Turblogg: For ein start på pinsa! Topptur til Torsknuken

Stikk ut-sesongen er i gang, og min vesle turvenn, Prins, og eg har hatt oss sesongens første topptur. Turen gjekk til Torsknuken, 664 meter over havet, og ligg rett ved Meisingset i Tingvoll.

For å komme til startpunktet på turen, må ein køyre av på Meisingset. Det står skilta mot Rotås, og frå krysset på riksveg 70, må ein køyre nokre kilometer mot Rotås. Oppi ein bakke, ser ein gard som har eit stort skilt på veggen (Mekonomen). Der heiter Skar, og Havdalsvegen, kor ein skal ta av, startar der. Den skal ein køyre oppover eit par-tre kilometer. Rett etter at ein kjem til demninga av Hafstadvatnet, kjem desse skilta, og der er det romsleg parkering. 

Turen startar i slakk bakke oppover langs ein traktorveg som går heilt opp til den første setra, Skarsetra.

Ein skal ikkje så langt opp i lia, før ein får god utsikt.

Ein benk kan vere fint å ta ein pause på.

"Skal vi gå vidare, eller...?"

Endeleg framme oppe ved Skarsetra, er det full vår der - skikkeleg idyllisk. Eg brukte 40 minutter å gå fra parkeringa til Skarsetra. Det er same tida som eg brukar til Kongelhjellan på Fale, men det føltes nok litt lengre til Skarsetra, fordi det var brattare ein del av vegen.

Skarsetra var berre delmål 1, så det var berre å komme seg vidare.

Frå Skarsetra er det ikkje langt opp til den neste setra, som er Hanemsetra. No var det endå tidleg i sommarsesongen eller seint på våren, så derfor har ikkje sauane og alle lamma inntatt skogane her ennå. Det er nok ikkje mange veker til dei dukkar opp.

Sjekk det nydelege lange gjerdet som omkransar Hanemsetra! Det fascinerte meg, og er mange, mange timars arbeid for veldig, veldig mange år sidan.

Viss du studerer bildet nøye, vil du sjå muren gå tvers over bildet - fleire hundre meter lang.

"La oss komme oss vidare!"

"Ok, fem sekunds fotoshoot - ver snar, eg kjedar meg allereie...!"

Frå Hanemsetra var det berre å traske vidare, endå var det eit stykke opp til toppen. Stien hadde vore ganske tørr og fin så langt, men frå setra vart det blautare, og særleg jo høgare opp vi kom, vart det litt meir myrlendt, vått terreng.

Det kjekkaste etter å ha slite meg oppover lia, er når vi stig over skoggrensa og kjem opp i fjellterrenget -  og så erkjenner at no er det ikkje langt att til turmålet vårt :) 

Det nestkjekkaste er å studere alle fjella i rundt og prøve å komme på kva namn kvart enkelt fjell har. Det var lett å kjenne att Flånebba og Smisetnebba. Eit lite stykke lengre inn frå parkeringa, startar stien opp mot Smisetnebba og mot Hufatet - alle desse tre toppane, inkludert Flånebba, er stikk ut-postar. 

Hufatet er rett fram på venstre side. I bakgrunnen ligg Trolltind, Åbitstind og Blåfjellet.

Kjenn på følelsen: Mesta framme - der oppe er den første toppen ein når til. Torsknuken er litt lengre borte.

Må  nyte utsikta litt :)

Utsikt over mot Eidsøra og utover Langfjorden fra Eidsvåg. Fjella ute i enden av fjorden, er så vidt eg veit, fjella som ligg     
 på høgre sida av Skorgedalen i Vestnes når du køyrer mot Sunnmøre.

Så fekk eg endeleg auge på varden på Torsknuken, og når eg kikkar på klokka, var det ingen "højdare" på tid - 1 t 45 minutt. Men desto større glede over å komme fram. Det er sjeldan eg seier "halleluja", men då måtte eg ta eit lite eitt :) Den første toppen denne sesongen. Etter å ha hatt litt for mykje å stri med i fjor, kjennest det godt ut å få beina til å lystre både oppover og nedover.

Torsknuken er, som eg skreiv, 664 meter over havet, og det er ein kjempefin tur som både små og store vil like.

Eg prøvde å småjogge ned, men med nokre minner om uhell på tur, gjekk det saktare. Så rett under tre timar blei sluttida nede ved bilen. Men det var det verd - det vart ein kjempefin start på pinsa - rett og slett!

Utsikt utover Ålvundfjorden og Stangvikfjorden og over mot Trongfjorden. Det høgaste fjellet på høgresida er Hjelmen i
Heim kommune, og på venstresida ser ein over mot Tustnafjella.

Utsikt ned mot Meisinset.

Nyvegen på rv 70 frå Meisingset mot Tingvoll.

Eit bilde av han far og meg - eit halvt år etter pappa

I dag er det eit halvår sidan pappa døydde, og eg kjenner for å skrive nokre ord om papparolla. Og så kjem eg med ei lita hemmelegheit ein eller annan plass i teksten.

16. september somna pappa stille inn, og kanskje kom vel døden stille som ein venn til han. Han hadde ikkje fleire dagar igjen her på jorda, og i dag har eg lyst å stoppe opp litt ved det.

Vinteren har gått fort, og eg har ikkje hatt tid å sakne pappa så mykje, men no når det går mot vår og det kriblar i kroppen etter å komme meg til Hoemsetra, kjenner eg på saknet.

Det å kjenne på saknet etter Hoemsetra, trur eg i stor grad var noko familien hadde felles. Stort sett kom pappa seg alltid oppover minst ein tur om vinteren for å sjå til båt og hus, og snart skulle det vere tid for oss andre å dra oppover og. Slik har det ikkje vore denne vinteren. Vi har ikkje kome oss oppover langs Eikesdalsvegen, båten har ikkje hatt vårt tilsyn, men ganske nyleg fekk eg melding om at tre hjortar lever livets glade dagar på Hoemsetra :)
Kan du skjønne eg saknar heime, når Marit Solveig Finset sendte meg desse fine bilda ganske nyleg...?!

Overskrifta til dette blogginnlegget er henta frå ein song av Claudia Scott - "A Picture of My Dad and I". For nokre år sidan var ho med i "Hver gang vi møtes" på TV2, og eg trur eg oppdaga den songen då Tone Damli song han. Ei stund seinare var Claudia Scott og hadde konsert på kulturhuset på Sunndalsøra, og eg var der som journalist. Eg fortalte henne at eg likar songen veldig godt, og lurte samtidig på om eg kunne prøve å omsette han til nynorsk... Og det sa ho var greit.

No skjønnar eg at nokon stussar... Blant anna er eg ikkje spesielt flink i engelsk, men på den andre sida er eg veldig god i norsk. Men det er ikkje lett å greie å omsette naudrima frå engelsk til nynorsk - og noko heilt anna er det å tolke og oversette ein song og behalde elementa i historia. Eg har trass alt sett omtrent alle episodane av "Hver gang vi møtes", så eg har fått med meg det...

Eg har prøvd på det fleire gonger - hentar fram teksten til songen og prøver å finne ein god måte å fortelje historia på. Songen handlar om ein fisketur ho gjorde saman med far sin - og korleis "eg-personen" i teksten tenker tilbake på dette fine barndomsminnet.

Eg prøvar også å tenke tilbake på desse barndomsminna med pappa. Eg trur kanskje ikkje pappa var ein slik pappa som samla på minne saman med ungane sine - tida var for travel - det var så mange kvardagar med fjøs, fiske, vedarbeid, slåttonn, hjelpe andre med meir... 

På ein måte gjer kanskje ikkje det så mykje. Alle i familien var jo samla på Hoemsetra, så barndomsminna mine handlar om kvardagslivet. 

Meir trist blir eg når eg tenker at det knappast finst bilde av pappa og meg saman. Det er som oftast eg som fotograferer, og eg kom ikkje på at eg mangla eit bilde av pappa og meg. Siste dagen til pappa på Hoemsetra i fjor sommar, sørga eg for å ta bilde av han saman med naboane - men ingen tok bilde av han og meg.

Minna sitt ikkje nødvendigvis i bilda, men bilda er med på å friske opp minna. Eg har mange minne lagra berre fordi eg har dei på bilde, utan bilda er minna borte frå min indre harddisk.

Det siste bildet av pappa tok eg for å markere mamma og pappa sin 53 års bryllaupsdag.

Enno er heldigvis ikkje pappa borte frå min indre harddisk, og no når eg begynner å ha sjukdommen hans på avstand, er det minna om pappa som trer meir fram. Støtt og stadig høyrer eg ting han sa på sin sedvanlege måte, anten det var ein litt lettvint måte å svare på eller det var nokre gode råd. Likevel slit eg med å setje saman den songteksten til å bli ei personleg forteljing om pappa og meg som eg kan fortelje. Kanskje hadde det vore enklare om eg hadde eit bilde av oss som kunne fortelje? 

Etter å ha leita litt, fann eg eit par bilde frå ein fin fjelltur/utflukt Ingvild og eg hadde med mamma, pappa og broder Terje då Ingvild enno var så lita at ho kunne sitte i bæremeisen. 

Alltid godt å ha ei pappahand som stør deg <3

Pappa på sitt beste - på fest hos sine eigne i Brønnøysund - søster Liv med ryggen til.

Siste kvelden på Hoemsetra var olsokfeiringa sist sommar saman med gode venner.

Siste turen over Eikesdalsvatnet.

Pappa, broderen og eg er avbilda i boka Kraft i Nesset som kom i 2020.

Nokre PS heilt til slutt:

1. Viss du greier å komme med nokre gode idear om korleis eg skal skrive om songen, tar eg i mot dei :) Songen med Claudia Scott kan du høyre og lese her. 

2. Viss du har bilde av pappa og meg, blir eg veldig glad for å sjå/ få :)

3. No pågår "Krafttak mot kreft", og du må gjerne vere med å bidra med pengar som går til å forske meir på vanskelege kreftsjukdommar. Du kan til dømes støtte Ingvild og hennar sitt russekull gjennom denne sida (t.d vippse til 461051).

19. mars: Eit absolutt siste PS! Eg har endra bilde øvst i teksten: Heldigvis er det jo eit bilde av pappa og meg - eg måtte berre ha hjelp av mamma for å komme på det - og dette bildet er heilt unikt: Ein kreftsjuk og ei med (viste det seg seinare) broten fot avgarde på jaktoppskyting på Bugge :) Begge to greidde det, og for å seie det slik: Pappa var nok både imponert og stolt av meg, sjølv om han kanskje ikkje sa det så tydeleg. No er geværet hans mitt <3

Det blir snart stein til pappa og - men det er ikkje så lett når ein skal lage stein til seg sjølv samtidig -
 det har eg prøvd, så det veit eg.

Turblogg: Vintertur til Skorpa i Kristiansund

No når vinteren prøver å gjere våren sur for oss, gjer det godt å mimre tilbake til den fine turen Prins og eg hadde til Skorpa i Kristiansund i februar - i herleg vinterkulde :)

Ein onsdag mens vinteren var på det kaldaste, hadde junior avspasering frå skolen. Sidan eg og har fri på onsdagane, og temperaturen hadde lagt seg fast nede på 13 - 15 kuldegrader, var det opplagt og vedtatt at vi måtte søke litt varmare strøk på kysten denne onsdagen. I Kristiansund var det berre rundt 6 kuldegrader - mildver med andre ord :) Og ikkje nok med det: Byen låg bada i sol :)

I jakta mi på fleire vinterstikk ut-turar å registrere, bestemte eg meg for å gå to turar, nemleg først utover Skorpa og så til Klubba frå Kirklandet kyrkjegard.

Eg har fortalt om tur utover til Skorpa tidlegare, nemlig då vi var der i 5 grader og regn og vind i fjor vår. Det kan du lese om i denne lenka. Det var betydeleg finare og lettare å gå der denne februaronsdagen.

.

Bilda kan i stor grad tale for seg sjølv. Som sagt var byen bada i sol, og for meg som skulle få sola på huset den veka for første gongen i år, betydde mengde sol meir enn det vesle eg kunne sjå heime. Og som ein ser av bilda, var det overraskande mykje snø i Kristiansund då vi var der.

Gleda var verkeleg stor over å vere ute i sola og hente nye krefter :)

Som nemnt er denne turen ein vinter-stikk ut-tur. Vinter stikk ut har vore skikkeleg populært, og det var verkeleg noko eg hadde venta på i fleire år. I nokre år har det berre vore skiturar, men eg er ikkje nokon stor skigåar, men desto større heilårsturgåar. Vinter stikk ut har gjort at eg har vore meir ute på tur denne vinteren enn normalt, og eg håpar eg kjem meg til Molde og får gått eit par turar i påska. Det er siste frist, for det avsluttast 2. påskedag.  1. mai startar på nytt den ekte stikk ut-sesongen :) Det gler eg meg alltid på :)

Stikk ut-posten ligg ytst på enden på Skorpa. Veldig triveleg trimtur å ta om vinteren og.

Fjella i bakgrunnen ligg på Tustna i Aure kommune. Dei ligg på "gjere-lista" mi.