Turblogg: Ein herleg trekant med knall og fall

Eg sleit med å finne ein høveleg tittel til denne teksten... "Ein trekant som sa seks", "Ein herleg trekant"...  Ok, eg måtte ha med det om trekant - og det var ein super tur! Til trass for litt styr...

Vi vart einige om å ta nokre Stikk ut-turar, min kamerat, Asbjørn, og eg. Eg skulle bestemme turmål. Alltid kjekt når ein kan ta fleire postar på ein tur, tenkte eg, og peika meg ut det som såg ut som ein herleg trekant på kommunegrensa mellom Molde og Gjemnes.
Så turdestinasjonane denne tysdagen vart Oltervatnet - Tovarden - Silsetvatnet. For lettvintheits skuld starta vi turen frå oppe i Grøndalen på Istad. Det står skilta nede ved fv 62 at det er Stikk ut-tur der. Du passerer og ein bom som betalast med å sende ein sms til eit nummer med ein kode, så får du sms tilbake med betalingsinformasjon. Når du køyrer oppover dalen, må du følgje skilta som seier at det er Stikk ut. Til slutt kjem du fram til ei parkering ved ein bom ved eit pumpehus. Der startar spaserturen til Oltervatnet.

Turen startar oppover langs ein lang og fin kanal. Her kan ein tru at ein er i Sverige...

Dette er ein grøn tur som går på grusveg heile vegen. Den er fin og astort sett flat, så dette er ein tur alle kan ta. Eg er ikkje heilt sikker på kor lang denne turen er, for når ein les om turen på stikk ut-sida, startar dei avstandsmålinga ein annan stad. Eg trur denne delen av turen er omlag 3 km.
Oltervatnet er eitt av fleire oppdemde vatn i dette området, så når ein kjem fram til turpostkassa, ser ein demninga - og sjølvsagt dei flotte fjella i bakgrunnen :)

Somme står hvide, andre står blå
med takkede, kappende, hidsige tinder,
somme sig binder
sammen i kæder og fræmad gå.
Af vejen små-folk! - Der inne "skjorten"!
(Sitat: diktet "Romsdalen" av Bjørnstjerne Bjørnson)

Har eg sagt kor svert det er å gå tur i ulltrøye om sommaren? Dagens turtips!

Det er alltid spennande å sjå kva fjell ein kan sjå og dra kjensel på på ein tur. Reinsfjellet er eit slikt fjell ein kan sjå på ganske lang avstand, og på bildet under her, kan du sjå det i det fjerne. På denne turen kunne ein mesta ikkje sjå toppen i det heile tatt.

Når eg zoomar kameraet bedre, ser ein tydeleg den høge masta på fjellet. Men stort sett låg Reinsfjellet i le resten av turen.

Asbjørn og Prins blei gode kompisar på turen :)

 Som ein ser på bildet over, har denne posten vore både sommar- og vinterturmål for Stikk ut. Ved sidan av der postkassane heng, er det ein kjekk benk å kvile seg på. Her tok vi den første rasten, men vi skulle vidare, så vi hadde ikkje all verdas tid å bruke der.
På veg til Oltervatnet snakka vi med nokre damer som hadde vore der. Dei kunne fortelje at det var lett å ta seg vidare på den ruta vi ville gå. Frå like før Oltervatnet går det grusveg vidare opp til Trollvatnet, som har vore Stikk ut-post fleire gonger.
På veg oppover mot vatnet fekk vi auge på denne hytta med strålande utsikt, og når du kjem til den, er du rett ved Trollvatnet.
Trollvatnet er og eit oppdemnd, regulert vatn. Du kan lese meir om turen på Moroturs nettsider. I følgje denne informasjon er det 4,5 km å gå frå pumpehuset til Trollvatnet, og det kan bety at det stemmer ganske bra at det er 3 km til Oltervatnet.

Utsikt mot Oltervatnet.

Ved Trollvatnet står det eit naust med ein båt liggande.

 
På Trollvatnet fekk vi auge på Tovarden øvst i lia. Damene vi hadde prata med, sa vi ville sjå varden, men at det truleg ikkje var nokon sti frå vatnet. Vi fann ein sti dei første 3-400 metrene, men i det vi gjekk oppover frå vatnet, var det ikkje noko sti å sjå. Oppe i lia beita sauer, så ein eller annan sti hit eller dit ville vi nok finne. Det var berre å stake ut kursen først som sist.

Der oppe er Tovarden.

Slakk og fin li for å komme seg opp til varden.

Eg blir verkeleg aldri lei av å fokusere mot Skjorta... Men når tid skal eg på toppen der???

Det var veldig lettgått oppover lia. Heldigvis ikkje nokre våte parti, ikkje for mykje kratt og kjerr, så det tok ikkje så lang tid å komme seg oppover. Og langt bak ragar sjølvsagt Skjorta.
På bildet under ser ein godt kor vi gjekk: Demninga til Oltervatnet er til høgre. Så gjekk vi oppover bak den haugen midt i bildet, og ein ser så vidt demninga til Trollvatnet. Vi kom over frå demninga til venstre for den haugen, før vi laga eigen sti i vellinga oppover lia.

Eg hugsar ikkje heilt kva eg sa til turkamerat Asbjørn, men plutseleg flaug det opp ei rype berre ein meter eller to frå meg. Eg vart frykteleg overraska, og eg hadde ikkje kome meg av overraskinga då det plutseleg flaug opp ei til. Artig å sjå, og det går jo mot rypejaktsesong no :)

Utsikt mot fjellet Skåla på Skålahalvøya, også eit flott turmål.

Ei stund gjekk vi oppover og bortover utan heilt å vite kor langt det var att til vardane, og mens vi gjekk, mista sauene av synet og. 
Men plutseleg såg vi toppen rett ovanfor oss, og det var ikkje langt opp til dei to vardane som viser kommunegrensa mellom Molde og Gjemnes - der av namnet Tovarden. Her kan du lese om turen på Stikk uts sider, som er på Gjemnes sitt turkart i år. No var eg spent på utsikta.

Tovarden i sikte :)

 I turomtalen på Stikk ut-sida begynner turen frå Indergardssetra, som ein køyrer til frå Silset i Batnfjord. Det er ganske bratt veg oppover frå europavegen, og om ein vil ha ein slakkare veg å køyre, vil eg absolutt seie det er bedre å køyre opp frå Istad. Litt seinare i teksten fortel eg kor du kjem att - du treng nemleg ikkje ta den same ruta som vi tok.

Til trass for "berre" 672 meter over havet, er det god utsikt i alle retningar frå varden. Ein ser godt utover til fjella utanfor Molde; både Vestnes, Midsund og Fræna.

Utsikt mot Molde.

Utsikta mot Krifast, Averøy og Kristiansund var ikkje så veldig god. Då måtte ein enda høgare, til dømes til Mannen, som ligg ved sidan av Tovarden.
Men i bakgrunnen på bildet under ser ein Meekknoken til venstre på Averøya, ein ser Krifast-brua og Bergsøya og så ser ein vel og fjella på Tustna til høgre baki.

I Gjemnes er det ganske mange fjell som er rundt 700 meter høge, og alle desse som ein ser på bildet under i retning mot Tustna er ganske jamhøge med Tovarden.
I rekka bak fjella i Gjemnes ser ein fjella ute i Straumsneset, og så ser ein Tustnastabbane i bakgrunnen.

Her kan ein skimte Tingvoll.

Reinsfjellet med Duå i framgrunnen.

Prins var lite nøgd med å bli brukt som fotografisk staffasje....:D

Viktig å hugse å skrive seg inn i turboka.

Så lettgått og fint terreng :)

Etter å ha stoppa passe lenge på Tovarden, var det berre å komme seg vidare. Vi hadde eit godt stykke igjen å gå, og vi skulle trass alt heilt ned til Silsetvatnet.
Frå vardane ser ein i retning mot Molde ein merka sti. Den er merka med raude merker, og stien er tydeleg heile vegen. Dette er ein blå tur, og det er ein lett og fin sti - verkeleg ein motiverande tur, om eg skal seie det slik. 
Vi hadde ikkje gått veldig langt då vi kom til denne merkinga av sti opp til Mannen/ Mana. Den turen har vore stikk ut-tur i fleire år, men ikkje i år. Mange synes det er kjekt å legge turen oppom dette fjellet. Meir om turen kan du lese på Moroturs sider.

Mannen/ Mana 785 m.o.h.

Haustfargane er på veg å smyge seg fram til glede for alle som kjem seg ut i naturen i månadane framover :)

Det gjekk lett og slakt nedover i retning Silsetvatnet. Ein passerer nokre vardar. Alle tre - inkludert Prins - var blide og nøgde, og det lura ingen farer rundt neste sving.
Eg veit ikkje kva som skjedde... Plutseleg trakka eg over på høgrefoten, og angsten skar tvers gjennom hjartet. Utan sjanse til å unngå det neste steget, trakka eg noko så inni granskauen over på venstrefoten. Eg skreik høgt og segna i hop på stien... Stakkars Asbjørn og Prins ante ikkje si arme råd, og det er sanneleg ikkje mykje å hjelpe seg med i fjellet. Det einaste Asbjørn fann som kunne avkjøle skada litt, var mose.
Men det nytta ikkje å legge seg ned på stien der - vi skulle trass alt ha med oss ein stikk ut-post til - for det var jo ein trekant det skulle bli på denne turen. Så eg reiste meg opp, fekk overta Asbjørns turstavar, så tok han ansvar for Prins, så rusla vi sa-a-akte avgarde. Det gjekk smått og sakte, men ned skulle vi. Undervegs hadde eg fleipa om at kanskje eg skulle eg ringe etter helikopter... Men eg skulle jo ikkje det då....

AU! Kva gjer du når ulykka er ute? Eg hadde heldigvis med ei støttestrømpe å ta på foten.

Etter ei stund fekk vi auge på Indergardssetra og Silsetvatnet. Dei ligg ikkje så langt frå kvarandre. Vi møtte nokre damar som vi spurte til råds, og dei sa at det ville komme eit stiskille eit stykke nede i lia, slik at vi kom rett ned mot vatnet i staden for å gå mot setra.
Og på bortsida av vatnet var posten vi trong for å få trekanten fullendt...

Indergardssetra og Silsetvatnet.

Litlvatnet og Indergardsnebba.

Der kor stien gjorde eit skilje, dukka det opp eit nytt skilt som viste vegen oppover mot Mannen. Det er denne stien ein skal velje om ein vil gå frå Silsetvatnet til Tovarden.

Her fortsett stien nedover lia mot Silsetvatnet. Det er godt merka, så det er uråd å gå feil. Terrenget blir litt brattare, men stien er like fin, og litt breiare, nedover.

 Stokkåsen var ein idyllisk liten plass i skogen. Vi lånte litt tid og plass å sitte utanfor huset, og der har nok heilt sikkert mange opp gjennom åra - kanskje i fleire hundre år - og grunna på kva livet og kvardagen skulle bringe.

Vi måtte fortsette turen vidare nedover lia. Det begynte å gå mot kveld, foten var vond og vi var ikkje ferdige med den planlagte ruta vår...
Nede ved Silsetvatnet kom vi til eit tydeleg skilt om kor vi skulle gå for å finne fram til Stokkåsen, Indergardssetra og Silsethytta. Og Stikk ut-posten ligg eit par kilometer bortover langs Silsetvatnet.

Korleis tar ein seg over demninga på vatnet? Vi vart usikre på om det var lov å gå på ho eller ikkje. I og med at tilkomsten til demninga var litt vanskeleg, tok vi fatt på ein litt usynleg sti på nersida av ho. For foten min var nok ikkje dette den likaste vegen...

Så var det berre å gyve laus på det siste strekket av turen vår. Asbjørn og Prins greidde å halde opp ei god fart bortover. Eg gjekk saktare og saktare, og foten verka meir og meir. Berre eit par hundre meter (maksimum) frå denne berømmelege posten ved Silsetvatnet, måtte eg rope til dei to karane som var eit stykke framføre meg at dei måtte signere inn i boka for meg... Då var kreftane oppbrukte, eg hadde sikkert gått i rundt 5 km med den vonde foten... Skikkeleg ulurt...

Silsetvatnet og Harstadfjellet i solnedgang.

Her enda dagens trekant. Nede i krysset er det eit Stikk ut-skilt. Vegen til venstre går opp dit bilen var parkert, det var berre to-tre hundre meter opp dit. Rett fram går vegen ned mot Istad.
Turen vi gjekk, vil eg verkeleg rangere høgt, for det var ein lang, men ikkje veldig tung tur i nydeleg terreng. Men - det gjekk som det gjekk med foten min... og når eg ser kor hoven og blå han fortsatt er omlag ei veke etterpå, angrar eg på at eg valde trekant framføre helikopter...
Snipp, snapp, snute...

Turblogg: Draumen om Trolltind lever vidare...

Det var ikkje det at eg snudde... Eg fullførte berre ikkje turen (denne gongen heller). Draumen om Trolltind lever vidare til eit anna år.



Mange av dokker lesarane mine hugsar kanskje då eg fortalte at eg hadde tenkt meg på skitur til Trolltind på vårparten. Det kan du lese om i dette innlegget frå april. Eg kom meg jo ikkje til topps der, men blei veldig glad då det vart stikk ut-post denne sesongen. Då ville det bli ein god grunn til å komme seg opp. Her kan du bli med meg oppover mot toppen.

Vi - det vil seie junior Aleksander og eg - køyrde opp frå Jordalsgrenda i Sunndal. Ved riksvegen står det stikk ut-skilt, og eit stykke oppe i dalen må ein køyre mot Trolltind. Bomvegen kostar 80 kr, og kan betalast på Vipps eller på kontonummer.
Oppe ved hyttefeltet står det fleire stikk ut-skilt, så du veit du er på rett veg. Når Trolltind har vore stikk ut-tur tidlegare, har problemet vore at det har knappast vore skilting. Derfor har ikkje den turen vore aktuell for meg tidlegare. Men no må eg verkeleg skryte av dei som har hatt ansvar for turen. Den er verkeleg tipp-topp merka oppover heile vegen!
Den dagen vi gjekk, såg eg nokon skreiv på stikk ut-sida på Facebook om turen, og ho som skreiv om turen, kommenterte at det hadde vorte merka ein del då ho gjekk. Så det var ferskt arbeid. Som sagt: Verkeleg bra!
På denne sida kan du lese meir om turen til Trolltind.

Porten mot Trolltind!

Viktig med godt turselskap <3

Så var det berre å starte på vegen oppover. Skiltinga fortalte at det var 5 km til toppen - altså ganske same lengda som turen til Ekkertind.

Det første stykket er lang og slakk stigning, og første stopp vart Varghaugen. Der er det ei turpostkasse kor ein kan skrive seg inn i boka.  

På Varghaugen.

Men i det gode veret må vi berre komme oss vidare. Veret er rett og slett upåklageleg - ganske perfekt temperatur, rundt 20 grader.

Stigen går oppover mot fjellveggen før han begynner å smyge seg oppover fjellsida. Det er då ein først begynner å få følelsen med høgdemetra.

Ryssdalsvatnet (som var stikk ut-post for nokre år sidan) og Gråfjellet og Ryssdalsnebba til høgre.

Om eg har lest kartet rett, manglar denne toppen eit namn.

Eit stykke oppe i lia før vi kom til ura, fann vi den perfekte staden å spise nista vår. Og det er viktig å merke seg at det ikkje er tilgang på vatn på turen. Vatnet i denne pytten var grunt og gromsete.

 

    Snart begynner vi på den verkelege jobben med å komme oss opp!

Den verkelege harde delen av turen begynner der ura begynner, og ein skal gå laaangt oppover i bratt ur. Og her vil eg komme med ei viktig - truleg openbar - påminning: Ver på vakt for lause steinar! Då vi var komne eit langt stykke oppi, var eg ein augenblink uforsiktig, og gjekk rett på rattata, og blåmerke og sårarr har eg faktisk enno. 
Så kjem det neste viktige punktet: Førstehjelpsutstyr på tur. Det har eg hittil - med skam å melde - aldri hatt med meg, men etter dei siste turane har eg erfart kor viktig det er å ha med seg noko i sekken. Meir om det i neste blogg. 

"Og det er langt å gå... Det er lengselen som driver deg..."

Her ser ein begge Ryssdalsvatna.

Flystripa over himmelen lagde seg som ei regnboge når eg fotograferte i panorama på telefonen.

Litt av Sunndalsfjella. Salsnebba ligg mot venstre og baki mot høgre ser ein Trolla og Hoåsnebba.

Langs Ryssdalsnebba her går kommunegrensa mellom Sunndal og Nesset.
Men kva heiter toppane til høgre, dei som du kan skode på mange mils avstand?

Bak tinden som ikkje har namn i karta skodar vi Eresfjord - heimbygda mi :) Kan det vere Breifonntind til venstre?

Og best av alt når ein har kome seg opp i høgda: Utsikt mot Tustnastabbane.

Hufatet, Smisetnebba, Flånebba, fjella i Ålvundeid og over mot Surnadal.

I same rennet som at eg snubla i ein laus stein, kom det ein familie gåande ned som vi slo av ein prat med. Dei sa vi snart var oppe på platået før siste kneika før toppen. Dei sa og at det var ein mann til ovanfor dei. Klokka begynte å gå mot 18, og eg kjente på ei viss frykt for at vi var dei einaste menneska i høgda der. Så då vi møtte han mannen som gjekk åleine, sa eg til han at vi skulle snu på platået. Og det sa eg og til Aleksander.

Så då vi kom opp på platået, som eg gjettar på ligg på omlag 1200 meters høgd, åt vi nista vår - ein treng trass alt krefter for å kome seg ned att og - tok nokre bilde og starta på nedoverturen. Sjølvsagt var eg litt snurt i mitt indre for at eg ikkje kom meg opp til toppen, men for å seie det slik: På det tredje smell det! Så det skal bli - men aldri på ski! Det fekk eg bevist for meg sjølv at eg ikkje skal dit på ski.

Aleksander er ikkje veldig turvant enno, men han var eit supert turfølge <3

Draumen om Trolltind lever vidare...

Takk for ein flott tur saman med deg, Aleksander!

Då vi kom ned att til tjernet, var sola gått ned og tinden spegla seg i vatnet.