Turblogg: No ser eg snart heim!

Nokre turar er eit større must enn andre å ta! Svartvassbu var definitivt ein slik tur! For ein dag og for ein tur!

Eg kan så vidt minnast at eg var innom Svartvassbu for over 30 år sidan. Då gjekk vi frå Hoemsbu og opp Hoemdalen, bak Gjuratind, før pappa visste ein snarveg, slik at vi slapp å gå heilt ned i Grøvdalen før vi gjekk opp att. På Svartvassbu står det eit skilt som seier det er 10 km til Hoemsbu, så det var ikkje så verst tur for å vere meg den gongen.

Tilbake til tysdagens tur. Den hadde vi planlagt lenge, og med det veret som har vore den siste veka, var det berre å glede seg ! Vi var fire saman som starta oppover lia frå Meringdalen. Heile vegen opp gjekk vi i skugge, så det å møte på sola på toppen av Røndølskaret, var ganske kjærkomment. God temperatur var det og, så det var ikkje mykje å klage på.

Her startar turen. (Foto: Siri Muldbakken)

Turen er på mesta 900 høgdemeter fordelt på 5 km. Ein startar på ca 20 moh i Meringdalen ved Eikesdalsvatnet, og derfrå går det - for å seie det på Coldplays vis: up and up! Men det er ein utruleg fin og lett skogssti heilt opp til ein kjem ovanfor skoggrensa, og det var utruleg tørt og fint. Ein får fort høgdemeter på turen, og eit stykke oppi får ein første inntrykk av den utruleg fine utsikta.

Så begynner utsikta å openberre seg oppe i lia.

Midtvegs oppe i lia kjem ein til restane etter ei seter.

På oppovertur mot sola, og gjengen er ved godt mot.

Då vi gjekk oppover, prøvde vi å rasjonere på tida, men ein del stopp for å fotografere vart det likevel. Eg hadde sett på eit kart frå turistforeininga at det var stipulert fire timar fram til hytta, og syntes det var mykje, og dei som er raske og superspreke, treng sjølvsagt ikkje så mykje tid. Vi brukte opp mot fire timar til hytta. Når du kjem opp på skaret og kjem til Renndølskarvatnet, er det nemleg fortsatt eit lite stykke att til Svartvassbu. Så seint på året som det er, var det og litt snø og glatt, så ein måtte sjå seg ekstra godt føre i det øvste partiet. Vi hadde ikkje med broddar, men eg er veldig glad eg hadde gåstavar.

Endeleg oppe i sola. I bakgrunnen er det utsiktspunktet som er eit must å leggje turen bortom.

Endeleg framme ved sikringsbua og stikk ut-postkassa.

Ved sikringsbua går stigen vidare opp over kammen mot Grøvdalen og Hoemsbu.

Ser ein på registreringa på Stikk ut-sida, er det berre i overkant av 100 som har registrert seg på denne posten i år. Vi møtte fleire ivrige stikk ut-turistar på turen, så det er nok mange som har venta heilt til sist på sesongen med denne fine turen. Det er jo sjølvsagt vermessig risiko, men så fin oktober som det har vore no, betalte det heile turen.

Svartvassbu er ei lita hytte eigd av Molde og Romsdal Turistforeining. Den er på stikk ut-lista i Nesset, men ligg faktisk like innanfor grensa til Rauma. Inne i hytta er det seks sengeplassar, og så er det eit par sengeplassar i den sikringsbua kor stikk ut-postkassa heng. Den kjem ein til først før ein kjem til hovudhytta. Frå hytta har ein nydeleg utsikt over Svartevatnet som låg spegleblankt då vi var der tysdag.

Hovudhytta ved Svartevatnet.

Ein liten kuriositet i hytteboka. Ein trønder som samlar på besøk i turistforeiningshyttene i heile Noreg. Eg er imponert!

Då vi gjekk nedover att, begynte sola å gå ned, og mørkret seig fort på. Ein ting vi ikkje gjorde på oppovertur, men som vi gjorde på heimveg, var å gå ut på kanten av Renndølskaret. Då har ein panoramautsikt lang veg, og det var eit fantastisk flott syn for ein eresfjordpatriot som meg. Det er, i følgje meg sjølv, eit must å ta den avstikkaren til utsiktspunktet. Du vil ikkje angre!
Denne turen er fin å ta som dagstur, eller ein kan overnatte på Svartvassbu og gå vidare til Vasstindbu, Isfjorden eller Hoemsbu. Mange brukar og hytta som utgangspunkt for toppturar i rundt, som til dømes Sjøvdøla, dit 71 grader Nord på TV Norge har vore to gongar.

Eg er iallfall veldig glad for at eg endeleg fekk meg ein fjelltur heime ved Eikesdalsvatnet. Og i jakta mi på å sjå kortaste vegen heim, kjenner eg at eg nærmar meg :) Turen vart avslutta i sakte fart over eit blikkstille Eikesdalsvatn, kor Ågottinden spegla seg i vatnet. Og plutseleg kom månen, så sterk og så gul, fram bak Bjørktinden. Ei perfekt avslutning på dagen!

Ny turblogg vil vonleg komme i løpet av helga :)

Alltid trygt å leggje kursen ut frå dei raude t-ane.

Blåbæra kjempar med nebb og klør om å overleve ei stund til.

Svartevatnet låg blikkstille då vi besøkte Svartvassbu tysdag.

Her er to av dei eg gjekk i lag med samla ved ein av dei mange steinane som er merka av tuistforeininga. For di sikkerheit!

Haustleg stemning ved Røndølskarvatnet.

Fortsatt litt blåbær å finne på turen.

Så glad blir ein av å gjere ein så fin tur med så fin utsikt!

Mitt neste turmål, Goksøyra, speglar seg i Eikesdalsvatnet. 

På veg ned farga sola himmelen raud over Eresfjord. Heimbygda mi <3

Fløtatinden er i ferd med å ikle seg vinterdrakta.

Då eg kom til fergekaia på Øverås, stod månen i sør og skein så klart.

Turblogg: Kortreist ferielykke

I helga har ungane og eg gjort noko vi eigentleg aldri har gjort før: Hyttetur saman med vener. Og det freista til gjentaking!

Målet for turen: Grøvudalshytta.

Vi drog "mannsterk" innover til Grøvudalshytta i Grøvudalen på laurdag: fire vaksne (av dei ein mann!), tre tenåringsjenter, ein tolvåring, to åtteåringar og tre femåringar!
Grøvudalshytta er ei perle som ligg sju kilometer frå parkeringa på Hallen innanfor Røymoen og Hafsåsen. Det er på omlag 850 meters høgd over havet. Ein kjempefin og lett tur for dei aller fleste ungar og vaksne.
Landskapet inst i Sunndalen, ovanfor Gjøra, er heilt unikt. Viss ein studerer kartet, finn ein lange, flate dalar så langt auga kan sjå: Grødalen forbi Vangshaugen, Grøvudalen, Reppdalen og Linndalen. Det gir heilt unike turmulegheiter!

Om sommaren er Inner Gammelsetra, som ligg rett ovanfor Grøvudalshytta, open, og då kan ein gå dit for å kjøpe seg kaffe og vaflar. Det er faktisk alltid det mine turar til Grøvudalen har handla om. Eg hadde berre så vidt vore innanfor døra på turistforeiningshytta og sett meg om.
Men no var det altså dags for å ta det heile eitt skritt vidare - overnattingstur på hytta saman med vener. Det krevst ein del innsats i pakkinga, og det krevst og ein sterk rygg for å frakte det innover. For meg var dette trening i fleire greiner.

Lita jente i stor ørken :)

På veg mot Grøvudalen. Sol og blå himmel så langt auga kan sjå :)

Grøvudalen sett frå motsatt kant.

Grein 1: Tung sekk: Ganske mykje som må vere med på ein slik tur - sjølv berre for eit døgn med strålande vervarsel. Mest mat som skal med - og ein sovepose. Litt godis (kake) og litt mat til Prins og sjølvsagt. Om ein treng trening i å bere litt tung sekk, er vegen inn til Grøvudalshytta veleigna. Eg tippar sekken min var rundt 15 kg då vi gjekk innover, men eg trur eg har enno eit par-tre kilo å gå på ut frå erfaring og dagsform.
Grein 2: Sosialisering. Eg kan godt innrømme at det er trening eg treng. Og eg fekk i rikeleg monn på denne turen. Som sagt var det første gong vi har vore på ein slik vennetur, og eg håpar sjølvsagt at det ikkje er siste gongen.

Turistforeiningas hytter er ypperlege! For den som ikkje har råd til å eige hytte sjølv, eller som ikkje har nokon som inviterer ein med på hyttetur, kan ein finne seg ei lokal hytte i høveleg nærleik å besøke og late som ein eig ho. Og sanninga er jo at om du melder deg inn i Turistforeninga, gjer du jo eigentleg det.
Standarden er stort sett enkel; dei fleste hyttene har enkel standard (det vil seie fleirmannsrom til overnatting, utedo og ingen straum), alle kan komme dit og vere ei eller fleire netter. Enkel standard betyr låg kostnad for å vere gjest på hytta (kr. 345,- for ei natt om du ikkje er medlem). Nokre få hytter er betente, men dei aller fleste er ikkje det. Då må du ha med deg det du treng, eller du kan kjøpe det i kioskutsalet på hytta. På den måten er det eigentleg begrensa kor mykje du treng å ha med deg av mat i sekken. Og det er jo veldig praktisk om ein skal gå frå hytte til hytte over fleire dagar. Det er draumen min - men det kjem eg tilbake til. Vedlikehaldet på hyttene blir utført på dugnad. Turistforeininga blir driven av dyktige og ivrige ildsjeler! Utan ildsjelene blir standarden dårlegare.

Turistforeiningas hytter ligg plassert strategisk til på deira rutenett. Grøvudalshytta ligg, som nemnt. berre sju kilometer frå parkeringsplassen. Frå hytta kan du gå vidare over mot Torbudalen, eller du kan gå innover dalen forbi dei andre setrene der på vegen mot Åmotdalshytta. Frå Åmotdalshytta kan ein gå vidare til Snøheim via Snøhetta. Det er min draum! Det skal eg gjere neste sommar. Ein rekk det på ei helg. Viss du går inn til Grøvudalshytta fredag, vidare til Åmotdalshytta laurdag, og så over Snøhetta til Snøheim søndag. Derfrå går det buss til Hjerkinn, og frå Hjerkinn kjem ein seg lett både sørover og nordover med toget.
I Sunndal ligg det ikkje mindre enn ti turistforeiningshytter (dei fleste eigd av Kristiansund og Nordmøre Turistforeining), og eg trur alle er i bruk i større eller mindre grad. Det gir ei unik mulegheit til å utforske den sunndalske fjellheimen - uansett om du vil i retning nordover mot Trollheimen, austover mot Dovrefjell eller sørover mot Eikesdalsfjella (som er ein del av felles naturvernområde med Sunndalsfjella).
Du kan lese meir om hytta her.

Og no trur nok alle at eg skriv dette for å reklamere for ein organisasjon eg sjølv er medlem av. Men det er heilt feil. Eg har ikkje vore medlem i DNT sidan ungdomsåra (og eg skjønnar eigentleg ikkje korfor eg var medlem der då!), men no har eg lyst å bli medlem, slik at eg til litt rabattert pris kan bli ein omstreifar i fjellheimen.

Omstrifar Ingunn og omstreifar Prins :) Rastepause på veg til Grøvudalshytta.

Eit lite apropos til 8.oktober og ein omstreifar i fjellheimen.
Laurdag var eg invitert til å vere til stades på visninga av filmen som slektningen min Edvard Arntzen Karijord har laga om onkelen sin, og søskenbarnet mitt, Geir Karijord. Han var ein fjellets mann - han var lokalkjent i heile området mellom Lesja, Bjorli, Sunndalsfjella og Eikesdalsfjella. 8.oktober 2013 var siste gongen han vart sett, og sidan har han vore borte. Eg vil vere ein omstreifar i fjellet som kan minnast den friske, sterke Geir når eg går i dei løypene han gjekk i. Fjellet gir og fjellet tar - og det skjedde og i går (søndag) i Goksøyra ved Eikesdalsvatnet.

Eg hadde ein kjempeflott tur til Grøvudalshytta. Det trur eg og ungane mine syntes, sjølv om det vart litt knapt med sømn for den som låg og fraus om natta, og sjølv om isen ikkje var heilt trygg å gå på, og sjølv om dagen starta med -10 grader. Men veret var upåklageleg, månen rakk å kaste litt glans til oss om laurdagskvelden, og sola kom med sine strålar i rundt kl. 11.30 om føremiddagen.
Noko av det finaste var å sjå stjernehimmelen utan lysforureining! Å kunne bøyge hovudet attover og sjå ein lang veg over himmelen av stjerner! Ungane meinte dei såg stjerneskot og.
Dette er ein tur eg vil anbefale til kven som helst!

To gode kompisar på veg til Grøvudalen.

Tre små venninner på lang tur.

Søndag føremiddag gjekk Prins og eg oss ein tur til Litjgrøvu for å kikke.

Etter at sola hadde gått ned, vart himmelen farga rosa.

Inner Gammelsetra i 11.30-tida søndag føremiddag akkurat då sola kom. Til sommaren blir det atter servering av kaffe og vaflar i tunet der :)

Grøvudalslaget har sett opp mange slike plakatar innover for å fortelje om den lange Grøvudalens lange historie som jordbruksbygd i gamle dagar.

Sjølvportrett :)

Var no ein kar som var ganske sliten etter turen!

Frå Sunndal med kjærleik

Eg kysser dei rituelt tre gonger i det vi skal gå, og tenker at dei tre gongene må bety tru, håp og kjærleik. Det er oppbrotstemning på mottaket, og det er siste gong på lenge vi får møte våre syriske venner.

Hjartevenninnene Ingvild, Fatima 1 og Fatima 2 <3

Det begynte då dei to jentene - begge heitande Fatima - hamna i klassa til Ingvild, dotter mi, i vinter. Når det kjem to jenter som knappast kan norsk inn i klassen på ganske kort tid, er det viktig å jobbe med å inkludere dei, integrere dei og lære dei norsk. Ingvild tok på seg den jobben på strak arm, og jentene vart kalla ganske enkelt Fatima 1 og 2.
Etter kvart vart ho invitert med heim til dei på mottaket, og oppsummeringa eg fekk då ho kom heim, handla om kor mett ho var av all maten ho hadde fått.
Så vart Aleksander og eg og invitert til dei, og sjølvsagt var eg spent.

Når eg går opp trappene på asylmottaket på Sunndalsøra, kjenner eg på ei indre trist stemning. Veggar som har sett sine beste dagar, varmomnar som heng på skakke, vindu i gangen som ikkje er tett. Det er ikkje mykje som motiverer til trivsel for bebuarane der. Inne i leiligheita ser det ikkje så mykje betre ut - store rør som går gjennom rommet oppunder taket, ei lampe som har ramla ut av holet i taket. Kanskje er det eg som legg mest merke til det. Kanskje er asylsøkarane faktisk meir glad for friheita enn for slike småting.
Og la det vere sagt med ein gong: Eg klandrar ikkje kommunen for dette, for kommunen har ingen ting med bygget å gjere, sjølv om mottaket er eit offentleg mottak. Eg klandrar heller ikkje Staten, for det er ikkje dei som eig bygget, sjølv om mottaket er eit statleg foretak. Men eg klandrar huseigar som slettes ikkje bryr seg.

På mottaket har vi blitt kjent med dei to familiane Alnasan og Al Kurdi. Alnasan-familien består av mor og far og deira fire nydelege born. Fatima er eldst, no 9.klassing, så er dei som perler på ei snor dei tre som går på barneskulen. Dei to gutane, Omer og Mohammed, er i Aleksander sin alder. Dei bur i ei høveleg stor to-roms leiligheit på mottaket. Dei fire ungane har kvar sine senger på stua, mor og far har eige soverom. Det er rart å tenke på at dei forlot ein middelklasseheim med svømmebasseng i Aleppo då dei rømte frå heimlandet. Kontrasten til dei 50-60 kvadratmetra dei har på mottaket er stor,
Al Kurdi-familien består av mor og far og dottera Fatima. Dei bur i ei lita eitt roms leiligheit, der Fatima må dele rom med foreldra.
I desse små husværa skal liva deira leves. Her skal ein lage mat og ete, vere sosial og sove. Det var det dei fekk tildelt då dei kom til mottaket på Sunndalsøra etter å ha vore i eit akuttmottak ein eller annan plass i landet.

Middag med syrisk mat hos familien Alnasan.

Eg er interessert i språk, og det arabiske ordet for gjestfriheit er "karam". Ein finn att ordet i fleire språk, og det kan ha fleire betydingar. På arabisk kan det til dømes bety 'nobel natur', i punjabi noko som er storarta, og i koreansk betyr det 'sjenerøs' (Kjelde: Spørsmål/svar-side). Eg trur og at det er utgangspunkt for ord som 'karisma' og 'charity' (veldedigheit), fordi det er og eit anna ord for arabisk 'veldedigheit', nemleg 'kharya'. Det arabiske ordet for 'vennskap' er 'alssadaqa'. Også dette ordet betyr det same som det engelske 'charity', altså veldedigheit. Eg trur og at ordet 'kjærleik' kjem ut av akkurat dei same arabiske omgrepa. Også det religiøse omgrepet 'karma' kjem av det same. Karma forutset ei handling, og for meg handlar både kjærleik, omtanke og gjestfriheit om å gi omgrepet ei handling, fylle det med innhald.
Alle desse omgrepa dekker godt den følelsen eg har følt saman med desse vakre syriske vennene. Det er få plassar eg møter så mykje gjestfriheit som hos desse som har nesten ingen pengar. Dei kan nesten ingen ting norsk, og eg trur dei må ha hatt ein enorm kulturkollisjon då dei kom til Noreg.
Likevel er det alltid store, varme smil, mykje mat og ei stor rausheit eg har møtt på desse besøka hos Alnasan-familien.
Her kan du lese om då vi opplevde bryllup på arabisk på mottaket i sommar.

I dag var det suppe, ris og bulgur på menyen :)

Ingvild saman med Fatima 2 og Ghoufran, søster til Fatima 1.

Meg saman med Kamar, mor til Fatima 2.

Men no er både Alnasan og Al Kurdi på flyttefot. Syrarar får innvilga opphald i Noreg av myndigheitene, og no begynner mange av familiane å få tildelt kommune å flytte til. På tysdag flytter Al Kurdi til Rørvik på kysten av Nord Trøndelag, og truleg neste helg drar Alnasan til Oslo. Vi er einige om å prøve å halde kontakten, og no har vi to familiar på kvar sin kant av landet vi kan dra på besøk til. Eg er spesielt spent på Al Kurdi som blir einaste syriske familien i vesle Rørvik. Eg håpar bygdebefolkninga tar godt imot vennene mine, og at Fatima får gode venner på skulen. Herved er oppmodinga gitt til dei som bur i Rørvik! Overgangen blir nok mindre for Fatima og familien som skal til Oslo. Der vil dei treffe mange syrarar, og vonleg får dei og norske venner der.

Neste gong eg møter familiane Alnasan og Al Kurdi, både trur og håpar at dei har blitt flinkare i norsk, slik at vi kan lettare snakke saman. Og her var eg freista til å seie som alle muslimar gjer: insj allah! - Om Gud vil! Og det trur eg Han vil :) Eg er iallfall utruleg glad for at eg fekk møte desse fine menneska med hjarte utanpå kroppen, og eg ønsker dei alt godt på vegen ut i Noreg. Eg vonar dei blir tatt godt i mot, finn seg godt til rette, lærer seg norsk, får norske venner og at dei blir gode samfunnsborgarar.

Ei lita gåve til gode venninner å ta med når dei flytter frå asylmottaket i Sunndal.

10nnbryllaupsdag

I dag var det 10 år sidan Runar og eg gifta oss i ein enkel seremoni i sjømannskyrkja på Mallorca. Tinnbryllaupsdag <3

STÅ IKKE VED MIN GRAV

Stå ikke ved min grav og gråt over meg. 

Jeg er ikke der,jeg sover ei.

Jeg er de tusen vinder som blåser. 

Jeg er solskinn over skogens åser.

Jeg er nysnøens milde kjærtegn. 

Jeg er det kalde, friske høstregn.

Når du våkner i et hastig morgenfokk, 

er jeg den raske, stigende flokk

Av stille fugl i sirkelflukt, 

jeg er stjerneglans over havets bukt.

Ikke stå ved min grav, 

vær ikke lei. 

Jeg er ikke der, 

jeg døde ei!

Skrive av Mary Frye (1905-2004) Norsk oversetting: Espen Tangen

(kopiert frå http://dikt-og-vers.origo.no)

I dag var femte bryllaupsdagen eg var og sette ned blomster på grava hans, og i dag hadde eg med roser og andre blomster frå eigen hage. Rosebuska var det han sjølv som planta for nokre år sidan.
I dag har eg mintes bryllaupsdagen vår.
Det var ikkje så mange som visste at vi skulle gifte oss mens vi ferierte på Mallorca. Litt tilfeldigvis var begge brørne til Runar der + niesa vår i tillegg til vår jente. Ho var mesta fem år gamal, og var veldig stolt av at vi gifta oss. Ho meinte seg sjølv inkludert i det reknestykket.
Etter sjølve viinga, gjekk vi ned i kjellaren i kyrkja og skifta om til badeklede! Så var det berre å springe dei femti - hundre metra ned til havet og kaste seg uti. Bryllaupsmiddagen tok vi etter at spanjolane hadde fått gjort ferdig siestaen sin.
Dessverre er eg ikkje sikker på om eg har så mange bilde frå bryllaupet. Kanskje har eg tatt dei ut på papir - då kan eg kanskje publisere nokre seinare. Dei bilda eg viser fram her, var det ein fotograf som tok av oss, slik at vi kunne bruke dei etterpå. Her er link til då eg skreiv om det for tre år sidan.

Til døden skilte oss....<3

Så korfor fortel eg dette slik på tampen av bryllaupsdagen min? Eg har tenkt mange gonger på korleis livet hadde vore om det ikkje hadde skjedd at eg mista Runar. Men det kan eg ikkje vite, og det kan eg heller ikkje spekulere i.Vi hadde sjølvsagt våre tunge dagar vi og, men eg har tenkt mykje no når det er mange skilsmisser som forteljast om i media. Dei elska kvarandre - og elskar kvarandre fortsatt - men så var det ikkje nok det å elske. Kva skal til for å halde saman når det ikkje er nok å elske kvarandre?Vel, det skal ikkje eg gruble på. For meg er det viktig å berre minne om at ein må ta vare på kvarandre så lenge dagen heiter i dag.

Dette heng på korktavla på kjøkkenet. Fint å ha ein engel som passar på.

Turblogg: Til det mytiske fjellet - Reinsfjellet

Det er noko spesielt med Reinsfjellet. Heilt sidan barndommen har det vore eit fjell eg har høyrt om og hatt eit distant forhold til gjennom dei signala som kom derifrå til tv-apparatet vårt på Hoemsetra.

På veg frå jobb mot det nær sagt mytiske fjellet - Reinsfjellet.

Frå Reinsfjellet var det direkteline til Vike, frå Vike og over vatnet gjekk det omformaroverføring til antenna på mørkloftet og ned til fjernsynet i stua. Slik fungerte det i mange år - heilt til flaumen tok saga kor omformaren vår stod plassert. Mulegheitene for å kunne sjå tv har rast vidare i kanonfart, og i dag mottar vi også på Hoemsetra signal frå ute ein plass i verdsrommet.

Reinsfjellet står der fortsatt og sender tv-signal ut til dei mange heimane i distriktet. Det omlag 1000 meter høge fjellet kan ein sjå frå store delar av Nordmøre. Fordi Reinsfjellet står på stikk ut-kartet, er det ganske mange som finn vegen opp til tv-mastene på toppen. Sannsynlegvis vel dei fleste å gå ein eller annan stig opp dit. Det er for eksempel muleg å gå ein rundtur med utgangspunkt Hoem ved Flemma.
Sist fredag var det endeleg dags for å ta dette mytiske fjellet i nærmare augesyn. Mi turvenninne og eg valte å gå den 5-6 km lange grusvegen opp. Eg gjekk i joggesko, og det vart hardt til beina etter kvart som vi kom opp i høgda. Prins vart og rastlaus.. Det var 17-18 grader, og han var tydeleg tørst. Eg hadde mesta for knapt med vatn til han, viste det seg.

På veg oppover lia møtte vi han her karen :)

Uansett kor eg er i verda - vis meg kortaste vegen heim!

Det går sakte oppover - utruleg kor mykje som blir interessant då... Men eg ser målet for turen :)

Prins blei både trøtt og tørst på tur oppover. Verdas beste turkamerat <3

Mykje fine fargar å sjå i fjellet om hausten.

Endeleg framme ved stikk ut-postkassa! Toppen av Reinsfjellet er 994 moh.

Eg forventa ikkje å finne dei ti bud innskreven på ei tretavle på toppen....

  Det heile betalte seg likevel med ei utruleg utsikt då eg kom opp på toppen! Det var litt disig ute i horisonten, så ein kan nok på ein god dag sjå lengre enn vi gjorde. Men kor mange mil avgarde kunne vi eigentleg sjå? Eg tippar at vi kunne ha sett til Smøla på ein god dag. Men vi såg til Kristiansund og Averøy ute i vest, til mine heimfjell ved Eikesdalsvatnet i sør, til fjella i Halsa og Surnadal i aust, og over til Aspøya og retninga mot Tustna i nord. Rett og slett eit fantastisk panorama!

Ikkje var det berre eit fantastisk panorama, men i retning Molde sendte sola sine fantastiske strålar i eit raudt skjer - noko som gjorde det mesta vanskeleg å sjå i andre retningar. For ei tiltrekningskraft!

Utsikt over mot Gyl, Bergem og over mot Halsa i bakgrunnen.

Prins og eg poserer med Krifastforbindelsen i bakgrunnen. Bergsøy ligg rett bak som bindeledd. Bak der ligg Averøy og Frei.

Utsikt mot Aspøya (t.v.) og Straumsnes-halvøya. Eit av fjella bak der er Fløystadfjellet, som eg var på dagen etter.

Ein gong var Reinsfjellet eit mytisk fjell eg knappast trudde fantes. No veit eg korleis det ser ut der.

Utsikt mot Tingvoll og Tingvoll-halvøya.

Vi begynte å gå nedover i rundt kl 19.30. Då var mørkret begynt å falle på, og vi hadde hatt heile Reinsfjellet for oss sjølve mens vi var på toppen. På nedovertur møtte vi ein mann med sykkel som var på veg opp - utan løkt på sykkelen og hjelm. Han sa ikkje noko om det, men kanskje ville han opp å beskue månen som vi to på nedovertur oppdaga då vi var komne nedom skoggrensa. Fullmåne og måneformørking! Då eg køyrde heimover mot Sunndalen, fekk eg skode månen i all si store prakt. Det var faktisk blitt laurdag før eg oppdaga at det hadde vore måneformørking. Det forklarte truleg korfor månen såg halv ut då vi oppdaga han på nedovertur.

No har eg altså bestege det nær sagt mytiske fjellet med det enormt store fjernsynssendarutstyret på. Reinsfjellet.
Neste gong trur eg likevel at eg tar naturvegen opp - oppover bratte stigar og skrenter. Det gler eg meg til!

Ein liten filmsnutt av kveldssola.

Då eg kom tilbake til Sunndal om kvelden, skein fullmånen så vakkert og skein opp Hov kyrkje.