Turblogg: Del 1: Husmorsykkelferietur til Todalen

Mot slutten av sommarferien kom eg til sans og samling, og tenkte med sjølve meg: No fortener eg å dra bort på husmorferie! Og slik vart det.

Ein telefon vart tatt til styraren på Todalshytta i Todalen for å høyre om det var ledig og ope, og så pakka eg med meg nokre klede. Endeleg skulle eg få prøve sykkelveskene som eg hadde fått kjøpt brukt.

Dette sykkelveskesettet fekk eg kjøpt veldig pent brukt av ei. På tide å ta det i bruk.

Eg og sykkelen fekk skyss uti Ålvundfjord, og frå der var det om å gjere å rekke ferga frå Rykkjem til Kvanne og trø dei par mila til Todalshytta. Ferga la inntil kaia på Rykkjem då eg kom, og då var det berre å nyte det midlertidige solskinnet og godvéret. Men det mørkna til...

                                

Kvanne fergekai.

Vérmeldinga var ikkje den aller beste for turen innover Todalsfjorden, og ganske riktig: Eg hadde ikkje sykla veldig langt frå fergeleiet før det begynte å regne. Då var det berre å stoppe ved første busstopp og få på meg regnkleda for å sykle vidare. 

Regnvéret heldt på omtrent til eg kom fram til Todalshytta. Derfor vart det tatt veldig få bilde av turen innover fjorden. Eg hadde fått tips av ho Møyfrid på ferga om å ta av ved skolen på Melhus og sykle nedover bakken der. Det var snarveg på veg mot Todalen, og eg sparte nok rundt tre kilometer på å ta den vegen.

Det kan vere rasjonelt å ta den smale grusate vegen ned bakken her.

I innlegget som omtalar returen frå Todalen vil eg fortelle om ein annan veg eg hadde lyst å teste ut, men av ymse årsakar ikkje fekk gjort. Det blir neste gong. Det finst nemleg ein annan (snar)veg ein kan ta.

Som nemnt tok eg ikkje mange bilde på tur innover fjorden. Men når ein kjem til Svinvika, kjem ein til ein tunnell, ikkje veldig lang, berre 1 km, så ein kan sykle gjennom han. Men viss turen og opplevinga er viktigast, er det mykje bedre å svinge av til høgre i retning sjøen, og sykle gammalvegen bortover. Det er ikkje kortare, men langt meir idyllisk. Gammalvegen er ein del av Svinvikrunden, som er ein populær Stikk ut-tur, og i innlegget som omtalar returen, skal eg fortelle om resten av Svinvikrunden. Absolutt vel verd å bruke tid på den.

Rakaneset, kor Todalsfjordprosjektet ein gong skal komme, på andre sida.

Todalen i sikte.

Turen starta klokka 17 frå fergeleiet. Klokka 18.30 kom eg til dette skiltet som fortalte at eg var komen fram til Todalen. Men enno hadde eg nokre kilometer igjen til Todalshytta Lodge, og rundt tjue minutt seinare kunne eg trille sykkelen inn på plassen til hytta som lort Philip bygde i 1901. Det er samme byggherren som på Philipshaugen i Øksendal (1899), Tredalsbakken på Sunndalsøra (1896) og Vangshaugen Turisthytte i Grødalen (1905). Ganske utruleg og interessant at ein engelskmann kan påverke byggeskikken så til dei grader på eit lite område som Sunndal og Todal. Men det er veldig stor glede for oss reisande at arbeidet hans har blitt tatt så godt vare på.

Endeleg framme på Todalshytta Lodge. Regnkleda er våte.

Eg sjekkar inn på lodgen - det er ein attraktiv plass for mange laksefiskarar å komme til - og betalar ein del pengar. Heldigvis er eg medlem av Kristiansund og Nordmøre Turistforening (KNT), og får dermed litt rabatt på prisen. Hytta er nemleg eigd av KNT, men drifta gjerast av ein styrar, og prisen på losjementet og måltida settast etter det. Men: Husmorferie er husmorferie, så eg smilar fornøgd for at eg tok meg tid og råd å gjere denne turen :) Og trass alt var eg heller ikkje heilt gjennomblaut når eg kjem fram. 

Det viser seg at eg ikkje er heilt åleine, for ei som brukte sommaren på fotvandring i Trollheimen og Sunndalsfjella hadde søkt tilflukt på Todalshytta fordi véret ikkje var bra nok til å gå over fjellet til Innerdalen. 

Uansett: Eg vart tildelt rom nummer 1 - Fjøs POOL... Viss det var noko eg sakna når eg kom med blaute klede inn på rommet, så var det nokre hengarar å henge dei våte kleda på. Men det og ordna seg - det var heldigvis både ein stol og ei gardinstang på rommet. Det gjeld å gjere seg hjelpt. Så dette med manglande hengarar trakk ned min sluttkarakter på rommet dessverre.

Dette er omtrent heilt likt som på Phillipshaugen. Artig å sjå korleis
lort Phillips brukte om att teikningane frå Phillipshaugen. 

Menyen til restauranten til lodgen er omfattande - og Ethelbert lort-Phillips har fått påverka menynamna i stor grad. Restauranten, Kammerpike Edits spiseri, har fått namnet etter Lort Phillips kammerpike som han og kona hadde med frå England. Eg velte å spise Etheltberts ulendte viltlasagne, og den smakte veldig godt. Til dessert tok eg creme brulé, som og var god. 

Fint område inne å spise frukosten.

Sjølvsagt fins det mange bilde og informasjon om byggherren og historia til huset. Her er det eit bilde av lort Phillips og hunden hans. Som allereie nemnt har denne historia vore viktig i prosessen med å finne gode namn til dei ulike romma. 

Eg stakk nasen innom døra på dette rommet, som har ei fin utsikt ned mot sjøen. Det er vel ikkje til i undrast på at det var jo dette rommet eg burde ha lege på...

Neste dag skein sola frå mesta skyfri himmel, og etter frukost var det tid for å gjere meg klar til avgang. Men når eg er på Todalshytta Lodge for første gong, må eg ta ein ekstra kikk og nyte den fine staden.

                                                                                 

Arve Evensen er vertskap på Todalshytta Lodge, og i følge nettsida til hytta har han lang erfaring innanfor laksefiske. Besøk av laksefiskarar er nok ein av hovudpilarane av hytta si inntektskjelde, og det er lagt godt til rette for at fiskarar skal opphalde seg der ei stund.

Frå Todalshytta syklar eg glad og nøgd vidare, og kva eg opplevde på resten av sykkelturen, fortel eg i neste episode.

Lady Ingunn i sitt ess i morgonsola i Todalen :)

Turblogg: Ettermiddagstur til Innerdalen ein oktoberlaurdag

 Innerdalen er ein plass det er fint å gå uansett årstid - alltid lett tilgjengeleg. No er vinteren snart på tur å overta i den fine dalen, men hausten kjempar hardt for å vare lengre. Eg tok ein ettermiddagstur for å sjå kvelden senke seg.

Klokka er rundt fem laurdag ettermiddag når eg går frå parkeringsplassen i Nerdal. Det er ein "blåsbortdag", men ikkje på det verste. Men litt motvind blir det opp bakkane mot Innerdalen. Oppe i fjella bles det tydeleg ganske friskt, men etter talet på bilar på parkeringsplassen å døme, er ikkje det til hinder for å ta seg ein tur opp til "dalen over alle dalar" - eller verdas vakraste dal, som Innerdalen og er kjent som.

På elvene og bekkane er det på tur å fryse, men enno finst det friskt vatn ein kan sjå rennande og. 

Så kjem eg opp på den plassen kor "alle" tar dei første bilda innover mot dalen. Her opnar Innerdalen seg og stemninga i meg stig. Vêret er fint, men eg kjenner det er litt motvind. Uansett går dei siste kilometra inn til dalen mykje lettare enn dei første. 

Isen har prøvd å legge seg dei siste dagane og vekene, men vinden som kjem utover frå Storlidalen, det vil seie i frå søraust, ber bud om mildare dagar. Derfor kjenner eg og at det er vinden som gjer det hustrig, ikkje temperaturen - det er rundt 5 grader.

Nokre bilde frå Renndølsetra før mørket senker seg. Klokka er rundt seks på ettermiddagen, og på den halvtimen skjer det  mykje med dagslyset. Eg registrerer at det er lys i hovudhytta og at det står ein bil der.

Eg går vidare oppover til turisthytta, for stikk ut-posten ved hytta er ein viktig destinasjon på turen min. Det bles godt i rundt Innerdalstårnet, og til mi overrasking er det lys i hovudhytta. Når eg kjem heilt opp, ser eg ein kar - ein av turistforeininga sine trufaste dugnadsarbeidarar - halde på med det han likar aller best: å gjere dugnadsarbeid for turistforeininga. 

Oppe på gammelhytta kan det sjå ut som at det er nokon som brukar laurdagskvelden der. Det er kjekt at hytta er populær, men no er det snart vinter og hytta låsast av for sesongen. Då må ein bruke låven om ein vil overnatte.

Eg bestemmer meg for å vere snar - tar nokre bilde før eg vender nasen nedover igjen. I det eg startar å gå nedover, tar eg på meg refleksvesten (i tilfelle det er fleire bilar ute og køyrer), og ikkje lenge etter tar eg på hovudlykta (hauløkta). Vinden kjem i sterkare grad mens mørket fell på.

Når eg kastar blikket opp mot Innerdalstårnet og fjella som ligg innover i retning Giklingdalen/ Flatvaddalen, synes eg Trolla (i midten på bildet under) stikk seg fram på ein rett og slett trolsk måte - han står der strank som ein ryttar på ein hest mens Tritindan (til høgre) prøver å beskytte Innerdalen mot trollet (Trolla). 

Dette bildet er det siste eg tar på turen. Det ser triveleg ut å kunne vere på Renndølsetra ein slik oktoberkveld mens vinden ruskar friskt. Når eg går vidare treff eg folk som er på tur oppover, nokon har sekk på ryggen, nokon har ikkje. Ingen har lys på hovudet, men dei ser nok litt bedre enn det gjer, og dei er snart framme i dalen, så det er nok ingen problem.

Mens eg går nedover, høyrer eg vinden tar tak i trea og vinden tar godt tak oppe i fjella. Eg skal ned til bilen og finne vegen heim att til mi lune stue. 

Turblogg: Del 1: Frå Halsa på stikk ut-tur til Jøtulbu

Mesta plutseleg bestemte eg meg for å ta ein solotur saman med Prins til den første/ siste hytta langs Fjordruta. Det var mest for å utfordre meg sjølv og vise at eg får det til.

Her er turmålet - Jøtulbu! 

Onsdag morgon starta vi så tidleg som mogleg heimefrå. Litt hurtigkøyring gjorde at eg rakk ferga Rykkjem - Kvanne med eit naudskrik, sidan eg hadde eit ærend i Surnadal. Frå Surnadal gjekk vegen til Halsa, kor eg skulle starte turen. 

Planen var følgande: Eg skulle parkere der kor Fjordruta kjem ned frå fjellet i Halsa, det er eit par kilometer frå fergeleiet. Frå der skulle eg gå tilbake til der kor stikk ut-turen Svendshaugen startar. Så skulle sakte, men sikkert turen rusle vidare. 

Rett og slett tipp topp planlagt!

 

Eg parkerte på andre sida av vegen for dette huset som heiter Fjordgløtt. Dagen etter fann eg ut at det var eigentleg meininga at ein skulle parkere eit par hundre meter lengre inn, men heldigvis skjedde det ikkje noko.

Før eg startar å gå, må eg gå gjennom sekken og sjå om det er noko eg kan ta ut... Termosen med tevatnet måtte vike for ei ekstra flaske med vatn. Eg skulle alltids greie meg utan te på turen.

Så var det rett og slett berre å starte turen. Klokka var 11 presis, og det store spørsmålet var: Når tid ville eg komme fram til Jutulbu?

Der borte kjem stien ned kor turen min skal slutte neste dag.

Klar for tur - fjellskoa heng på sekken den første mila.

Utsikt over Halsafjorden mot Kanestraum i Tingvoll.

Så kom eg fram til der den første Stikk ut-turen starta i frå. Dette er ein grøn tur som går stort sett bortover ein skogsveg og som har nokre bakkar. Du kan lese om turen her.

På bildet kan det sjå ut som at Prins er grublande på kor vi skal gå, men stikk ut-turen gjekk til høgre, men når vi kjem nedover igjen frå turen, har eg funne ut at eg skal gå vidare på den skogsvegen som er til venstre i bildet. Med andre ord: Full kontroll.

Ein time etter at vi parkerte bilen, er vi framme på Svendshaugen som ligg ca 250 moh. Ein skikkeleg god start på turen vart krona med hyggeleg utsikt over Halsa.

Men - skal Prins og eg komme fram til Jutulbu, turisthytta som er målet for dagen, må vi gå. Vi har mange kilometer att - til den neste stikk ut-posten stipulerer eg avstanda gjennom skogen til rundt 5 km. Veldig lett å finne fram - eg hadde lest kartet grundig nok på førehand til å vite at det skulle gå bra å navigere seg bortover skogane i Halsa.

Den bommen var berre å passere. På andre sida var vegen vi skulle ta til høgre.

Kjært barn har mange namn, og det som på skiltet på bildet under kallast Vullumsdalen, heiter Volemsdalen på ut.no sitt kart. Fjellet dei kallar Saksa, heiter på kartet Blåfjellet, og er 902 moh. Stien som skiltet viser til, er ikkje innteikna i kartet, så eg veit ikkje kor lett det er å finne vegen oppover den vegen.

Etter å ha gått eit stykke langs grusvegen vi kom inn på, kjem ein til eit kryss med to stikk ut-skilt - i kvar si retning... Det skiltet til venstre går ned til Megardsvatnet Friluftsområde. Den stikk ut-turen kan du lese om i denne lenka. Eit veldig fint område med ein flott (men låst) gapahuk. Idyllisk å ta lunsjpausa der. Men kva var det eg oppdaga...Isj, eg hadde gløymt matboksen med ferdigsmurt niste (kaviar med egg) heime... Vel, vel, eg hadde med mat nok.

Det var så nydeleg ved friluftsområdet, at eg må ta bildet litt større!

Ein ting er sikkert: Skal ein gå langt på tur, må ein stelle godt med apostlanes hestar, for det er jo dei som tar deg framover. Heime fann eg tilfeldigvis eit minireiseapotek med noko plaster, det vart med i sekken. Men eg hadde tatt med noko anna plaster og - men kor i all verda var gnagsårplasteret??? Det fann eg att etter at eg kom heim. Det låg på stuebordet...

Iallfall: Her har vi komen til det punktet i turen kor eg veit at no må eg ta ein runde med fotstell. Fram med plasteret for å plastre diverse tær. Så langt har eg gått i goretexsko, men om ikkje lenge skal eg skifte til (dei dyre) fjellskoa, og då veit eg at det kan dukke opp litt slitasje.

Oppover dalen her går turen vidare.

Etter å ha gått vidare langs grusvegen oppover langs Megardsvatnet, kjem vi til eit kryss. Eg er jo på stikk ut-tur, og følger derfor skiltinga vidare den vegen. Inni meg veit eg at vegen mot høgre går mot den T-merka stien mot Jutulbu. No er spørsmålet om eg må gå tilbake hit for å fortsette turen mot Jutulbu eller om det går bra likevel... Bli med vidare, så får du vite!

Vi traskar vidare, og då kjem vi til eit skilt som viser vegen mot Ørnhamaren. Det er ein slags liten topp ovanfor der den neste stikk ut-posten ligg. Eg er jo nemleg ikkje ferdig med dagens stikk ut-jakt - langt der i frå!

Prins og eg tar vegen oppover og skal no gå langs Vassdalselva.

Nei, sjå der! Lykka sto meg bi - eg slapp å snu for å starte turen på nytt for å komme vidare til Jøtulbu. Turistforeininga er på mi side, og frå her er stien merka også med T-ar... Iallfall eit stykke på veg. Det kjem eg tilbake til.

Viss ein ser på kartet, går T-stien lengre oppe i lia. Den går oppe gjennom ein dal på andre sida av Ørnhamaren, mens stien opp til stikk ut-posten går langs Vassdalselva på andre sida av Ørnhamaren.

Det dukker opp skilt her og der, men ikkje alle er like informative.

Godt arbeid av KNT!

Når stigninga oppover startar, er litt ymse kvalitet på stien i tillegg til at det er bratt. Men vi drar oss oppover, Prins og eg, skritt for skritt. Og mesta ut av det blå, dukker det til og med opp utsikt.

Utsikt mot Megardsvatnet og Skålvikfjorden.

Presis ein time etter at vi gjekk frå Megardsvatnet Friluftsområde, var vi framme rundt to kilometer lengre framme i dalen ved stikk ut-posten Vassdalen, som du kan lese om i denne lenka. Endå ei nydeleg lita perle som fortener forstørra bilde.

I skrivande stund ser eg at det har vore berre 250 besøkande på denne posten, av dei 24 i august. Det er ikkje mange. Eg kan i grunnen forstå det, for kva skal ein ta seg til der? Når eg ser på stikk ut-omtalen, står det ingen ting informativt om turen. Korfor skal ein gjere turen? Kan ein fiske eller bade der? Bading går kanskje, men er litt usikker på om det er noko kjekt.

For meg som kunne ta posten på vegen innover mot Jøtulbu, var det jo rein bonus å få han med, men eg kjem jo aldri til å gå forbi der igjen.

Så derfor er det faktisk best å fortsette turen - eg har enno over fire kilometer att til eg er framme, og korleis skal ein eigentleg finne vegen til turiststien ein plass oppe i lia?

Så var det tid for å komme seg videre. Og her dukker det store spørsmålet opp: Kor går stien? Treff stien turiststien? Er stien merka? Med dei og nokre fleire spørsmål som eg prøvde å finne svar på ut.no sitt kart, la eg av garde.

Svar nr. 1: Herifrå og opp til turiststien oppe i lia er stien ikkje merka i det heile. Ein må berre håpe at ein finn fram bortover langs vatnet kor stien går.

Svar nr 2: Stien er delvis uframkommeleg enkelte plassar. Ein går på lykke og fromme og det er lett å miste stien - men for så vidt ingen krise om ein gjer det.

Svar nr. 3: Heile poenget er å komme seg oppover lia, for då vil ein treffe på stien. Men kor er det best å ta seg oppover lia...?

Fint i motsatt ende av vatnet og.

Eg tar altså stien innover langs vatnet, og i enden av vatnet klør eg meg i hovudet på kva veg eg skal ta. Eg ser ein sti som eg kan gå vidare, men den stien kan vere kva som helst. Kan vere eit hjortetrakk, kan vere stien som tar meg opp til turiststien eller kan gå kor som helst. Ergo: Eg bestemmer meg for å rett og slett gå rett oppover lia, for då veit eg at eg møter turiststien. Sliten og lei, men heldigvis er det mykje blåbær der å trappe inn i gapet...

Det fine med terrenget er at det er ganske opplagt kor ein skal hen - iallfall når ein har lest kartet på førehand. Det er ganske viktig å gjere! Det er ein del av førebuinga til turen. 

Her har eg kome opp til turiststien. Då kan eg fortsette turen :)

Etter at eg har starta å gå langs turiststien, treff eg på ein sti (er det ikkje likt seg?!), og eg er ganske sikker på at om eg hadde fulgt stien vidare frå enden av vatnet, hadde eg kome fram til dette krysset. Det er eit godt tips for den som eventuelt vil gå denne turen etter meg.

Her kunne eg nok ha komme ruslande inn på stien.

Innover myrene og dalen går turen vidare.

Etter å ha gått innover eit stykke, treff eg på eit skilt som viser dei to forskjellige vegane ein kan ta for å komme seg til Halsa. På dette skiltet visast vegen eg kom frå. På det neste bildet visast skiltet i den retninga eg skal ta neste dag.

Men Prins og eg skal vidare, og det første stykket går oppover ei ur med mykje steinar, blom, bringebær og slikt. Men vi stig sakte oppover. Vi går langs ein bekk som det står på kartet heiter Skreåbekken.

Og her kan eg seie noko viktig om vatn: For det første har det vore ein veldig tørr sommar, og det betyr at myrene er tørre (iallfall før regnet...) og mange bekkar er tørre. Det var rett og slett umogleg for meg å finne vatn på turen kor eg kunne fylle i flaska, så heldigvis hadde eg med meg over ein liter vatn å drikke. Det kom godt med på turen. 

Etter å ha gått i tjue minutt frå stikrysset, kom eg til enden av Skreåbekken, og der ser eg det er eit vatn og det ser veldig fint ut. Dette var ei skikkeleg flott overrasking :) Det var rett og slett usedvanleg vakkert ved Skreåvatnet (ligg 328 moh.)!

"Kan det verkeleg vere mogleg at det er så vakkert" - tenker Prins :)

Men om Skreåvatnet er vakkert, er eigentleg stien langs vatnet ikkje fullt så vakker. Mykje gras og blom, det gjekk litt opp og ned, over stokkar og steinar. Nokre plassar er vi heilt nede i vassflata. Eg kjenner eg er lei, og på turen har eg ikkje verken sett eller høyrt nokon sauer heller. Før i enden av Skreåvatnet. Der går det ein liten flokk på fem-seks sauer... Det er ikkje rart stien gror att. Det kjem eg meir tilbake til i del 2 om turen neste dag.

Etter å ha gått eit stykke og steget oppover i høgda eit stykke, kjem eg forbi nokre hytter. Det er sikkert eit fint område å ha hytte i, men eg er usikker på om det er folk i Halsa eller Bøfjorden som har hytte der. Området heiter Gammelsetra, så det har heilt sikkert vore setrer der i tidlegare tider.

Rundt halvtimen etter at eg hadde passert desse hyttene, hadde vi kome så høgt opp at vi fekk utsikt nedover dalen mot Skålvikfjorden. Og i same stunda, i motsett retning, fekk vi auge på Jutulbu. Då var snart ein lang dag på vandring slutt :)

Midt i bildet i solskinnet ligg Jutulbu og ventar på oss :)

Guri malla, så godt det var å kome fram til hytta - ganske nøyaktig sju timar etter at vi gjekk frå bilen. Det er ikkje heilt lett å vite kor lang denne etappen var, men eg gjettar på rundt 13-14 km (basert på kartet). Viss det stemmer, er eg veldig godt fornøgd med farta vår, trass alt.

Men hytta stod altså heilt åleine og venta på oss. Eg var både sliten og svolta, så straks vi kom på trappa av hytta, var det av med sekken og fram med maten. Tre stykk pizzasnurrar og ein boks Clausthaler hadde ganske raske bein å gå på. 

Etter å ha samla nye krefter, var Prins og eg klare for å finne den siste stikk ut-posten - vi var jo ikkje heilt ferdig med stikk ut-jakta :)

Frå Jutulbu er det tre vegar som er turiststimerka vidare, nemleg mot Halsa, mot Settemsdal og til Bøfjorden. Like ovanfor Bøfjorden ligg ein stikk ut-post eg ville besøke, så Prins og eg gav oss avgarde. Det tok ein halvtime å komme ned til Settemsvarden, som du kan lese om her.

Glade og fornøgde rusla vi tilbake til hytta for å starte førebuingane til neste dag - restitusjon og lese kart og slikt. I eit hefte i hytta fann eg nemleg info om andre vegar ein kunne ta frå hytta... Kunne eg gjere det neste dag?

Det får du vite i del 2 når den kjem :)

Takk for at du fulgte oss på denne delen av turen :)