10nnbryllaupsdag

I dag var det 10 år sidan Runar og eg gifta oss i ein enkel seremoni i sjømannskyrkja på Mallorca. Tinnbryllaupsdag <3

STÅ IKKE VED MIN GRAV

Stå ikke ved min grav og gråt over meg. 

Jeg er ikke der,jeg sover ei.

Jeg er de tusen vinder som blåser. 

Jeg er solskinn over skogens åser.

Jeg er nysnøens milde kjærtegn. 

Jeg er det kalde, friske høstregn.

Når du våkner i et hastig morgenfokk, 

er jeg den raske, stigende flokk

Av stille fugl i sirkelflukt, 

jeg er stjerneglans over havets bukt.

Ikke stå ved min grav, 

vær ikke lei. 

Jeg er ikke der, 

jeg døde ei!

Skrive av Mary Frye (1905-2004) Norsk oversetting: Espen Tangen

(kopiert frå http://dikt-og-vers.origo.no)

I dag var femte bryllaupsdagen eg var og sette ned blomster på grava hans, og i dag hadde eg med roser og andre blomster frå eigen hage. Rosebuska var det han sjølv som planta for nokre år sidan.
I dag har eg mintes bryllaupsdagen vår.
Det var ikkje så mange som visste at vi skulle gifte oss mens vi ferierte på Mallorca. Litt tilfeldigvis var begge brørne til Runar der + niesa vår i tillegg til vår jente. Ho var mesta fem år gamal, og var veldig stolt av at vi gifta oss. Ho meinte seg sjølv inkludert i det reknestykket.
Etter sjølve viinga, gjekk vi ned i kjellaren i kyrkja og skifta om til badeklede! Så var det berre å springe dei femti - hundre metra ned til havet og kaste seg uti. Bryllaupsmiddagen tok vi etter at spanjolane hadde fått gjort ferdig siestaen sin.
Dessverre er eg ikkje sikker på om eg har så mange bilde frå bryllaupet. Kanskje har eg tatt dei ut på papir - då kan eg kanskje publisere nokre seinare. Dei bilda eg viser fram her, var det ein fotograf som tok av oss, slik at vi kunne bruke dei etterpå. Her er link til då eg skreiv om det for tre år sidan.

Til døden skilte oss....<3

Så korfor fortel eg dette slik på tampen av bryllaupsdagen min? Eg har tenkt mange gonger på korleis livet hadde vore om det ikkje hadde skjedd at eg mista Runar. Men det kan eg ikkje vite, og det kan eg heller ikkje spekulere i.Vi hadde sjølvsagt våre tunge dagar vi og, men eg har tenkt mykje no når det er mange skilsmisser som forteljast om i media. Dei elska kvarandre - og elskar kvarandre fortsatt - men så var det ikkje nok det å elske. Kva skal til for å halde saman når det ikkje er nok å elske kvarandre?Vel, det skal ikkje eg gruble på. For meg er det viktig å berre minne om at ein må ta vare på kvarandre så lenge dagen heiter i dag.

Dette heng på korktavla på kjøkkenet. Fint å ha ein engel som passar på.

Når bileta fortel ei historie

Eg har tenkt ein del på desse motsetningspara som fins i språket. Svart og kvit. Liv og død. Kjærleik og hat.

I blant er eg innom ulike kyrkjegardar. Eg ser på steinane og tenker på dei som ligg der som eg ein gong kjente. Frå tid til anna blar eg i fotoalbum eg har liggjande. Ser på bilete av slektningar, venner, bygdefolk - alle har dei felles at dei ikkje er her lenger. Og eg ser på Runar si dødsannonse, som fortsatt heng på kjøleskapdøra, og tenker at det er ikkje bare han som er borte - i løpet av ni månader døydde både han, mormor hans og stefar hans. Ein periode var det så mykje død og sorg i livet mitt, at eg visste mesta ikkje kor eg skulle gjer av verken sorga eller meg sjølv.

Det er rart å sitje å sjå i album slik og minnes menneske som har betydd noko særskilt for meg. Bileta fortel historier om noko som vi hadde felles - eit møte der og da, ein tur, ein artig episode, ei trist hending. Bileta fortel så mykje, og når menneska i bileta er borte, får dei ny betyding.

Familiebiletet av oss fire på veggen her heime er eit slikt bilete. Aleksander var nyfødd. Runar hadde tinga frisørtime til meg på veg heim frå sjukhuset. I tillegg hadde han tinga time hos fotografen. "Det er fullt!" fekk han beskjed om. Det var trass alt første veka i desember. "Jammen no har eg fått ein son, og eg skal reise til Hammerfest på arbeid onsdag, og eg vil gjerne få vist han fram på eit familiebilete til jul, så det her må du ha tid til," argumenterte Runar. Og fekk det slik han ville!
Ein liten familie på fire smiler glad mot fotografen. Gleda over den vesle guten, berre seks dagar gammal, i armane er stor. Vi hadde litt dårleg råd i den tida, så det vart berre ei halvstor forstørring. Det fekk plass lengst borte i stua.
Då Runar var borte, kjente eg behov for å få biletet større. Og nærare. No heng det i sine fulle 40x50 cm rett ved sofaen - ingen som kjem inn i stua, kan unngå å sjå det. Ingen kan unngå å sjå den stolte faren som held rundt familien sin.

Desse motsetningspara er ikkje som høgre og venstre i politikken. Dei er nærare som så. Eit snart 42 år gammalt liv har lært meg at hatet ligg tett inntil kjærleiken, svart ligg tett inntil kvitt, og at døden ligg tett inntil livet. Og sorgen og gleda vandrar saman. Ein augenblink med sorg og vemod glir over i noko anna å gle seg over.

I dag har Runar og eg sju års bryllaupsdag. I kveld sette eg roser i vasen på grava og tente lys for han. Det var veldig spesielt. Det var første gong eg tente lys i den kolba som står på steinen hans. Det kjentes meiningsfylt å tenne lys for han og det livet som var.
Samstundes kjente eg på det gode: Eg har lov å gå vidare! Livet har noko anna til meg som eg finn like rundt neste sving.

Da er vi rette ektefolk - 24.september 2007 i Sjømannskirka på Mallorca.

"Vi har gifta oss!" erklærte Ingvild!

Dei fem siste bileta var tatt av ein fotograf i Palmanova. Det var ei heilt enkel vigsle kor vi lova å elske og ære kvarandre til døden skulle skilje oss. Etterpå gjekk vi på stranda og bada!

24.september 2013.