Turblogg: Del 1: Husmorsykkelferietur til Todalen

Mot slutten av sommarferien kom eg til sans og samling, og tenkte med sjølve meg: No fortener eg å dra bort på husmorferie! Og slik vart det.

Ein telefon vart tatt til styraren på Todalshytta i Todalen for å høyre om det var ledig og ope, og så pakka eg med meg nokre klede. Endeleg skulle eg få prøve sykkelveskene som eg hadde fått kjøpt brukt.

Dette sykkelveskesettet fekk eg kjøpt veldig pent brukt av ei. På tide å ta det i bruk.

Eg og sykkelen fekk skyss uti Ålvundfjord, og frå der var det om å gjere å rekke ferga frå Rykkjem til Kvanne og trø dei par mila til Todalshytta. Ferga la inntil kaia på Rykkjem då eg kom, og då var det berre å nyte det midlertidige solskinnet og godvéret. Men det mørkna til...

                                

Kvanne fergekai.

Vérmeldinga var ikkje den aller beste for turen innover Todalsfjorden, og ganske riktig: Eg hadde ikkje sykla veldig langt frå fergeleiet før det begynte å regne. Då var det berre å stoppe ved første busstopp og få på meg regnkleda for å sykle vidare. 

Regnvéret heldt på omtrent til eg kom fram til Todalshytta. Derfor vart det tatt veldig få bilde av turen innover fjorden. Eg hadde fått tips av ho Møyfrid på ferga om å ta av ved skolen på Melhus og sykle nedover bakken der. Det var snarveg på veg mot Todalen, og eg sparte nok rundt tre kilometer på å ta den vegen.

Det kan vere rasjonelt å ta den smale grusate vegen ned bakken her.

I innlegget som omtalar returen frå Todalen vil eg fortelle om ein annan veg eg hadde lyst å teste ut, men av ymse årsakar ikkje fekk gjort. Det blir neste gong. Det finst nemleg ein annan (snar)veg ein kan ta.

Som nemnt tok eg ikkje mange bilde på tur innover fjorden. Men når ein kjem til Svinvika, kjem ein til ein tunnell, ikkje veldig lang, berre 1 km, så ein kan sykle gjennom han. Men viss turen og opplevinga er viktigast, er det mykje bedre å svinge av til høgre i retning sjøen, og sykle gammalvegen bortover. Det er ikkje kortare, men langt meir idyllisk. Gammalvegen er ein del av Svinvikrunden, som er ein populær Stikk ut-tur, og i innlegget som omtalar returen, skal eg fortelle om resten av Svinvikrunden. Absolutt vel verd å bruke tid på den.

Rakaneset, kor Todalsfjordprosjektet ein gong skal komme, på andre sida.

Todalen i sikte.

Turen starta klokka 17 frå fergeleiet. Klokka 18.30 kom eg til dette skiltet som fortalte at eg var komen fram til Todalen. Men enno hadde eg nokre kilometer igjen til Todalshytta Lodge, og rundt tjue minutt seinare kunne eg trille sykkelen inn på plassen til hytta som lort Philip bygde i 1901. Det er samme byggherren som på Philipshaugen i Øksendal (1899), Tredalsbakken på Sunndalsøra (1896) og Vangshaugen Turisthytte i Grødalen (1905). Ganske utruleg og interessant at ein engelskmann kan påverke byggeskikken så til dei grader på eit lite område som Sunndal og Todal. Men det er veldig stor glede for oss reisande at arbeidet hans har blitt tatt så godt vare på.

Endeleg framme på Todalshytta Lodge. Regnkleda er våte.

Eg sjekkar inn på lodgen - det er ein attraktiv plass for mange laksefiskarar å komme til - og betalar ein del pengar. Heldigvis er eg medlem av Kristiansund og Nordmøre Turistforening (KNT), og får dermed litt rabatt på prisen. Hytta er nemleg eigd av KNT, men drifta gjerast av ein styrar, og prisen på losjementet og måltida settast etter det. Men: Husmorferie er husmorferie, så eg smilar fornøgd for at eg tok meg tid og råd å gjere denne turen :) Og trass alt var eg heller ikkje heilt gjennomblaut når eg kjem fram. 

Det viser seg at eg ikkje er heilt åleine, for ei som brukte sommaren på fotvandring i Trollheimen og Sunndalsfjella hadde søkt tilflukt på Todalshytta fordi véret ikkje var bra nok til å gå over fjellet til Innerdalen. 

Uansett: Eg vart tildelt rom nummer 1 - Fjøs POOL... Viss det var noko eg sakna når eg kom med blaute klede inn på rommet, så var det nokre hengarar å henge dei våte kleda på. Men det og ordna seg - det var heldigvis både ein stol og ei gardinstang på rommet. Det gjeld å gjere seg hjelpt. Så dette med manglande hengarar trakk ned min sluttkarakter på rommet dessverre.

Dette er omtrent heilt likt som på Phillipshaugen. Artig å sjå korleis
lort Phillips brukte om att teikningane frå Phillipshaugen. 

Menyen til restauranten til lodgen er omfattande - og Ethelbert lort-Phillips har fått påverka menynamna i stor grad. Restauranten, Kammerpike Edits spiseri, har fått namnet etter Lort Phillips kammerpike som han og kona hadde med frå England. Eg velte å spise Etheltberts ulendte viltlasagne, og den smakte veldig godt. Til dessert tok eg creme brulé, som og var god. 

Fint område inne å spise frukosten.

Sjølvsagt fins det mange bilde og informasjon om byggherren og historia til huset. Her er det eit bilde av lort Phillips og hunden hans. Som allereie nemnt har denne historia vore viktig i prosessen med å finne gode namn til dei ulike romma. 

Eg stakk nasen innom døra på dette rommet, som har ei fin utsikt ned mot sjøen. Det er vel ikkje til i undrast på at det var jo dette rommet eg burde ha lege på...

Neste dag skein sola frå mesta skyfri himmel, og etter frukost var det tid for å gjere meg klar til avgang. Men når eg er på Todalshytta Lodge for første gong, må eg ta ein ekstra kikk og nyte den fine staden.

                                                                                 

Arve Evensen er vertskap på Todalshytta Lodge, og i følge nettsida til hytta har han lang erfaring innanfor laksefiske. Besøk av laksefiskarar er nok ein av hovudpilarane av hytta si inntektskjelde, og det er lagt godt til rette for at fiskarar skal opphalde seg der ei stund.

Frå Todalshytta syklar eg glad og nøgd vidare, og kva eg opplevde på resten av sykkelturen, fortel eg i neste episode.

Lady Ingunn i sitt ess i morgonsola i Todalen :)

Turblogg: No er skisesongen begynt!

                     På tide å børste støv av bloggen - skisesongen er i gong! 

Litt ungdommeleg initiativ gjorde at vi kom oss ut i skiløypa i dag. Mens junior ikkje higa så sterkt etter skitur, var vi på damesida litt meir interesserte.
For første gong på veldig lenge, kjentest det ut som at det var eg som var eigar av tida mi - det var ikkje noko lærararbeid som hasta eller avisarbeid som skulle gjerast - og det kjentest veldig befriande.
Det var eg som bestemte kor vi skulle, og sidan vi aldri hadde vore i Storlidalen i Oppdal før, vart det dagens turmål. Ein viktig grunn til det, var at det skulle vere sol der... Jaja, så feil kan ein ta - sola har ikkje kome attende der enno i år... Så viss det er sola du leitar etter - ikkje dra til Storlidalen i januar...

Vi parkerte ved Storli gard (det kostar 50 kr - kan vippsast eller betalast kontant), for der startar skiløypa innover dalen i retning Tovatna. Først slakt og fint, men etter kvart litt meir oppoverbakkar. Det hadde kome ganske mykje snø i Storlidalen siste dagane, og i går (laurdag) vart det trakka opp spor i den sentrale delen av dalen og innover til Tovatna. Ser på Facebook no at dei har trakka ganske mykje spor i rundt dalen i dag. Om du vil halde deg orientert, kan du like sida til Storli gard.

På yr.no stod det at temperaturen skulle vere rundt -10 grader i dag... Etter kvart som vi nærma oss Storlidalen, kraup målaren lenger og lenger ned på bilen vår. -18 grader stod det då vi kom fram til parkeringa der...Og vi hadde ikkje tenkt tanken at det kunne bli så kaldt.
Det var berre å starte opp og gå for å halde varmen.

Dette er jo stien som Turistforeininga driftar sommarstid, og på skiltet visast vegen mot Kårvatn øvst i Todalen og til Innerdalen i Sunndal. Storlidalen er jo super fordi det er mange moglegheiter for lange, gode turar i Trollheimen - anten du vil fortsette mot Gjevilvasshytta, Innerdalen eller Todalen.
Turen inn til trimposten ved Tovatna, tippar eg (basert på kartlesing) er rundt 5 km. Det er to vegar ein kan gå, så vi tok den øvste innover og motsatt tilbake igjen. Tida vi brukte, er vel ikkje all verda å skryte av, men vi er enkle fotfolk på tur med smørefrie, treige ski. Forresten må eg nemne at Aleks har nye ski denne veka - felleski, må vite. Mor er i gang med å finne ut korleis ein kan ha best mogleg utbytte av skia...
Inne ved snuplassen ordna vi oss litt plass så vi kunne sette oss og ete nista. Det skal godt gjerast i -18 å ete utan vottar... Og stakkars hunden hutra av frost.

Det var rett og slett ikkje vanskeleg å trivast i slikt vakkert landskap. Eg satsar på at vi drar fleire turar dit i vinter. Storli gard er nemleg open med kaffiservering på søndagane. Det kan vere ein fin måte å avslutte turen på.
Blant anna på grunn av eit fall eg hadde, vart iallfall eg isepine kald, og då vi kom til bilen, var det varme i setet det einaste eg lengta etter.
Det gjorde godt i både kropp og sjel å kome seg ut og gå på ski. Hovudet har vore nedsylta i alt for tunge tankar den siste månaden, og det gjorde så godt å komme meg ut og tenke på noko heilt anna og kjenne at den friske lufta gjorde meg godt.
Overgangen frå jul til det nye året er generelt sett ei ganske dårleg tid for meg - det skjer det same kvart år, og eg sig ned i ei dryg form for sjølvmedliding. Når eg endeleg ser at det har blitt lysare dagar og at sola er på tur å komme, blir det meste bedre. No driv eg nedtelling til sola kjem på huset mitt 4. februar :) Det er rart kor mykje sola og lyset har å seie for eiga oppleving av seg sjølv.
Så om du slit med mange tunge tankar og spinn i eige gørr - då er mi oppfordring at du må komme deg ut og kjenne frisk luft i nasen. Det gir ei ubetaleg sjelebot <3

Turblogg: Rapport frå Trollheimsmarsjen: I einsam majestet!

Før i tida var det mykje trafikk over fjellet mellom Todalen og Ålvundeid. No til dags er det Trollheimsmarsjen som er kjelde til å gå den strekninga.

Denne rapporten vil bli av det subjektive slaget. Om ein går ein 13 kilometer lang turmarsj i stort sett einsam majestet, må det bli mi forteljing av turen som formidlast. 

Det er ikkje det at det er så bratt, men det går så jamt oppover lia langs ein traktorveg. På denne lange stigninga har eg ein haug med tankar i hovudet, og kjenner eg er irritert for at eg har tatt på meg fjellsko. Terrenget er av ein slik karakter at det hadde vore betre med lettare sko. For å døyve irritasjonen, surrar ein lagra «harddisk» med Violet Road-songar i hovudet på meg. Det hjelper godt på motivasjonen for å gå vidare.

Eit stykke av vegen vekslar eg på med Sivert Børset (8 år) og pappaen Finn Børset om å  vere baktropp. Langt oppe i lia kjenner eg optimismen tar meg i det eg bikkar ein kam, og skjønnar at den verste stigninga er unnagjort. 

Utsikt mot Todalen - kammen er forsert, og verste stigninga unnagjort!

I det blåbær- og kreklinggrensa overtar for maksimumshøgda for mesteparten av busetnaden på Nordmøre, går vegen over til å bli sti, og Ørsalsetra på om lag 500 meters høgd ligg rett fram. Der har Børset-karane matpause, og eg tar selskap med dei, før eg går vidare for å få eit forsprang. Ikkje lenge etter tar dei meg igjen, og frå då av er det eg aleine som dannar baktroppen. Litt lenger opp må eg ha ei ny pause, og då ser eg Finn og Sivert mesta på toppen på rundt 850 meter. Eg tippar dei er minst halvtimen føre meg. Den opprinnelege plana mi å bruke rundt 2 1/2 time opp til toppen, måtte eg plystre ein lang ein etter.

Sivert (8 år) og Finn Børset gjekk turen for første gong.

Opp over skaret her skal eg, men beina kjennes tunge allereie.

Oppover mot skaret kjenner eg beina er blaute. Terrenget er vått og sugande. Då eg sjølv når toppen, markerar eg det med å skifte sokkar og ta på regnbuksa. Alle teikn tydar på at det er regnveret som vil vinne vèrkampen. Merkinga langs løypa er så god, at eg kjenner meg trygg på at eg skal finne vegen om skodda overmannar meg på turen. 

Kjerringvatnet i sikte. Eg har bikka toppen, og er på veg nedover.

Ved Kjerringvatnet søker eg ly på trappa til ei hytte for å få i meg meir mat, og i det eg kikkar opp skaret eg kom nettopp ned frå og ser skodda komme sigande, ser eg tre menneske komme i forkant av skodda. Så var eg altså ikkje aleine som baktropp likevel!

Medan eg må gå oppover igjen eit stykke før eg startar på nedfarten til Ålvundeidet, kjenner eg på dei blaute føtene. Knappast ein millimeter er tørr, men trass alt er eg blaut, men varm på grunn av at det var ullsokkar. Betre det enn blaut og kald. Eg er glad eg har fjellsko på meg – det kjennes stødigare ut når dei rundt 600 høgdemetra ned til Eidet skal tilbakeleggast. Det eine kneet mitt slår seg vrang, og einaste råda er å gå sakte og med museskritt.

Rennsetvatnet og Ålvundfjorden - hadde himmelen vore klår, kunne ein sett
fleire mil utover.

Fjellfie! Kosta på meg eit lite smil då eg fekk auge på Ålvundeid :)

Ålvundeid i sikte! Berre rundt 600 høgdemeter ned igjen...

Turen ned til Ålvundeid går langs skiheistraseen.

Du verda kor kjærkomment det var at denne baktroppen tok meg att!
Frå venstre Kjellrun Hoås Gannestad, Anne Grete Fostervoll Lie og
Lars Erik Virum.

Eit stykke nede i skibakken tar baktroppen meg igjen. Eg kjenner eg letnar av å få selskap resten av turen, og først i det eg kjem inn døra på idrettshuset, streikar foten heilt. Eg greidde det – 13 kilometer i nokså einsam majestet!