Turblogg: Sommartur til fagre Goksøyra - og utsikt heim til Hoemsetra

Sidan eg gjekk til Goksøyra hausten 2016, har eg drøymd om ein ny tur dit - og endeleg vart det ein vakker augustdag i 2021 :) Det vart ein tur med mykje innhald :)

Goksøyra låg fager og venta på oss då vi kom køyrande innover Eresfjorden denne vakre augustmåndagen. Vi var turvenninnene mine, Anne Grete og Anisa, og Prins og eg.

Anne Grete og Anisa hadde aldri vore på fjelltur i bygda før, så for å gi dei eit skikkeleg "view" - oversikt over turmålet - køyrte vi ned til Nauste og beskua Goksøyra derfrå - for så vidt ei kjekt instagrammotiv for mange.

Eg kjente mest som ei både ære og glede å skulle vise dei noko av det vakraste eg veit i verda, nemleg utsikt ut over heile Eikesdalsvatnet.

Turen til Goksøyra startar midtvegs i Eresfjord. Ein køyrer nokre hundre meter oppover frå Fagerslett i retning Kanndalen, og der kjem ein til eit lite skilt som viser vegen til Goksøyra.

Dei første 400 - 450 høgdemetra opp til Ufsalen er tunge, men dei betalar seg.

Ufsalen 550 moh

På Ufsalen er det tid for å kvile og få i oss del ein av nista. Turen til Goksøyra er lang, så det er viktig å vite at det er mat for heile turen. Sola skin på oss og vi skin med sola :)

Og eg må seie det som det er - det er få damer eg trivst bedre på tur saman med enn Anisa og Anne Grete - historier kjem som perler på snor, og det gjer latteren og...Med andre ord: Eit særdeles lettliva turselskap :)

Ei dagsaktuell sak vart omtala, og AG måtte rett inn og kommentere på Facebook...

Ja, det er enno sauer i denne kanten av Eresfjord, og det er derfor viktig å halde på bandtvangen av hunden. Området er landskapsvernområde, og frå Miljødirektoratets nettside har eg saksa følgande:

"Landskapsvernområder er natur- eller kulturlandskap med stor økologisk, kulturell eller opplevelsesmessig verdi. Til landskapet regnes også kulturminner som bidrar til landskapets egenart. Verneformen brukes ofte for å ta vare på kulturlandskap i aktiv bruk. Bevaring av landskapsbildet og landskapsopplevelsen er en sentral målsetting ved opprettelse av landskapsvernområder. I noen landskapsvernområder er også bestemte deler av dyre- eller plantelivet vernet."

Kvidalsskaret med Litlefjellet til høgre og Litlskjorta til venstre.
Her kan ein gå over til Ljøsabotn.

Frå Kvilhaugbotn til toppen      

                                                      

Frå Ufsalen går stien lett, tørt og slakt oppover til ein rundar Kalberget og kjem til Kvilhaugbotn. Mesta heilt umerkeleg er ein no oppe på 900 meter, og det er berre 400 høgdemeter igjen - og dei er bratt og dei går på stein. Namnet på Kvilhaugbotn er nok ikkje for inkje, for å seie det slik. Her trengs det kvile og her trengs det matinntak.

Steinvandringa ein startar på er kjedeleg... Det er mange store steinar og det er bratt. Det er ikkje alle plassar det er like godt merka, og det gjer ikkje så mykje, for opp kjem du. Dei fleste plassane er trygge å trakke. Vi kom opp midt mellom dei to toppane, og den som ikkje har gjestebok og postkasse, er litt høgare enn den andre. Eg har enno ikkje vore bort til den, så kanskje treng eg enno ein tur opp...

Rett fram ser ein Reinsfjellet.

Det er nokre vardar på vegen opp ein kan peile etter.

På toppen av Goksøyra 1318 moh

Første teikn til den fine utsikta.

Borte der er den ordinære toppen kor turboka er.

Det er overraskande lenge sidan vi tok denne turen - det var faktisk i august 2021, men eg har ikkje tatt tid å fortelle om han før no. Når eg ser på dei neste bilda, blir eg så innmari glad i meg for å sjå dei, for dei er minner om ein utruleg fin og triveleg tur. Og så er det mange grunnar til at det ikkje har blitt fleire slike turar etter den hausten, og det med helse er ein viktig del av det. Vi må aldri tru at det med helse er konstant. 

Stå opp og ver takksam når du har god helse!

UBETALT REKLAME: Eirawater når ein er på Goksøyra ;)

Gjett om Prins og eg var glade for å komme opp!!!

Vis meg den kortaste vegen til Hoemsetra :) På høgre side av vatnet ei mil oppover.

Ei lang rekke av fjell i retning Rauma.

Ei lang rekke av fjell på kysten av Romsdal og Nordmøre - like ut til Tustnastabban (til høgre).

Det var tid for å starte på nedturen. Eit stykke nede i ura kom vi i prat med nokre damer, og mens vi står der og pratar, blir det svartare og svartare skyer som kjem frå Vikesaksa. Det var tydeleg at desse ikkje hadde godvér i seg... Vi skunda oss å få på oss regnklede og komme oss det fortaste vi vann nedover mens tora skralla... Heldigvis varte det ikkje lenge, men regnvéret fulgte oss nedover, så vi vart våte.

Når eg tenker tilbake på turen så lenge etterpå, er det jo faktisk ikkje regnvéret eg hugsar best. Det er kor utruleg triveleg vi hadde det saman eg hugsar best.

Og alle var einige om at det var ein flott, flott tur :)

 

Ein MORO sykkeltur til Sekken

Viss det er noko pandemien har vist oss, er det at kortreiste turar har like stor glede og verdi som dei langreiste. Ein sykkeltur rundt den vesle øya Sekken i Romsdalsfjorden fekk opp humøret på oss tre som tok av garde.

I det ferga sig ut frå Sekken, har vi tatt til høgre på vegen på runden rundt øya.

- La oss ta oss ein sykkeltur på Sekken, tenkte eg, og fekk rekruttert med broderen og ein kamerat til turfølge.

Syklane fekk plass på sykkelstativet bak på bilen og vi peila oss inn på ein høveleg fergeavgang frå Molde ein formiddag i slutten av juni. Sola skein og humøret var på topp allereie før vi var komne fram.

Mitt formål med turen var sjølvsagt dei to stikk ut-postane på øya. Eg hadde aldri vore på Sekken, og Stikk ut er ei flott moglegheit for å bli kjent med nye stadar.

Sekken er den vesle, men grønne og frodige, øya midt ute i fjorden mellom Molde og Vestnes. For å komme dit, må ein ta ferga frå Molde ferjekai. Nokon hugsar vel ennå Juleferjå på TV2 for mange år sidan… Dessverre er ikkje den i drift lengre, men ferja som tøffar mellom holmane på Hjertøya, er ei lita og koseleg ferje.

      

             

                                              

I turomtalen på nettsida til Stikk ut står det at ein kan ta buss frå fergeleiet når ferga kjem til Sekken på dagtid. Det er slettes ikkje nødvendig med verken bil eller buss for å gjennomføre turane til Teppinga og Eikaberget, som har vore stikk ut-turar dei siste sesongane.

Den eine grunnen til at det ikkje er nødvendig med bil, er fordi ein kan sykle. Men turen til den første posten, Teppinga, startar i gåavstand frå fergeleiet. Då kan ein heller komme ned ved butikken og ta bussen tilbake.

Litt uflaks må ein rekne med, men resten av turen gjekk bra.

Broder Terje studerer utsikta frå vestsida av øya i retning Vestnes.

Planen vår for dagen er å sykle rundt heile Sekken for å sjå oss rundt og for å gjennomføre dei to nemnte småturane. I det vi syklat av ferga, legg vi vegen til høgre i staden for venstre.

Viss ein tar til venstre, kjem ein raskare til butikken og skolen, det vil seie sentrum av øya. Når ein tar mot venstre, er det asfaltert veg nokre kilometer forbi nokre hytter som ligg langs sjøen.

På vestsida av øya er det grusveg og ingen trafikk. Heilt perfekt å sykle ein godversdag.

Etter kvart kjem ein over på ein grusa bomveg som vi sykla langs. Delar av vegen er det utsikt over mot Molde, men i det vi rundar øya ned mot sørsida og passerer Romdalvika, ser vi over mot Vikebukt og Vågstranda.

Enno har vi ikkje starta på dei to stikk ut-turane, for først skal vi til butikken og sitte utanfor og spise lunsj. Før vi kjem fram til butikken, passerer vi ein stor jordbæråker på eine sida og stien opp mot Teppan på andre sida av vegen. Det er ein liten kilometer frå butikken. Inne på butikken freistast eg til å kjøpe sekkenbær for å få litt ekstra god motivasjon til å fortsette turen.

Framme ved butikken

Ved butikken ligg både skolen og barnehagen og det lokale muséet. Ved å forhøyre seg på butikken kan ein få ta ein kikk inn i muséet. Nokre andre som også var på sykkeltur rundt øya, gjorde det, men vi hadde dessverre ikkje tid.

Ein viktig del av turen er å støtte opp om øyas lokale næringsliv. Å handle på butikken er ein del av det.

Sekken Oppvekstsenter ligg på andre sida av vegen for butikken.

Vi syklar den lille kilometeren tilbake til der det står skilta stikk ut-tur, og der startar ein skogsveg oppover lia. Berre kompisen vår som er med er nok trent og har god nok sykkel til å trø seg oppover der, så broderen og eg startar den lange trilleturen. Heldigvis er det ikkje veldig bratt, og heldigvis er det skogsveg eller brei sti heile vegen.

    

                       

Skilting retning stikk ut-posten på Teppinga.

Framme på post 1 - Teppinga

 

Like nedanfor stikk ut-posten på Teppinga går det ein sti mot høgre, og der skal vi bortover for å finne den neste posten. Det er der den verkelege prøven kjem, for der er det ikkje brei og fin og tørr sti. Tvert om! Der er det smal sti og mange parti som går over myrlente område. Ikkje å undrast at ein blir litt blaut på beina – det skal godt gjerast å unngå det. Og mens stien til Teppinga ikkje var spesielt bratt å trille sykkelen på, går det saktare mot Eikaberget. Vi flirar godt der vi går med syklane attmed oss i skogen.

Dei siste 100 metrane opp til stikk ut-posten på Teppinga brukar
vi beina. I bakgrunnen kan ein sjå skilting vidare til Eikaberget.

Ta høgde for at det kan vere gjørmate!

Post 2 - på Eikaberget

På Eikaberget, som ligg på 302 m.o.h, er det kjempefin utsikt utover fjorden i fleire retninger. Til trass for alt strevet med å dra med sykkelen gjennom skogen, var utsikta verd strevet.

Det gode trekløveret framme på Eikaberget med nydeleg utsikt i fleire retningar.

Besøket på Eikaberget var verkeleg ei flott oppleving! Her kan ein nyte nista med godt samvit :)

Stien til Eikaberget går til venstre, følg skiltinga.

Då er det å tenke på returen til ferga. Vi har ikkje for mykje tid til ferga går, men vegen er lang og utfordrande. Stien nedover lia, som ender opp like ved butikken, er humpete, steinete, og det er fleire stiar å velje mellom. Sykkelen får verkeleg prøvd seg, der eg spring over både stokkar og steinar.

Etter å ha trilla sykkelen over stokk og stein ned lia, er eg endeleg rett ved butikken.

Frå butikken til ferja er det ni kilometer, og eg trakkar på det hardaste eg kan. Sjølv om det er knapt med tid, tar eg meg tid å stoppe ved kyrkja for å sjå statua til Håkon Herdebrei, som falt i slaget ved Sekken i 1162. 

Dei to karane har sykla frå meg, men i det eg også kjem fram til ferjeleiet, er det rett før ferja legg frå land. Vi kjem oss med i heilt siste liten. Sjølv på ein nydeleg sommarkveld er det greit å komme seg avgarde heimover igjen.

Men turen rundt og over Sekken var verkeleg moro. Vi flira godt av galskapen, for vi hadde ein triveleg tur – ein skikkeleg MORO tur.

Takk for denne gongen, Sekken. Det var eit triveleg dagsbesøk på den vesle øya i Romsdalsfjorden.