungane mine syntes, sjølv om det vart litt knapt med sømn for den som låg og fraus om natta, og sjølv om isen ikkje var heilt trygg å gå på, og sjølv om dagen starta med -10 grader. Men veret var upåklageleg, månen rakk å kaste litt glans til oss om laurdagskvelden, og sola kom med sine strålar i rundt kl. 11.30 om føremiddagen.
Noko av det finaste var å sjå stjernehimmelen utan lysforureining! Å kunne bøyge hovudet attover og sjå ein lang veg over himmelen av stjerner! Ungane meinte dei såg stjerneskot og.
Dette er ein tur eg vil anbefale til kven som helst!

To gode kompisar på veg til Grøvudalen.

Tre små venninner på lang tur.

Søndag føremiddag gjekk Prins og eg oss ein tur til Litjgrøvu for å kikke.

Etter at sola hadde gått ned, vart himmelen farga rosa.

Inner Gammelsetra i 11.30-tida søndag føremiddag akkurat då sola kom. Til sommaren blir det atter servering av kaffe og vaflar i tunet der :)

Grøvudalslaget har sett opp mange slike plakatar innover for å fortelje om den lange Grøvudalens lange historie som jordbruksbygd i gamle dagar.

Sjølvportrett :)

Var no ein kar som var ganske sliten etter turen!