Reiseblogg: Så gjekk vegen vidare til Dublin Castle

Frå middelalderkyrkja Christ Church Cathedral gjekk turen vidare til middelalderfestninga/ slottet Dubin Castle. Bli med på Ingunns Medieval Tour - from castle to castle.

Dublin Castle.

Området var frå 841 busett av vikingar, og det varte fram til tidleg på 900-talet, då irane trengte dei ut av landet. I 917 var dei tilbake og etablerte Dublin som by (kjelde: http://www.viking.no/s/ireland/n-dublin.htm). Funn frå utgravingar tyder på at Dublin var eit viktig utgangspunkt for den handelen vikingane dreiv ute i Europa. Det runde middelaldertårnet er eit av dei eldste og mest intakte restar i frå den opprinnelege byen Dublin vart etablert som.

Slottet vart opprinneleg bygd som ei middelalderfestning under kong John av Englands styre på 1200-talet. Frå 1204 til 1922 var Dublin Castle sete for engelsk/ britisk styre i Irland. I den tida var det residensen til monarkiet sin irske representant, the Viceroy of Ireland, visekongen. Men slottet er eldre enn det. Bli med ein runde rundt i noko av det flottaste som er å finne i Dublin.

Noko av det mest fascinerande med festninga/ slottet, er korleis det er bygd. Ein kan sjå røtene tilbake til vikingtid og middelalder, og ein kan sjå røtene frå 16-1700-talet. Mesteparten av slottet er frå 16-1700-talet, då det vart ombygd frå å vere ein middelalderbastion til å bli eit georgiansk slott. Fordi slottet var det britiske monarkiet sitt representasjonshus i Irland, hadde det status som "State Apartments". 

        Den delen av slottet kor ein finn restar etter vikingtida. I delen til venstre er det eit kapell.

Ikkje mykje som minner om vikingtid når ein kjem inn i slottet.

Denne lange korridoren er frå 1700-talet - i følge slottet si nettside var korridoren designa i 1758. Korridoren leder fram til det som var visekongen sitt rom. Romma var brukte til representasjon mens Irland var underlagt England/ Storbritannia. Slottet var brukt til mange fine seremoniar og samankomstar for aristokratiet. Sannsynlegvis var det nok kjolar som likna på den vi ser på bildet under her damene hadde på seg.

Dette rommet heiter "The State Drawing Room", og er frå 1838. Det vart brukt som eit audiensrom for hustrua til visekongen. I følge slottet si nettside var det dronningbesøk her i 1907 og 1911, då dronning Alexandra og dronning Mary brukte rommet som audienserom.
Fortsatt i dag blir rommet brukt som audienserom av den irske presidenten.
Det store måleriet ein ser midt på veggen, er måla av Sir Anthony van Dyck, ein av dei ledande portrettmålarane på 1600-talet i Europa.

Portrett av dronning Victoria.

The State Drawing Room.

Tronerommet er i frå 1788, og det vart brukt som audienserom kor visekongen tok i mot gjestar på vegne av den britiske monarken. I følgje nettsida til slottet vart også rommet brukt som ein arena kor dei yngre aristokratane gjorde sin entre i det aristokratiske sosietetsliv.
Trona vart laga til kong George IVs besøk i Dublin i 1821, og seinare vart den og brukt av dronning Victoria og kong Edward VII då dei besøkte slottet. Den siste kongen som brukte denne trona før Irland vart uavhengig, var kong George VI i 1911.

Måleria på veggen til høgre for trona er mytologiske motiv måla av italienaren Gandolfi i 1767.

Krona og nasjonalsymbolet på nært hald.

I portrettgalleriet heng det måleri av dei irske visekongane. Rommet er frå 1849. Hovedfunksjonen til rommet var å vere salen kor offisielle middagar vart serverte. På 1700-talet vart nye matrettar introduserte her, slike som ansjos, kaviar og mango. Fordi dette var dyr og eksotisk mat, vart det eit bilde på den velståenheit som gjaldt for visekongane.
Rommet er fortsatt i bruk til offisielle middagar i dag for den irske regjeringa.

Standsmessig rom for middagsservering.

St Patricks Hall er det største og flottaste rommet på slottet. Det er eit av dei største seremoniromma i Irland, og vart bygd som ballsal i siste halvdel av 1700-talet. Måleria i taket er gjort av italienaren Vincenzo Waldré i frå 1788.
Flagga du ser på veggen på bildet under her, høyrer til St Patrick-riddarane, som hadde denne salen som møtepunkt.
Salen brukast som seremonirom ved presidentinnsettingsseremonien. Mange kjente og prominente menneske har besøkt salen, blant andre John F. Kennedy, fyrstinne Grace av Monaco og dronning Elizabeth 2. Ein av statsleiarane eg likar godt, statsminister Justin Trudeau frå Canada, var innom denne salen berre tre-fire dagar før eg dukka opp der :)

Her er det irske nasjonalsymbolet - ein forgylt citar på ein blå bakgrunn, og det er det eldste symbolet for Irland. Mange trur at det skal vere grønn bakgrunn, sidan Irland er kjend som den grøne øya. Når det gjeld nasjonalsymbolet, er det blått. Det kallast The Presidential Standard, og er og symbolet for den irske hæren. Det har vore i bruk sidan kong Henry VIII styrte i England på 1500-talet.

Vikingdelen av slottet. Under eine delen av slottet kan ein enno finne restar etter det vikingane bygde på 900-1000-talet. Gamle murar viser at vikingane gjorde grundig arbeid når dei sette i gang å bygge eit forsvarsverk. Det området som er tilgjengeleg for publikum viser ein av dei veggane dei sette opp.

Teikninga i bildet viser korleis festningsveggen gjekk langs elva Poddle.

Slik kan festninga ha sett ut for rundt eitt tusen år sidan.

Dette er ei rekonstruert teikning av Dublin anno 1275.

Det kongelege kapellet (Chapel Royal) har sin naturlege plass i slottet. I følgje nettsida har det vore eit kapell på slottet sidan 1242, kanskje tidlegare.
Dette kapellet vart opna som visekongen sitt anglikanske kapell 1. juledag i 1814. Etter kong Georgs besøk i kapellet i september 1821, fekk kapellet namnet Chapel Royal. I frå den irske frigjeringa i 1922 vart kapellet ståande ubrukt i mange år, men i 1943 vart det omgjort til eit romersk-katolsk kapell.

Turen i Dublin vart avslutta med ein rusletur vidare til St Patrick's Cathedral og St Stephen's Green.

Dessverre rakk eg ikkje å besøke den prektige katedralen - noko må eg ha til gode til neste gong eg besøker Dublin.

St Patrick's Cathedral vart grunnlagt/ bygd i 1191, men var omtala som kyrkje allereie på slutten av 800-talet. I 1300 kom dei ein avtale mellom Christ Church Cathedral og St Patrick's Cathedral, som avklara forholdet mellom desse to katedralane. Katedralen var opprinneleg katolsk, men etter den engelske reformasjonen på 1500-talet, vart kyrkja anglikansk. I hundreåra etterpå var det kongen/ dronninga sitt religiøse tilhøyre som avgjorde om kyrkja var anglikansk eller katolsk. I 1869 vart det vedtatt at katedralen, som og er den største kyrkja i landet, er nasjonalkatedralen til Church of Ireland. 

Kjelde: St. Patrick's Cathedrals nettside.

St Patrick's Cathedral er hovudkyrkja i Irland.

Kyrkjespiret er 43 meter over bakken.

St Patrick's Park ligg ved sidan av katedralen.

Den historiske rundturen i Dublin vart avslutta i St Stephen's Green, ei nydeleg, grønn lunge i sentrum av Dublin. I følgje nettsida til parken kjem namnet til parken i frå ei kyrkje som stod i området der på 1200-talet. Parken vart først utbygd på 1660-talet. Allereie i 1670 hadde dei gartnarar i betalt arbeid for å ta vare på parken. Tidleg på 1800-talet starta arbeidet med å vidareutvikle parken med fleire beplantningar og restaurering av tidlegare vegar. Samtidig gjekk parken over i privat eige. Så var det Sir Arthur Guiness som ville at parken skulle vere offentleg, og kjøpte han med det mål for auge. Han starta å tilrettelegge parken til å bli ein oase av fred og ro. Parken vart gjenopna i 1880, og reknast for å vere ein viktoriansk park på grunn av måten han er arkitektonisk utforma med buskar, blomster og vatn. Parken har eit herleg fugleliv i både tre og vatn, og totalt er det rundt 3,5 km med vegar å rusle på.
Det er så absolutt ein plass å gå innom og ta ein piknik om ein er i Dublin. Parken er open kvar dag fram til skumringstid.

Der endene møtast....:)

Reiseblogg: Turist i Dublin

No når den aktive tursesongen er på hell, kjem eg til å legge ut reiseskildringar frå ferieturen min til Irland og Wales i juli. Ein ganske bra tur med mange fine stadar å reise til! Turen startar i Dublin, nærmare bestemt i Christ Church Cathedral.

Det første glimtet av det grønne landet - Eire/ Irland.

I sommar var eg og ein god kamerat på ferietur til Irland og Wales. Hovudgrunnen var at vi skulle på konsert med Coldplay i Cardiff i Wales, men vi var einige om at vi måtte sjå meir enn berre hovudstaden i Wales. Så då starta planlegginga og bestilling av flybillettar, togbillettar, hotellrom med meir.

Første stopp på turen var Dublin. Det er ein by med lange historiske liner. Mellom anna les ein i "Soga om Gunlaug Ormstunge" at han drog innom kong Sigtrygg Silkeskjegg (eg synes det namnet er så kult). Silkeskjegg regjerte i Dublin rundt årtusenskiftet i overgangen mellom 900- og 1000-talet. Då hadde det allereie vore vikingar i lange tider i byen.

Tilbake til notida, så starta vi med å gå på konsert i Christ Church Cathedral den dagen vi kom dit. Kyrkja høyrer til The Church of Ireland, som har si opprinning i den gamle keltiske kyrkja etter St. Patrick på 400-talet. Denne kyrkja vart påbegynt bygd i rundt 1030, og eg meiner ho har klare slektslege trekk til Nidarosdomen i Trondheim. Katedralen skal visstnok vere blant dei eldste bygga i Irland.

I Irland vart dei første kyrkjene bygd allereie på 300-talet, mens Konstantin var keiser i Romarriket. På den tida var det sterkt statleg styre av kyrkja, noko normannarane fortsette då dei kom til Irland på 1100-talet. At Christ Church Cathedral har hatt ein spesiell plass i samfunnet, kan ein skjønne fordi sarkofaget av leiaren for den anglo-normanniske hæren, Strongbow (fødd som Richard de Clare, 2. jarl av Pembroke) har ein sentral plass i kyrkja. Då delar av kyrkja vart øydelagt på 1500-talet, vart sarkofaget og øydelagt, men ein ny vart laga til kort tid etter. (Sarkofag = "ymse typar av særleg påkosta likkister som markerer den avlidne sin særeigne sosiale eller religiøse status ved det viset kista er utforma på, materialet ho er laga av, og ofte storleiken på ho" - Wikipedia).

Christ Church Cathedral ligg sentralt i Dublin.

Det keltiske korset er symbolet til den irske kyrkja.

Det hadde vore sommarkurs for musikarar i alle aldrar med sluttkonsert i kyrkja.

Prekestolen har viktoriansk utsmykning.

Altertavla i kyrkja er frå 1870-talet.

Bildet under:

Laurence var erkebiskop i Dublin då Strongbow inntok i 1169. Han spelte ei viktig rolle i å forsvare byen mot inntrengarane, og var den som dreiv med fredsforhandlingar. Han spelte og ei viktig rolle i gjenoppbygginga av Christi Church Cathedral, og han hadde eit stort ønske om å dra Den anglikanske kyrkja i retning av den europeiske kyrkja. Erkebiskopen døydde i 1180, og i 1226 vart han heilaggjort på bakgrunn av mirakel som skjedde ved grava hans.

Glassmåleri av biskop Laurence frå 1100-talet.

Glassmåleri av St. Patrick, som var grunnleggaren av den irske kyrkja.

I kyrkja er det mange sarkofag med viktige døde menneske. Dette er hærføraren Strongbow sitt sarkofag.

Kyrkja var full av minneplater for menneske som hadde gjort ein heiderleg innsats for kyrkjelyden.

Christ Church Cathedral har mange små kapell i katedralen. Bildet under er i frå Lady-kapellet. Flisene på golvet i kyrkja er frå middelalderen, og det skal vere 63 mønster i desse flisene, og dei fins kopiert i viktoriansk stil gjennom heile katedralen.

Kyrkja har fleire slike små kapell kor ein kan ha seremoniar.

Mykje spennande historie å få med seg i den staselege katedralen.

Under kyrkja er det ei krypt med fleire statuer.

Originalt golv frå då kyrkja vart bygd.

På omvisninga fekk eg prøve å ringe med kyrkjeklokkene.

Det er ei historie frå 17-1800-talet om ein katt og ei rotte som vart funnen i kyrkjeorgelet. Historia fortel at katten jakta på rotta, men dei sette seg fast i ei av orgelpipene. Om det er sant, skal vere usagt, men iallfall er dei utstilte i ein monter i katakomben.

Sagnet om katten og rotta.

Utsikt frå taket av Christ Church Cathedral.

Turblogg: Viktig melding 2: Følg stimerkinga heile turen!

"Ingunn, no må vi begynne å gå før regnet kjem," sa Anne Grete til meg på toppen av Duå. Dama vi  hadde møtt, foreslo kor vi skulle gå for å ta enklaste og beinaste vegen tilbake til Osmarka.

Del 1 av turen kan du lese her.
Vi begynte å gå nedover i retning Botterlia. Det var slakt og fint terreng, og vi hadde god utsikt i alle retningar. Skyene begynte å henge faretruande over oss, men avventa med å sleppe laus det som kunne vel ha vorte ein real omgang pissregn.
Vi hadde ikkje gått så veldig langt før vi vart einige om å begynne å legge turen over mot venstre, i retning Osmarka. Det var lett å sjå kor vi skulle, men det gjekk ikkje nokon opplagt sti den vegen vi skulle.
Vi begynte å gå litt nedover og litt bortover. Nokre plassar var det dårleg å kome seg fram, men vi gjekk trøstig på, alle tre. Prins hang trofast på utan å klage. Det var ikkje alle plassar det var lett å vere liten hund.

Trollvatnet i bakgrunnen. Bloggforfattaren med verdas beste turkamerat i framgrunnen :)

Utsikt mot Fosterlågen og fjella i Nesset. Ein av toppane er Vetafjellet, kor eg var for nokre veker sidan.

Vi skjønte kor vi skulle gå. Eg ymta om at det kunne kanskje vore greit å gå ned mot den kolla som var nedanfor Duå, men det ville gjort vegen ein del lengre, så derfor droppa vi det.
Så vi fortsette i den leia vi hadde staka ut. Ein stad framme der var Duålisetra, vi såg Hanasettjønna, Fosterlågen og vi såg skistadion. Det skulle med andre ord vere ganske greit å stake ut kursen vi skulle.
Eg veit ikkje akkurat kor eller når vi skjønte at vi hadde mista kursen. Vi hadde mista Duålisetra ut av syne, og dei punkta vi hadde langt framme, var og borte. Vi begynte å gå meir i ørska og villrede enn med eit mål i sikte. Kor skulle vi gå? Vi fann ingen kjente haldepunkt i naturen mens vi gjekk. Klokka gjekk og faretruande fort, og då eg trakka eine foten opp i ein stor myrdam, måtte eg droppe å tømme skoen for vatn. "Det trur eg ikkje vi har tid til, klokka går fort no," sa Anne Grete.

Dette lyset hjalp oss ikkje på turen...

Her er retninga vi staka ut. Langt borte såg vi Hanasettjønna.

Ein plass i terrenget i den store skogen var vi på tur å gå oss ville.

Så vi gjekk vidare - fortsatt på måfå. "Vi må berre gå, det eine er ikkje meir rett enn det andre," sa eg. Ikkje var det dekning på telefonen der vi gjekk heller, så eg kunne ikkje sjekke på stikk ut-appen kor vi var hen. Klokka fortsetta å gå - vi gjekk over ei elv, gjekk nedover langs elva, og vi gjekk oppover att langs elva. Vi fann grøfter vi måtte forsere, og i det heile tatt var det eit lite gjestmildt område å leite etter stien eller andre haldepunkt i naturen. Einaste stiane vi fann, var det som måtte vere hjortetrakk. Ein plass såg vi ein hjort som gjekk og beita, men han fekk vere i fred for oss. Vi måtte nemleg finne vegen til Osmarka før mørket kom.
Prins fulgde fortsatt trufast litt foran og litt bak. Somme plassar var blåbærkjerret så høgt at det var høgare enn hunden. Eg beundra Prins for tålmodet på denne turen, men han skjønte vel at han måtte.
Etter ei stund sjekka eg mobilen att, og då hadde eg fått dekning på han. Då eg gjekk inn på stikk ut-appen, fann eg ut at vi var ikkje langt frå verken stien eller vegen. "Eg syns eg høyrer bilar," sa Anne Grete. "Viss vi følger elva nedover, kjem vi til vegen," sa eg.
Kanskje var det berre flaks at vi høyrde bilane i det fjerne. Ei blanding av våt asfalt og nedgiring på grunn av ein bakke like ved. Akkurat dei tilfeldigheitene vi trong for å vite at vi var snart framme.
Og vi starta å følge elva nedover. Men det var utruleg gjengrodd, og det var slettes ikkje lett. Etter ei stund kom vi til eit elektrisk gjerde. Då skjønte vi at vi var like i nærleiken av ein gard. Vi krongla oss gjennom gjengrodd terreng, og fann endeleg vegen ut på ei stor mark. "Sjå der, står jo porten open til oss", flira vi glade.
Like nedanfor var fylkesvegen, og då var det berre å rusle dei to kilometra til parkeringa. Klokka var mesta 19 om kvelden, og det var i siste liten vi fann fram før mørket senka seg. Det var berre Anne Grete som hadde lommelykt, og eg hadde nesten tomt batteri på telefonen. Vi hadde brukt fire timar ned frå toppen av Duå. Då eg kom heim, viste tripptellaren på telefonen at eg hadde gått rundt 20 km, og mykje av det i utruleg dårleg terreng.
Det vart ein god lærdom i denne turen. At ein ikkje må tru ein veit vegen sjølv om ein ser målet i det fjerne.

Eg såg lyset kome ned over ein ås, men det kunne heller ikkje seie kor vi skulle gå.

Så begynte mørket å sige på mens klokka gjekk mot kveld.

"Sjå, der står gjerdet ope og ventar på oss," flira vi då vi fann siste vegen ut. I siste liten ordna det seg for oss.