Ein dag på sauesanking :)

Mange kallar sauesankinga for haustens vakraste eventyr – og kanskje er det nettopp det. Eg fekk vere med på ein lang dags marsj med mykje slit og ei fin turoppleving.

Eg inviterte meg med på sauesanking saman med familien Sande og Hjellmo. Totalt er vi fire menn og to kvinner som startar ut frå Skålvollen, som ligg mellom Hafsåsen og Røymoen øvst i Sunndalen. Dette er Hjellmo-gardens hovudsankardag, og spenninga ligg i kor mange sau ein kan greie å få med seg. Ruta går innover gammalt seterlandskap i Geitådalen, same ruta ein går om ein skal til Raudberghytta frå Skålvollen. I påska går snøskutertrafikken til Torbudalen denne vegen.

Eit lite stykke innover peikar Alf Jonny Sande på kva som er dagens rute. Vi skal inn til Falesetra, og der skal vi dele oss opp og gå i forskjellige retningar. Før vi kjem til Falesetra, tar vi oss ei lita matpause på Trøasetra, som ligg litt lenger ut. Der har vi selskap av ein stor flokk med krøtter – dei er nok litt usikre på kva slags inntrengjarar som vil ta plassen deira. Vi lar krøtter vere krøtter, og går inn til Falesetra.

Veret denne laurdagen var overskya, litt vind, men ok temperatur. Undervegs er det ikkje fritt for at ein tenker på korleis det kunne vore. Ikkje alle septemberdagar som er like tørre og fine som denne. 

På Falesetra deler vi oss opp. Dei andre går oppover lia mellom Koppungen og Råstu. To av dei andre får i oppgåve å ta dyra i det området rundt Koppungen og ned inst i Geitådalen. Frå oppe på Koppungen har dei god oversikt over dyra i Geitådalen.

Underteikna skal gå innover Geitådalen og få med dei dyra. Alf Jonny har GPS på sauebjøllene, og ein til to gonger for dag får han inn melding om kor det står dyr. Om morgonen har han tatt utskrift av kartet, og det viser at det skal vere nokre dyr ein plass i Geitådalen. Og ganske riktig: Inst i dalen på andre sida av elva står det ein fem-seks dyr. Eg tar for gitt at det er eg som må hente dei sauene, og prøver å gå barfot over elva. Den er for kald og stri til at eg gjer det. Kva då med sauene??? "Saved by superdeal" heiter det. For der kjem han som har gått rundt Koppungen vandrande lenger oppe, og eg får signalisert til han at eg er nede ved elva. Etter litt gestikulering, får eg vite at dei sauene ikkje er mitt ansvar, Eg pustar letta ut.

Når vi driv sauene nedover dalen, er vi på motsett sida av elva enn då vi gjekk oppover. Sauene eg skal jage og eg er ikkje på samme sida av elva, så etter å ha vassa/ sprunge over elva for n'te gang, ramlar eg over ende og blir blaut. Heldigvis har eg med tørr bukse i sekken, men når eg har skifta, er dei to andre eg for saman med, komen så langt føre, at eg mistar dei ut av syne. Det viser seg at dei andre blir bekymra for at eg har gått meg vill... og det er knapt med telefonforbinding der i fjellheimen... Eg går og tenker på om eg er på rett plass, og då eg finn nokre sauar i skogen, skjønnar eg at det ikkje har gått nokon andre der. Men på tur nedover dalen, går etter kvart ljomet av sauebjøller, og eg høyrer stemmene til dei andre.

Eg blir utruleg sliten i beina på denne turen, men dei verker ikkje riktig like mykje som sist helg. Alf Jonny er kjempesnill og låner meg gåstavane sine. Det går sakte dei siste kilometra, men det hjelper godt på å få auge på Hallen, som er parkeringsplassen når ein skal gå innover til Grøvudalen.

Vi skal kome att på familien Hjellmo si seter like innanfor Hallen. Der ventar gardkjerringa sjølv med rykande varm sodd til oss seks sauesankarane. Før mørket sig på, får vi jaga dyra frå setra til innhegninga på Hallen. Rundt 60 dyr har vi greidd å få med oss på ein tur som vara i rundt 11 timar, og bonden sjølv er godt nøgd med innsatsen til «gjestearbeidarane». Vi kan fornøgd dra heim etter ein lang dag. For gardsfolket på Hjellmo fortsett arbeidsdagen neste dag med å få heim husdyra.

På mobiltelefonen min står det at eg har gått ca 30 kilometer, og eg trur ikkje det skal vere veldig langt unna! Ein lang dag i fjellet, men utruleg fin dag, er over!

Ildri og Bob vart kjempevenner på turen :)

Falesetra.

Falesetra i Geitådalen er ein del av gammalt seterlandskap.

No begynner fjellet å kle seg i haustfargar.

Det var jo sausanking vi var på. Border collien Bob var kjekk å ha med.

Ytst i Geitådalen kan ein og møte på denne sorten.

Geitåa renn gjennom heile Geitådalen. Ikkje alle plassar det var så lett å krysse ho.

Turen går mot slutten, og vi kjem ned til fleire levningar etter gammal seterdrift.

"No ser vi enden," seier Alf Jonny i det vi får auge på Hallen parkering.
Men først skal vi inn på setra til familien og spise suppe.

Fine blomster i fjellet, men eg er ikkje sikker på kva dette er. Kan nokon hjelpe?

Turblogg: Rapport frå Trollheimsmarsjen: I einsam majestet!

Før i tida var det mykje trafikk over fjellet mellom Todalen og Ålvundeid. No til dags er det Trollheimsmarsjen som er kjelde til å gå den strekninga.

Denne rapporten vil bli av det subjektive slaget. Om ein går ein 13 kilometer lang turmarsj i stort sett einsam majestet, må det bli mi forteljing av turen som formidlast. 

Det er ikkje det at det er så bratt, men det går så jamt oppover lia langs ein traktorveg. På denne lange stigninga har eg ein haug med tankar i hovudet, og kjenner eg er irritert for at eg har tatt på meg fjellsko. Terrenget er av ein slik karakter at det hadde vore betre med lettare sko. For å døyve irritasjonen, surrar ein lagra «harddisk» med Violet Road-songar i hovudet på meg. Det hjelper godt på motivasjonen for å gå vidare.

Eit stykke av vegen vekslar eg på med Sivert Børset (8 år) og pappaen Finn Børset om å  vere baktropp. Langt oppe i lia kjenner eg optimismen tar meg i det eg bikkar ein kam, og skjønnar at den verste stigninga er unnagjort. 

Utsikt mot Todalen - kammen er forsert, og verste stigninga unnagjort!

I det blåbær- og kreklinggrensa overtar for maksimumshøgda for mesteparten av busetnaden på Nordmøre, går vegen over til å bli sti, og Ørsalsetra på om lag 500 meters høgd ligg rett fram. Der har Børset-karane matpause, og eg tar selskap med dei, før eg går vidare for å få eit forsprang. Ikkje lenge etter tar dei meg igjen, og frå då av er det eg aleine som dannar baktroppen. Litt lenger opp må eg ha ei ny pause, og då ser eg Finn og Sivert mesta på toppen på rundt 850 meter. Eg tippar dei er minst halvtimen føre meg. Den opprinnelege plana mi å bruke rundt 2 1/2 time opp til toppen, måtte eg plystre ein lang ein etter.

Sivert (8 år) og Finn Børset gjekk turen for første gong.

Opp over skaret her skal eg, men beina kjennes tunge allereie.

Oppover mot skaret kjenner eg beina er blaute. Terrenget er vått og sugande. Då eg sjølv når toppen, markerar eg det med å skifte sokkar og ta på regnbuksa. Alle teikn tydar på at det er regnveret som vil vinne vèrkampen. Merkinga langs løypa er så god, at eg kjenner meg trygg på at eg skal finne vegen om skodda overmannar meg på turen. 

Kjerringvatnet i sikte. Eg har bikka toppen, og er på veg nedover.

Ved Kjerringvatnet søker eg ly på trappa til ei hytte for å få i meg meir mat, og i det eg kikkar opp skaret eg kom nettopp ned frå og ser skodda komme sigande, ser eg tre menneske komme i forkant av skodda. Så var eg altså ikkje aleine som baktropp likevel!

Medan eg må gå oppover igjen eit stykke før eg startar på nedfarten til Ålvundeidet, kjenner eg på dei blaute føtene. Knappast ein millimeter er tørr, men trass alt er eg blaut, men varm på grunn av at det var ullsokkar. Betre det enn blaut og kald. Eg er glad eg har fjellsko på meg – det kjennes stødigare ut når dei rundt 600 høgdemetra ned til Eidet skal tilbakeleggast. Det eine kneet mitt slår seg vrang, og einaste råda er å gå sakte og med museskritt.

Rennsetvatnet og Ålvundfjorden - hadde himmelen vore klår, kunne ein sett
fleire mil utover.

Fjellfie! Kosta på meg eit lite smil då eg fekk auge på Ålvundeid :)

Ålvundeid i sikte! Berre rundt 600 høgdemeter ned igjen...

Turen ned til Ålvundeid går langs skiheistraseen.

Du verda kor kjærkomment det var at denne baktroppen tok meg att!
Frå venstre Kjellrun Hoås Gannestad, Anne Grete Fostervoll Lie og
Lars Erik Virum.

Eit stykke nede i skibakken tar baktroppen meg igjen. Eg kjenner eg letnar av å få selskap resten av turen, og først i det eg kjem inn døra på idrettshuset, streikar foten heilt. Eg greidde det – 13 kilometer i nokså einsam majestet!

Ei kake er ikkje berre ei kake!

Sist laurdag var eg i bursdagsselskap, og det er lenge sidan sist gong eg la så mykje arbeid i ei kake som eg gjorde til nettopp det selskapet.

I mitt stille begynte eg å tenke tilbake til det som eg meiner var sist gong eg verkeleg la min kreative fantasi og kjærleik i ei kake. Det var til tante Fannys 50-årsdag. Det er mange år sidan no. Rundt åtte månader seinare døydde ho av kreft, og eg har tenkt i blant på den kaka etterpå. Ein måte for meg å vise kor utruleg glad eg var i ho.
Helgas jubilant betyr og mykje for meg, og då ho spurte om eg kunne bake kake til selskapet, var det sjølvsagt ikkje nei i min munn. Sidan det er straks St.Hans og eg hadde fått så mykje rabarbra med jubilanten, hadde eg lyst å lage ei fantastisk god rabarbrafestkake. Eg leita nokså lenge rundt på nettet for å finne oppskrifter som kunne funke, og kaka blei ei blanding av to forskjellige oppskrifter.

Ingunns rabarbrafestkake :)

Kaka består av ein mandelbotn med ein rabarbramousse oppå. Oppskrifta eg gjengir her er litt mindre enn det eg laga, for det blei noko for mykje med mousse. Viss ein vil ha ei skål til dessert, gjer sjølvsagt ikkje det noko.

Mandelbotn:
200 gram mandler som males anten i ei kvern eller i blender
4 eggekviter som stivpiskast
ca 200 gram sukker røyrast inn mot slutten
Bland mandlane forsiktig inn i marengsen, og steik det i ei vanleg rund form. NB! Hugs bakepapir i botn. Steikast ved ca 175 grader i rundt 25 minutt midt i omnen. La kaka avkjøle.

Rabarbramousse:
Lag først ein rabarbrakompott. Eg gjorde det på følgande måte etter oppskrift eg fann på Kvinner og klær si nettside:
La steikeomnen bli ståande på 175 grader. Medan kaka steiker, gjer du klar rabarbraen.

Ca 5-600 gram rabarbra reinsast og skrellast, før den blir skore i bitar. Legg det i ei ildfast form med bakepapir oppi.
1 - 2 ss potetmel 
ca 280 gram rørsukker (den er litt brunare enn vanleg sukker, men ikkje så brunt som brunsukker)
Frø av ei vaniljestang skrapast ut og leggast oppå rabarbraen. Legg vaniljestanga oppi forma.
strøast over rabarbraen. 

Sett dette inn på midten i steikomnen, og la det stå i nærmare halvtimen og godgjere seg. Ta forma ut av steikomnen, og la det avkjøle seg. Når denne kompotten er kald, moser du den til mos. Mest eigna er å bruk blender til dette.

Så kan du lage moussen:
4 eggeplommer 
1 dl sukker
1/2 dl vatn som skal kokast
5-6 gelatinplater 
3 dl fløyte

Legg gelatinen i blaut i kaldt vatn. Pisk eggedosis av eggeplommar og sukker. Kok opp vatnet og smelt gelatinen i det. La det avkjøle. Pisk kremen stiv. Bland saman eggedosisen og kremen. Ha oppi rabarbrakompotten, og ha til slutt i den smelta gelatinen. 

Klar til å blande krem, eggedosis, kompott og gelatin.

Ha forma rundt mandelbotnen som ligg på eit fat. Ta over moussen og sett det i kjøleskapet. Den bør bli godt stiv i løpet av nokon timar. Eg hadde i for lite gelatin, så min vart ikkje heilt stiv nok, men smaken var det ingen ting å utsette på. Pynt til slutt med til dømes oppskorne jordbær, blåbær, druer. Utruleg frisk og god kake :=) Eg vart skikkeleg godt fornøgd sjølv og, for å seie det som det var.

Det endelege resultatet! Kakepynting har aldri vore mi sterke side ;)

FNs internasjonale dag for lykke og glede er no straks til ende!

"Det meldes at idag den 20. Mars er Den internasjonale dagen for Lykke. Hm. Det kom litt brått på, og jeg ble veldig usikker på hvordan den helst skal feires." Sitat Geirmund LYKKE.

Det var nok for fleire enn Geirmund Lykke det kom overraskande at det er FNs (fortsatt nye) internasjonale dag for lykke. Om du, i likheit med meg, synes lykke er eit litt vanskeleg omgrep, funkar det bra med å kalle det glededagen. Bakgrunnen for etableringa av dagen var etter forslag frå Bhutan i 2012. Første gong dagen vart arrangert, var i 2013. Flott tiltak frå Bhutan og FN. (Veit du ikkje kor Bhutan er, seier du? I følge Wikipedia er det eit  lite kongedømme i Himalaya på rundt 700 000 innbyggarar).

Det er få stader kor det bugnar med så mykje lykke og glede som på sosiale medier, og kanskje spesielt på facebook. Undersøkingar som er gjort viser at det er faktisk så mange som rundt 60 % som synes at det er dei aller lykkelegaste stundene som blir formidla på facebook. Rundt 30% blir, i følge undersøkinga, ulykkeleg av alle dei lykkelege statusoppdateringane. I stor grad er det ungdom som legg ut flest slike meldingar, og tilsvarande flest ungdommar som blir ulykkeleg av å lese det. (Kjelde: www.helseinfonett.no)

Dagen i dag starta med snøbyger. Ein av juniors sykkelvenner vart irritert for at han skulle få snø i håret. "Snø i håret betyr lykke," repliserte eg. Iallfall veit eg jo at regn i brudesløret gjer det, så kanskje det gjeld for snø i håret på ein liten skulegut og. 
Geirmund Lykke fekk naturleg nok mange lykke-helsingar for dagen. "Til lykke med dagen," skrev ei. "Lykken er betre enn forstanden," skreiv eg. Etterpå tenkte eg at eg kunne jo ha skrive "Må hell og lykke følge deg på alle dine veger"! Det er jo den helsinga gudmødrene sender med båtane etter at dei har knust sjampagna i skroget. Det var jo bra at ikkje gudmødrene mine gjorde det på meg då eg tre veker gammal fekk vatn på hovudet i kyrkja. Kanskje nettopp eit slikt ønske om hell og lykke kunne vore noko å sende med meg dengang då. 

Omgrepet 'lykke' kan bety ei djup glede eller kjensla av det. I blant er eg usikker på om eg verkeleg nokon gong har opplevd ei slik lykkekjensle. I følgje Wikipedia kan det og bety flaks, medgang eller heldig skjebne - med andre ord mange kjensler som gjer at ein kan kjenne på lykke. Forsking viser at dei som er lykkelege er friskare enn dei som er ulykkelege. Og eg og ungane er utruleg friske, så kanskje står det ikkje så verst til med lykka i heimen lell då?

Eg har prøvd å gjere eit raskt søk etter lykke i litteraturen, det vil seie i poesien. I Bibelen er det inga lykke å finne i det heile (men desto meir glede :) ). I salmeboka finnes det derimot salmar om lykke, og den eg kjenner best, er den "Lykksalig, lykksalig" frå oppveksten, kor vi måtte synge den på skulen. Ein annan salme er "Sorgen og Gleden, de vandrer tilhope, lykke og ulykke går hånd i hånd".
Somme har sagt kloke ting om lykke, der Aristoteles framstår som den klokaste: "Lykke er så viktig at det overgår alle andre verdslege omsyn." Den amerikanske psykologen William James sa: «Lykke er for dei fleste, til alle tider, det hemmelege motiv til alt kva dei gjer».

Ein ting som gjer meg ei kjensle av lykke og fridom, er det å komme ut på tur. Muleg eg må begynne å publisere nokre bilete frå fjorårets turar for å lade opp til årets turar.
Her er eit knippe bilete frå siste veka!

Forrige helg var eg på KrF-årsmøte i Geiranger i strålande ver! Var faktisk
 første gong eg var der skikkeleg, så det var på tide!

Geiranger sett frå Ørnesvingane!

Søndag var det dags for trimtur med familien langs den fine Bjørnsonstien.
Og Skjorta skuffa ikkje der ho heldt vakt i enden av Eresfjorden.

Junior på tur.

Langfjorden i solnedgang søndag kveld kl. 19! 

På starten av dagen i dag var det overskya og sluddbyger. Ikkje noko høydare
for å sjå solformørkinga iallfall. Og det minner meg om at eg ikkje fekk sett
det flotte nordlyset tidlegare denne veka skikkeleg heller.

PS ! Det som gav meg aller størst kjensle av lykke og glede i dag, var å treffe att ein som er berre nokre få år gamlare enn meg, som sidan juni i fjor har vore i kreftbehandling. Etter 85 liter cellegift, er han så frisk som ein kan være etter ei slik mørbanking av kroppen. Før var det rundt 30% mulegheit for å overleve hans diagnose i 1990. No er det vesentleg større sjanse - takket vere at folk fortsatt er svært raus overfor kreftforeninga. Pengane som kjem inn, går til forsking og utvikling av personleg tilpassa behandlingsmåtar. Det er når ein møter slike som han, at ein ser at pengane kjem til nytte! Forsking og behandling nyttar!

Stille var morgonen

Stille var morgonen

Stille var morgonen

Stille

Etter regnet

Før stormen

Stille

- berre månen talte

og fuglane 

og fossen

Elles var det stille

Can you hear my bestfriend sing...?

For ei tid tilbake la ei venninne av meg ut eit bilete av seg frå tidleg barneskuleår. Eg kjente at det kitla barnleg i meg, og var raskt ute med å kommentere at ho jenta der hadde ein gong vore bestevenninna mi.

Bestevennen min <3

Denne teksten handlar ikkje om ho. Men det handlar om vennskap - om noko som ein gong var. Om ei sorg i livet mitt.

"Det er tungt å ta tilbake dei åra som har gått, for tida som ligg bak, får vi aldri tilbake att..." tenkte eg før eg gjekk inn på kafeen.

Første møtet på mange år...

Sit down please tell me how your life has been
All of these stories, they're lying within

Då vi var unge kjentes det som at det var berre oss to - det kjentes mesta berusande, for livet hadde vore tomt, men hadde blitt fylt av eit menneske eg kunne vere glad i. Eg trudde det var slik det skulle vere - trudde det var gjensidig. Livet inneheldt så mykje god tru då. Ikkje at eg var godtruande - men eg kjende eg var glad.
Vi var ikkje så gamle då. Midt i den delen av livet kor vi skulle formast til å bli vaksne, fornuftige vaksne. Prosessen var nok vanskelegare for meg enn for deg. Kanskje det var derfor eg omfamna deg så hardt. Livet mitt måtte ha noko å halde fast i.

Tell me about good times, of all that you've had
I'll try to remember, I'll try to be glad

Eg trudde lenge vi høyrde saman - at det vi hadde saman var viktig. At det var mest som ein pardans - utan å vere eit par. Men vi var to - to som gav del i kvarandres liv. Gode dagar. Vonde dagar.
Når du hadde det vondt, kjente eg smerta saman med deg. Prøvde så godt eg kunne å ta del i dei tunge dagane.
Du tok del i dei gode dagane mine. Dei dagane som var då livet smilte. Då smilte du og. Vi smilte saman. Eg smilte saman med deg i dine gode dagar - for livet vendte seg jo mot det gode.

How where the mornings, the ones you adored?
Had all you could ask for, was never ignored

Kanskje vart dagane for gode? Eg veit ikkje.
Eg kjende du umerkeleg sklei ut av hendene mine - ut av livet mitt.
Eg sørga. Sørga over det eg hadde tapt. Mennesket som var borte.
Ikkje borte av verda, men borte frå livet mitt. Mennesket som vel hadde betydd mest for meg gjennom så uendeleg mange år.

How is it possible just to have peace?
Please tell me, I beg you, my life's not at ease
All that is evil surrounding your day
Can never quite vanish but still there's a way

Det var hjarteskjærande. Det var trist. Kanskje grusomt. Det gav sorg.
Åra som gjekk - åra eg ikkje kan spørje etter - som vi ikkje kan hente fram att.
For eg trur ikkje eg kan spørre om kva som skjedde, eller kvifor det skjedde, eller kven sin feil det var det som skjedde.
"How is it possible just to have peace?"

Personane på biletet har ingen ting med historia å gjere.

By making a difference, an imminent choice
You'll capture the horns and release your own voice
Yeah life as you know it will never fulfil
Without all of these choices that gives you the thrill

Møtet på kafeen. Tankane mine. Orda dine. Kanskje vi kan prøve att. Eg veit ikkje.
Åra som ligg mellom. Åra kor eg kjende meg svikta og forlatt. Bitterheit.
Åra som ikkje kjem att. Tida vi ikkje kan gjere noko med.

To live and be living, it's never too late
So hand me your palm and I'll give you my faith.

Ei stund etterpå spurde eg på facebook om korleis biletet av ein bestevenn såg ut. Enno veit eg ikkje heilt korleis det biletet ser ut. Eg trong eit slikt bilete til denne teksten... eg leita, men veit ikkje om det eg fann var rett. Ein gong kan eg kanskje få høyre bestevennen synge?

Why should the hurting take such a long time?
'cause I've been hurting.
Why should the waiting take such a long time?
'cause I've been waiting.
For you.

PS! Dei engelske sitata er henta frå Violet Roads songar: "Can you hear the morning sing" (tittelen på blogginnlegget), "My life's not at ease" og "Waterproof"

"Fotballen er fantastisk vakker, liksom..."

Sitatet er henta heilt ut frå sin eigen samanheng. Så lite interessert som eg faktisk er i fotball, skal eg iallfall ikkje kommentere Branns exit frå eliteserien...!

Denne autografen er faktisk det einaste som handlar om fotball heime hos meg...

Men overskrifta frå VG i kveld fanga meg. Fordi eg først hadde skrolla forbi overskrifta om den sørafrikanske målvakta som var skutt og drepen. Nei, fotballen er ikkje alltid vakker. Av og til er den brutal. Heilt umotivert brutal!
Slik som då fotballspelaren Andrès Escobar frå Colombia kom heim att etter fotball-VM i USA i 1994. Eit stakkars ulykksaleg sjølvmål førte til eit bestialsk mord - og drapsmannen som opprinneleg fekk 45 år fengsel, var ute etter 11 år! Vakker fotball? Rettferd? For kven?

Eg måtte sveipe innom artikkelen kor bloggtittelen er henta frå. Stakkars Brann-trenaren har rett: Fotballen er ikkje muleg å forutseie! Det er det som gjer det spennande å sjå på. Skjønt heilt rett har han ikkje: For tap avlar tap, siger avlar siger! Om ein tapte kampen forut, er det langt meir sannsynleg at den neste kampen og går ut i eit negativt resultat. Livets hårde verkelegheit!
I Sverige har supportarane til Djurgården gått amok, og ein brannmann vart skada av ei røykbombe. Ei verkelegheit vi så langt ikkje har her i Noreg... men kven veit kor lenge det er til norske supportarar begynner å gå berserk?

Så er det likevel to artiklar på nettavisene  som kan vise det som eg tenker er vakkert med fotballen. Historiene om dei gongene kor fotballen kan ta livet og kvardagen eit steg høgare - og gjere livet litt meir verdifullt.
Utgangspunktet for historiene er grusomme. Den eine låg med store skotskader etter massakren på Utøya. Marte Ødegården var denne helga på besøk på Old Trafford personleg invitert av Manchester United. Endeleg frisk nok til å reise over og treffe favorittlaget!

Tysdag omkom ein supporter av Roma og hans son i ei trafikkulukke på veg heim etter å ha sett kampen kor Roma tapte grovt mot Bayern München, På kampen hadde dei smila og tatt ein selfie av seg. Det siste biletet av dei.
I kveld vart far og son hylla då romaspelarane tok på seg t-skjorter med det siste motivet av dei to døde på. Kapteinen på Roma uttrykte sorg på vegne av laget. Ei symbolsk handling, ikkje veldig stor, men likevel så viktig i ein idrett kor mykje handlar om økonomisk vinning og gode resultat.

I blant tenker eg at ja visst kan fotballen vere vakker! Idrett er vakkert! Til og med det Cecilia Brækhus gjer, kan i eit augenblink vere vakkert!
I streben etter gode resultat, topping av lag og eiga vinning er det viktig å huske den sunne sjela i den sunne lekamen - mens sana in corpore sano! For kva gagnar det om ein vinn verda, men mistar sjela?!

Alle veit jo det...

"Eg trur ikkje det er heilt slik," sa eg til ho som sat på andre sida av bordet. Vi snakka om ein, og eg skjønte kva ho tenkte om han: Drittsekk! Han som både svikta og sveik...

Alle veit at terningen, den e fikset

Alle krysser fingre kaldt og kjapt

Alle vet at krigen nå er over.

Alle vet de snille, de har tapt.

Alle vet at alt var avtalt spill.

Den som er rik får mer og mere til.

Det er sånn det er.

Alle vet jo det.

Eg kunne ikkje seie noko på det ho sa. Eg kunne ikkje begynne å fortelje kor mykje han faktisk betyr for meg enno. Eg kunne ikkje seie kvifor eg tenkte som eg gjorde. Eg kunne jo ikkje fortelje om kva som ein gong hendte...

Svikaren - han som delte ut Judas-kyss, og eg som tok gladeleg i mot. Og i det vi hadde delt Judas-kyssa, bygde vi ei fantasiverd kor det var berre plass for oss to. Det var berre han og eg - sjølv då vi var på ei armlengdes avstand. Avtalt spel? Nei. Ingen terning kasta...

Alle vet at skipperen er gått på fylla.

Alle vet at skipet ikkje tåler sjø.

Alle går og føler seg ganske ute,

som om bikkja eller faren var død.

Alle vet kreditt er dyrt og hellig.

Alle vil bli bedt ut på Bagatelle

i Bygdøy Allé.

Alle vet jo det.

Det var ingen eg kunne fortelje denne historia til. Det hadde vore betre om det faktisk var sant at det var skipperen som hadde vore på fylla. For alle visste jo det... Men akkurat denne storyen måtte eg vere taus om. Alle veit jo at skipet ikkje tåler sjø... ikkje dagslys heller...

Vi bygde vårt eige vesle paradis på jord - han og eg. I draumane kunne eg ikkje vere utan han, sjølv om det var så mykje som var i mellom oss. Kanskje aller mest det at vi ikkje kunne prate saman. 

Alle sammen vet det er meg du elsker.

Alle sammen vet at det er sant.

Alle sammen vet du har vært trofast,

bortsett fra en og annen natt iblant.

Alle vet at du har vært diskret,

men det var så mange folk du bare måtte se

med klærne av.

Alle vet jo det.

Det er ikkje sant at alle veit at han elskar meg.Det er faktisk ingen som veit det, og eg er vel ikkje så sikker på det sjølv heller... sjølv om han seier at det er berre meg... det er ikkje så enkelt å tru at det er sant. For den som kjenner han, veit nok at han kan ha fleire Judas-kyss på lur, sjølv om han prøver å vere diskret... Ingen sølvpengar levert... Skal tru om alle veit det?

Alle vet det er nå eller aldri.

Alle vet det er enten meg eller deg.

Alle vet at det gir deg evig liv,

hvis du bare kan få gitt det ut.

Alle vet at ordningen er skitten.

Gamle Ahmed vasker fortsatt dritten 

på ditt arbeidsted.

Alle vet jo det.

Nei, det er ikkje no det er no eller aldri... det var før ein gong - i ei tid som ligg bak. Det var akkurat då vi hadde flytta inn i vårt vesle draumescenario... vi vart verande berre ei kort, kort stund. Eg måtte vidare - han vaska ikkje føtene mine, han gråt ikkje over si eiga tilkortkomenheit... Alle veit vel at mannfolk ikkje gjer det?

Alle sammen vet at Pesten kommer.

Alle sammen vet at den sprer seg kjapt.

Alle sammen vet den nakne mann og kvinne

var et vakkert bilde som gikk tapt.

Alle sammen vet det er forbi,

men det er montert en måler under senga di,

som viser klart og greit

det alle sammen vet.

Eg ville ikkje at pesten skulle spreie seg - det fantes ingen bilete av oss - ikkje som eg hugsar, ikkje noko å snakke om... ingen som skulle få noko å seie på nokon av oss. Det gjaldt å vere diskret - for elles visste snart alle saman det. Kva kunne han tape på det? Og kva kunne livet mitt bli?  For han og eg i saman, trur eg er rein poesi - eller var det fantasi? 

Og alle vet at du har fått problemer.

Alle vet hva du har tålt av gru,

fra et blodig kors på Golgata

til strendene i Malibu.

Alle ser det hellige hjertet blør.

Folkens, kom og se det før det dør.

Nå skal det skje.

Alle vet jo det.

Men no trur nok folk flest at dette var ein som kom til meg for å berge meg frå noko voldsomt... frå noko grusomt, eller kanskje frå noko uoverkommeleg. Nei, det er nok meir sikkert at eg kunne møtt han på stranda i Malibu enn på Golgata og deromkring. Det skal vere nokså tungt å gå den bratte, lange vegen opp til Golgata - den som har vore der, veit jo det.

Nei, dette var noko heilt anna... ei heilt anna kjensle... ei heilt anna verkelegheit... Ein mann som nok var litt for lett for meg...

...

He was a little bit too easy 

A little bit too happy, she would moan 

He sees himself in an apartment down the road 

where he can dream his dreams in peace and be alone 

She said to him: I'll show you we can have good times´ again 

But only if you play the straight and steady 

He said l'm having a fantastic time already.

Alle vet jo det

Alle vet jo det

Det er sånn det er.

Alle vet jo det.

Eg veit at dei fleste anten lurer på om det har rabla for meg, eller i det minste om det er noko sanningsgestalt i dette... det er forteljarens glede at ein vel korleis historia skal forteljast... og om noko eller ingen ting i historia er sann... alle trur dei veit det... men dette veit berre eg :)

(Alle tekstar i kursiv er av Kari Bremnes: Frå "Alle vet jo det" og "Fantastic time already")

Eit oppgjer med einsemda!

No kjenner eg det er tid for å ta eit oppgjer med vår tids nye moteord: Einsam.

Eg kjenner eg treng å seie frå om bruken av det som ser ut til å ha blitt eit moteord i media: einsam.
Ikkje så reint sjeldan ser eg det brukt. Og det er ikkje av folk som står fram med si einsamheit - nei, sjå på desse eksempla:
"Det er einsamt å vere spiss," sa ein av vår tids betre spissar i eit intervju.
Ja, det er muleg at det kan kjennast litt einsamt like der framfor mål, men det er heilt sjølvvalgt, og du får better det godt betalt for å stå der og henge saman med den sjølvvalgte einsamheita di!
"Det er einsamt å vere gravid," lyste det mot meg frå eit av desse moderlege magasina for nokre år sidan.
Eg opna ikkje opp magasinet for å sjekke kva kjendissyngedama syntes var så einsamt med det. Dei aller fleste greier seg no gjennom dei ni månadane. Ein del oppmerksamheit følgjer det og med det å vere gravid, så den einsamheita skal vel vere overkommeleg!
Det siste eg las var at det er einsamt å skrive... Tja... eg har ikkje sett einsemda i det. Tvert i mot. Eg skriv, og om eg vil meddele noko til omverda, så publiserer eg det. Enkelt og greit! Om eg vil at nokon skal vurdere teksten, så hadde eg vel funne nokon som ville lese det for meg.

Eg tok for sikkerheits skuld og googla det. Då fann eg til dømes "det er einsamt å vere gründer", "det er einsamt å skrive doktorgrad", "det er einsamt på toppen", "det er einsamt å vere single". Eg reknar med at den som les dette, ser kor eg vil hen.

Eg trur ikkje nokon av dei som har kjent einsemda knuge i hjarte og sjel kjenner seg att i desse skildringane. Populistiske vinklingar på noko som svært mange synes er eit hån mot det som faktisk er einsamheit!
For snart to år sidan vart eg intervjua av den avisa eg sjølv arbeider i. Der tok eg eit slags oppgjer med den mykje brukte floskelen "eg har tenkt på deg". Ja, det er fint å vite at ein var i tankane til nokon, men eg er ikkje tankelesar, eg merka ikkje tankane. For meg var tanken rett og slett ingen ting verd! Det er berre drønnande malm og klingande bjølle! Det er korn som fell på steingrunn som vil blese vekk!
Eg høyrer andre som har hatt tunge periodar og fortel det same. Folk som kjem bort til dei og fortel at dei har vore i tankane deira. Men dei heller hadde ikkje merka den tanken. Det var ingen som ringte og sa det, ingen som kom på døra med ei helsing og sa det, ingen som inviterte på ein kaffeprat og sa det.

Kvifor var du der ikkje då dagane var onde?

Eg har tenkt mange gonger på dei eg trudde var vennene mine - folk på min alder som eg hadde kjent i mange år.Venner eg oppsøkte då eg var sjuk, og som eg trudde ville ta kontakt med meg då døden ramma i familien. Men det var stilt. Knappast eit lite "kondolerer" på facebookveggen.
Eg har tenkt på dei som tok kontakt med meg etterpå, som sende venneforespurnad med "lovnad" om å vere ein venn - sjølv om eg ikkje hadde vore bra nok tidlegare for deira vennskap.

Ei anna form for hån er dei som ikler seg sjølvmedlidingas kappe når dei set ut på facebook at dei har hovudpine, forkjøling, influensa, myggstikk, vondt i ei tå, vondt i hovudet... Jauda, men det meste av dette går over. Det er smertar kroppen faktisk er skapt for å kunne handtere. Det er litt enkel form for motgang som dei aller fleste er skapt til å klare, du må berre overbevise deg sjølv om at det er slik.
Jau, eg veit at vi alle slit med kvart vårt, men med respekt for dei som faktisk er sjuk - alvorleg sjuk og langvarig sjuk, så tenker eg at vi menneske alt for ofte ramlar ned i ei boble av sjølvmedliding for små bagatellar. Og når vi synes synd på oss sjølve, vil vi gjerne at andre og skal gjere det. "God betring med hovudpina di!" Ta deg eit par ibux, så går det nok over.

Einsemd - sjølvmedliding - sjukdom. Sider ved livet som dei aller fleste på eit eller anna tidspunkt vil bli prøvd i. Då blir du prøvd om du har ryggrad til å stå i det. Dei aller fleste har både familie og gode venner i rundt seg, men likevel kan du bli prøvd i livets små og store motgangar. Det er eit ordtak som seier at vi ikkje får meir enn vi kan makte å bere. I blant ei mager trøyst for dei som står i det, men det kan vere muleg å sjå sanninga i det når ein har greid å gå vidare.

Då Lene Marlin stod fram med si historie om sjølvmordsforsøket, tenkte eg på den sangen ho sjølv var med og laga - "Venn".
"Jeg vil være en venn, jeg ser at du faller - du vil reise deg igjen!"

Kvifor var du ikkje der då dagane var onde? Eg har lurt på det mange gonger, og eg vil aldri finne svaret.

Ei påminning om livet!

Det er ikkje så vanleg at eg blir så glad for å finne at ein øyredobb som det eg vart i går. Men det vart veldig spesielt. Det vart ei påminning om livet.

No har det gått ei god stund sidan sist eg hadde tid og krefter å skrive, men i går kom eg på at eg hadde lyst å fortelje om det som blei spesielt for meg.
I løpet av året har eg vore nokre få turar opp til Kongelhjellan på Fale. Plana er at det skal kome ein turblogg om det snart med bilete frå turane. Rett etter skuleslutt i juni var eg på tur opp lia der, og på nedoverturen oppdaga eg at eg hadde mista den eine øyredobben. Det var no frykteleg dumt, tenkte eg, men slik kan det gå på tur i skogen.
I går var eg på nytt til Kongelhjellan, og på veg oppover såg eg etter det tova hjartet som heng på ei busk. Eg visste ikkje då historia bak det hjartet. På toppen møtte eg ei eg kjenner, og vi tok følgje nedover lia. Plutseleg dukka det tova hjartet opp i synet mitt, og då kunne ho fortelje at det vart hengt opp i høve minnemarsjen som vart heldt etter at Snorre frå bygda døydde for snart to år sidan. Det forunderlege var at på dette hjartet hang øyredobben som eg hadde mista for over to månader sidan. Først og framst vart eg glad for å kunne ha to like øyredobbar i staden for å ha berre ein. Men når eg ser på historia om kvifor eg eig nettopp desse øyredobbane, vart det også ei påminning om livet.
Øyredobbane vart kjøpt på ei vevstogo i Valdres eg besøkte for eit par år sidan. Vevstogo er eigd av ei som heiter Marit Anny, som familien møtte då vi var på cruise i Middelhavet våren 2011. Turen var ei feiring av at eg var ferdigbehandla for kreft, og var ein hyggeleg familietur for ungane, Runar og meg. Då eg besøkte Marit Anny over eitt år seinare på vevstogo hennar, var Runar død, og besøket hos ho var for å kunne mimre litt om cruiset vi hadde vore på.
På den måten vart det spesielt for meg å finne att min hjarteforma øyredobb.

På den andre sida rann det meg i hovudet ei anna spesiell historie som skjedde hausten for tretti år sidan, som og handlar om å miste og finne.
Eg gjekk i 7.klasse då, og 7., 8. og 9.klasse var på overnattingstur på naboane si hytte i Vikebotn. Den som har gått Vikelia, veit kor lang og bratt ho er...! Då vi var komne ned til Vike etter turen, oppdaga eg til min irritasjon at eg hadde mista klokka mi på turen. Kor ho låg hen i lia, kunne ein jo berre gjette på. Dette trur eg var på ein onsdag, og då laurdagen kom, skulle ein av naboane på Vike sjå seg opp Vikelia. På veg opp lia, vart han sliten, og trengte å kvile. Medan han sat der, høyrte han noko som peip, og han trudde det kunne vere ei mus. Då han såg seg rundt, fekk han auge på ei klokke som låg der. Klokka var svart, og eg vil tru grunnen der var mørk og, så ho var vel ikkje heilt enkel å få auge på. Det var tidleg om morgonen, det veit eg, for klokka mi hadde alarm som var innstilt på vekking nøyaktig kl. 07.40. Og klokka peip i kun 30 sekund, så det var mesta som eit under at Håkon skulle setje seg akkurat der klokka mi låg akkurat då ho skulle pipe for vekking! På den måten kom klokka tilbake nokså fort tilbake til sin rettmessige eigar, men kven skulle tru det berre nokre dagar tidlegare?!

Ja, dette var no berre nokre småtankar som rann meg i hovudet medan eg gjekk og rusla, og som eg hadde lyst å fortelje vidare. I går kveld la eg sjølvsagt ut biletet på facebook og fortalte om funnet, og no er det rundt femti vener som har trykt liker på biletet. Det å merke at andre gler seg saman med meg, sjølv for ein liten ubetydeleg øyredobb, synes eg sjølvsagt er veldig kjekt :)