Turblogg: Hu hei! Kor er det vel friskt og lett? Oppå Svarttind :)

Det vart ikkje noko "svartlåk" tur til Svarttind, nei! Tvert i mot! Alle som treng å kome seg opp i høgda, bør legge turen innom Svarttind i Vistdal.

I dag var endeleg dagen komen for å teste ut turforma opp til Svarttind på 1094 meters høgd i Vistdal. Skjønt - det skulle ein ikkje trudd når ein såg ut vindauget i Eidsvåg om morgonen i 8-tida. Regnet sila fortsatt ned, og skodda hang langt ned i lia på andre sida av dalen.
Men turplan er turplan! Og vervarselet sa at det skulle klarne opp og bli sol, så det var berre å komme seg avgarde. Heilt oppklarna var det ikkje då vi kom fram til parkeringa på Nerland i Vistdal, men det teikna bra, så det var berre å starte oppover bakkane. Den første delen av turen var det og lett å få tilgang til vatn, så ein treng ikkje ha med ferdig oppfylt flaske med vatn før ein drar heimefrå.

Etter kvart som vi gjekk oppover traktorveien, steig vi over skoddegrensa.

Trolsk stemning med skodda på oppovertur.

Restar etter ei seter.

Vi passerte fleire restar etter setre på turen.

På førehand hadde eg til dømes høyrt om at turen var endeleg bratt nok, og hadde og lest diverse uttalar på facebook om kor lang tid det skulle ta å gå opp.  I turomtalen på stikk ut-sida står det at turen stort sett går i oppoverbakke, og det stemte. Det må jo vere slik om ein skal opp på 1100 meters høgd! Vi som gjekk i lag i dag, er ikkje av dei som har det veldig travelt, og treng god tid, så vi brukte rundt tre timar opp. Oppoverturen gjekk lett og greit. Siste del av turen var litt tyngre, og akkurat der det er eit "litt luftig parti", gjekk det for eigen del omtrent på alle fire oppover. På nedattur fann vi imidlertid ut at det går ein sti til venstre for dette litt flygandes partiet, den ser ein lett når ein skal ned, og då slepp ein unna akkurat den delen av løypa.

Fleire av toppane i Vistdal. Eg trur dei heiter Kjøvhaugen og Kalvgjeltinden. I området bake der ligg og Vasstindbu.

Der ligg dagens turmål. Då er det berre argaste stigninga igjen.

Gjeld om å ha tunga i munnen når ein går her. Men vi slapp unna den luftige delen på nedoverturen.

På turen fekk vi verkeleg bruk for fjellvettreglane.Då vi begynte på ura oppover, kom det regn - som ikkje var meldt - så då var det på med regnklede. Eg hadde pakka med både lue, regnklede og fleecegenser i dag, og fekk bruk for det i fullt monn. Eg angra på at eg ikkje hadde med hanskar.
Vinden og skodda auka på og, så det var litt utriveleg ei stund på toppen. Kjentes ut mesta som kuling i kasta, men heldigvis gav regnet seg ei stund, og vi kunne nyte litt utsikt både mot Eidsvåg og innover mot Eresfjord. Det er verkeleg anbefalt å ta dei hundre metra vidare frå postkassa til toppen ved sidan av for å få ekstra utsikt. Vi var heldige å sjå ein fin regnboge som la seg som eit fint slør over Bugge på andre sida av fjorden.

Der er toppen av Svarttind og postkassa! Målet er nådd! 1094 moh.

Eg og turfølgjet Sissel på toppen. Lykkefølelse!

Skodda kom og gjekk utover mot Bugge og Eidsvåg, og ein regnboge begynte å komme til syne.

Så vart regnbogen godt synleg over Bugge. Eg vonar den brakte mykje hell og lykke til buggingane i dag :)

Det skal vi ha, vi karijordingane - vi synes på fjellet, og vi er godt kledd :)

Utsikt mot fjella på andre sida av Vistdalen.

Endeleg kom Eresfjordsfjella fram og - Skjorta, Vikesaksa, Goksøyra med fleire. I framgrunnen Jamtetind.

No er det haust i fjellet, også på Svarttind.

Nedatturen gjekk greit. Vi hadde ikkje kome langt nedover før det faktisk begynte å hagle. Då var det berre å halde stø kurs på kor ein skulle gå. Stort sett er turen veldig godt merka. Oppe i ura er det eit parti som ikkje er fullt så godt merka, så då gjeld det om å ikkje miste stigen av auge. Det er og vardar oppover frå skoggrensa. Så sjølv om vi fekk litt følgje med skodda, var det ikkje slik at vi kjende oss utrygge.

Fortsatt er det mykje blåbær tilgjengeleg på ruta, så om ein har tid, bør ein absolutt ta seg tida til å fylle opp forrådskammeret. Vi gjorde ikkje det i dag, men eg nytta høvet til å fylle på med nokre nevar for å få ny, ureina energi.

Konklusjonen etter turen er at sjølv om vi hadde mykje ymse ver, og at utsikta ikkje var heilt på topp heile tida, så var det ein utruleg fin tur å ta. Når ein har godt skotøy, stavar og god tid er det heller ikkje spesielt farleg å gå på dei steinate partia sjølv om det var vått og sleipt. Ein må berre hugse at ein kan gli.
God tid, gode sko og god niste er nøkkelord for ein god tur, og det synes eg fungerte veldig bra i dag :)

Kor hen eg er i verda - vis meg kortaste vegen heim :)

Turblogg: DENNE turen MÅ du gå!

Eg hadde ikkje stege over tregrensa før eg skjønte at DETTE er turen med stor T! Og den gir eg terningkast 6!

I dag har eg gått til Strengen i Surnadal. Eigentleg hadde eg tenkt å gå til Nordviksula i Surnadal, men ombestemte meg i siste liten. Det fjellet er over 1300 meter, og eg var litt skeptisk på å gjere den turen aleine. Derfor vart det Strengen på 890 meter, ein tur som har blå merking.
Og for å seie det med ein gong: Eg vart slettes ikkje skuffa i dag! Dette er ein tur eg vil skryte uhemma av. 

Eg starta frå parkeringa til turen - den som står omtalt på stikk ut-sida, like ved skistadion på Kvanne. I omtalen står det at det er mange vegar til Strengen, og då eg kom opp på toppen, fann eg ut at det var omtrent fire vegar å komme seg dit. Frå parkeringa ved skistadion er det to vegar opp, ein på omlag 3 km og ein på 4 km. Den kortaste er noko brattare enn den lengste. Eg velte løypa på 4 km.
I følgje kartet ligg skoggrensa opp til omlag 350 meter, og akkurat der ligg det ei hytte med fantastisk utsikt. Lengda opp til hytta kan samanliknast med omlag 2 x lengda til Kongelhjellan i Sunndal, og med omlag same brattleik. Frå hytta og opp vart det litt brattare, men ikkje mykje. Eg brukte ein time opp til hytta, og med matpause brukte eg vel rundt 1 1/2 time resten av vegen. Ekstra hyggeleg var det å fortsatt kunne finne blåbær :)

"Er det her vi skal gå?"

Her er tregrensa, og benken ved hytta er ein grei plass å ta ein liten kvil før ein fortsett oppover eller nedover.

Her er eg på tur å legge tregrensa bak meg, og då kjem utsikta fram og :)

Der oppe kan ein skimte målet.

Utsikt mot Todalen.

Det er fleire rutetrasear ein kan følgje.

"Herleg med tur!!!"

Plutseleg kom Tustnastabban mykje nærare enn dei gjorde då eg gjekk til Hufatet.

Denne turen er ein av dei likaste eg har gått nokon gong, og kjem nok på mi 3 på topp-liste over stikk ut-turar eg har gått i år. Her er nokre grunnar til det:

* Merkinga og stikvaliteten
Denne turen er eit prakteksemplar blant alle turar i merking. Oppover heile vegen finn ein blå merking, og i tillegg er det skilt som viser kor ein skal - og kor ein kan hamne hen. Eit stykke oppi treff ein til dømes på eit skilt om sti ned til Stangvik, og det er og skilting til Røen. På toppen finn ein og skilting til Surnadal, men den turen er ein del lengre.
Så var det stikvaliteten! Det var omtrent tørt då eg gjekk, og ein kunne eigentleg gått i joggesko om ein vil det. Nokre stader var det litt gjørmate, men ikkje verre enn at ein greide godt å gå rundt eller forbi det.

På toppen av Strengen er det endå fleire traséval.

Stikk ut-målet Strengen ovanfor Kvanne i Surnadal. Eit perfekt turmål!

 * Familievennleg
I og med at eg velte den lengste stien på skistadion, var det ikkje ein veldig bratt tur. Eg vil seie at for å havne opp på mesta 900 meter, så var det ein utruleg lite bratt tur. Ungar kan nok trenge litt hjelp like før ein når toppen, men ut over det er det ein tur ungar kan greie utan problem. Einaste som kunne vore for å skape litt betre familieramme på toppen, er benk å sitje å spise på. 

Heilt greit å spise lunsjen på 890 meters høgd i dag :)

Prins lurte på om vi skulle ta brattaste vegen ned, men det skulle vi ikkje.

Fjellet rett fram er Knyken, som og er stikk ut-mål.

Eit av dei to fjella til venstre for Todalsfjorden er Sula som eg eigentleg hadde tenkt å besøke. Det blir ein annan dag.

Kor eg enn er i verda - vis meg kortaste vegen heim :)

Einaste eg kjem på som trekk ned inntrykket litt, er at ein må ganske langt opp før ein kjem til første skikkelege vannpost. Det er for øvrig noko det burde vere opplyst om i turinformasjonen til alle turane på stikk ut. Å vite når ein treff på vatn er ein ganske viktig ting å¨vite om på førehand (jamfør det eg skreiv om turen til Smisetnebba).
Eg er kjempenøgd med turen i dag, og vil berre seie: Har du ikkje vore på Strengen ennå, så skund deg av garde! Det var turen sin det !

PS! Utruleg kva som dukkar opp i hovudet når ein går slik på tur...I dag var det denne gamle visa som dukka opp :)

Hu hei! kor er det vel friskt og lett

uppå fjellet!

her leikar vinden i kåte sprett

uppå fjellet!

og foten dansar, og augat lær,

og hjartat kveikjande hugnad fær

uppå fjellet!

I dalen starvar du tung og heit,

kom på fjellet!

kor fint her er, inkje nokon veit,

her på fjellet!

dit auga flyg yver nut og tind,

det er som flyg det i himlen inn

uppå fjellet!

(Kristofer Janson)

Verdas beste turkamerat - Prins <3

Redda av kjendisen...

Ein einsam gutt på 11 år ved eit stort bord. Ingen ville sitje saman med han fordi han er autist. Historia er ikkje særskilt, men fekk eit lykkeleg utfall.

TV2 fortalte denne veka historia om den einsame guten som fekk selskap av fotballstjerna ved lunsjbordet på skulen. Ei fotballstjerne som såg den einskilde guten gjennom mengda av alle andre.
Eit enormt lykketreff for guten, ei historie det står respekt av og til å følge etter av for oss andre.

Eg har opplevd noko lignande sjølv, og eg kjenner fortsatt på takksamheit for han som redda meg ut av situasjonen.
Det var juletrefest på bedehuset i bygda. Jenta mi var 2 eller 3 år gammal, så vi hadde budd berre 1-2 år i bygda, og kjente fortsatt mesta ingen her. Ho gjekk ikkje i barnehage, men hos dagmamma, så det var ikkje så lett å bli kjent med folk. Då vi kom inn i salen på bedehuset, gjekk eg derfor bort til dei få eg kjente og spurte om det var ledig. Nei, det var ingen som hadde ledig plass. Skuffinga mi var sjølvsagt stor, men eg gøymde den inni meg, og gjekk og sette meg der det var ledig - på eit bord åleine, dottera mi og eg.

Sannsynlegvis hadde vi nok vorte sitjande der aleine heile festen om det ikkje var for at det var ein person som var ute i absolutt siste liten - presten. Han skulle halde andakten til forsamlinga, men var lovleg seint ute. Derfor gjorde han det samme som dei aller fleste ville gjort - sette seg ned ved det første og beste bordet han såg det var ledig plass på. Det var mitt bord. Det var heilt tilfeldig, kan eg tenke, men det var mitt bord. For eit lykketreff! Presten var både morosam og lett å prate med, og festen gjekk som ein draum for oss då vi fekk så bra selskap ved bordet.

Denne historia er eigentleg ein parantes, Eg tvilar på at presten hugsar denne historia meir enn 10 år etter. Men for meg vart det ei historie å minnes med takksamheit.
Moralen i begge desse historiene er kanskje openbare: Ver venleg mot framande menneske, ver open for at dei og kan vere verd å gi av di tid til, ikkje fordøm menneske du ikkje kjenner. Ein framand er ein venn du ikkje kjenner.

Auf Wiedersehen - Time to say good bye :)

I dag skal eg krype saaakte ut av skapet - naboskapet! Siste sommargjest har no lukka døra og sagt "takk for i sommar, vi sjåast neste år". Og eg seier "Auf Wiedersehen".

Siste måltid og triveleg lag for denne gong. Neste gong vi møtast, har Georg fylt 60 år. Han treng ein kopp med motiv frå Sunndalsøra, som den sunndalsvennen han er.

Vi satt tre saman og drakk kaffe på verandaen min ein sommardag i slutten av juni - Rainer, Georg og meg. Praten gjekk livleg på tysk om den omfattande oppussinga dei to nye naboane mine var i gong med - både innvendig og utvendig. "Eg har eit rom eg skal pusse opp eg og," sukka eg litt tungt (det har nemleg stått der i eit år i påvente av tid). Det er då orda fell kor eg kjenner eg må sette meg rettare i ryggen og lytte endå litt betre. "Du kan jo spørre naboane dine om hjelp, eg er sikker på at dei hjelper deg," sa ein av dei. "Eg trur kanskje nabane mine har nok arbeid med sitt hus," svarte eg. "Eg er sikker på at naboane dine vil hjelpe deg," sa han igjen. For å gjere ei lang historie kort, la desse to karane, som eigentleg held til nede i ein by nordvest i Tyskland, golvet på det rommet som stod der. I all mi takksamheit lovte eg dei nysteikte brød kvar veke resten av sommaren.

Den største gleda eg kan ha, det er å gjere naboen glad :)

Eigentleg var det ikkje der det starta. Det starta då eg oppdaga nokre veker tidlegare at eg hadde fått nye naboar og at dei var tyske. To karar som skal ha huset som "laksevilla" - dei elskar å fiske i Driva.
Der og då skjønte eg at dette kunne vere noko som både dei og eg kunne dra vekslar på. For min del handlar det nok mest om at det er utruleg hyggeleg å vere sosial med dei - eller bytte brød mot vin, som eg seier med litt humor.
Med glede kan eg minnast den fine turen eg hadde saman med Georgs gjestar, Monika og Helene, til Innerdalen - då eg eigentleg var trøytt og ville sove på verandaen. Men turen blei utruleg triveleg, og eg fekk introdusert dei for sunndalsgraut til vaflane vi spiste på Innerdalshytta.

Kaffe og vaflar med sunndalsgraut mens vi skodar på Innerdalstårnet - ein fantastisk ettermiddag :)

På veg nedover att frå Innerdalshytta saman med Helene og Monika.

Men no er dørene lukka, fiskesesongen er avslutta, iallfall for deira sin del, og eg må vente heilt til neste sommar på dei artige samtalane på mitt gestalta tysk over ein kopp kaffe om dagen eller vin om kvelden, å kunne få herlege smaksprøvar av laks (eg har aldri spist så mange gonger laks på ein sommar som i år) og vonleg kanskje tilbod om å gjere eit anna arbeid på huset.
Eg sitt og lurer på kor mange måtar det er å seie "takk for i sommar, vi sjåast att neste sommar - om ikkje før"...
Eg kan seie det som Kirsti Sparboe: "En sommer er over, men vi skal ses igjen til neste år..." - men det verkar litt tamt og kjedeleg. Så derfor seier eg det heller som De Lillos:

Når du en gang kommer
neste sommer,
skal jeg atter være her,
og vi skal synge gamle sanger
om igjen.
Når du en gang kommer
neste sommer,
skal vi atter drikke vin,
og vi skal snakke sammen
om de samme gamle ting.

Omtanke for både folk og dyr: Fiskeinnmaten til venstre til hunden (men han likte det ikkje) og til høgre heilt, heilt fersk laks til oss.

Turblogg: Det er lov å bruke fjellvettet!

I dag vakna eg til nyheita om at utanlandske turgåarar måtte bergast ned frå den norske fjellheimen - igjen. No er det tid for å setje fokus på fjellvettreglane!

Oftast er det best å veclge turdag på godversdagar kor ein kan sjå heimover, slik som frå Hufatet i Tingvoll.

Eigentleg er eg ein stad mellom ganske og rimeleg godt fornøgd med talet på turar eg fekk gjort i sommar. Dei siste vekene var eg mesta på tur kontinuerleg, men det var fordi eg visste at når skulen kom i gang igjen, ville det bli minimalt med tid. No framover må eg fokusere på kvalitet i staden for kvantitet.

På desse turane har eg hatt god tid på å tenke på ymse, mellom anna fjellvettreglane. Det er ganske mykje fokus på desse reglane i forbinding med påskeutfarten. Eg trur det er viktig at dei blir snakka om på sommarstid og. Dei stadige nyheitene om bergingsaksjonar i fjellet kan tyde på akkurat det. Det er klart det er eit problem når det er så mange bergingsaksjonar ved populære Trolltunga på Vestlandet at dei som skal berge dei forkomne turistane, er heilt utslitne og dermed ikkje har kapasitet til å stille opp. (Oppsummering i denne artikkelen frå Bergensavisen)

Var glad for at eg hadde med meg regnklede på denne turen, men eg sakna lue og vottar faktisk.

Ein av turane eg hadde i sommar, var på ein skikkeleg gråversdag i Kristiansund. Ikkje så all verdens lang og ikkje så all verdens tung, men eg var ikkje kjend der eg gjekk, og det kom ei solid dose med regn mens eg gjekk. Då var eg glad eg hadde utrusta meg mot uvèr - sjølv om det var ein kort tur. Då skulle eg berre opp på rundt 350 meter, men endå viktigare er det sjølvsagt jo lenger opp i høgda ein skal. Ein av dei som driv med guiding inn til Trolltunga, fortel i nemnte avisartikkel at mangel på utstyr og rette klede og skotøy som er ein viktig grunn til at dei treng hjelp av Raudekrossen.

Ein ting eg har verdsatt ved å gå på alle turane eg har gjort, er at eg begynner å bli trygg på kva turar eg kan gjere åleine. Det gjeld sjølvsagt dei grøne turane, som er ganske lette og oftast høveleg korte. Men det gjeld og dei blå turane. Dei fleste av dei har eg gått åleine, fordi eg ikkje hadde nokon som ville eller kunne bli med, men og fordi det har gitt meg ei god kjensle å vite at dei turane fiksar eg. Det gir ei eiga fridomskjensle å kunne ta slike turar åleine.

Turen til Hufatet i Tingvoll er blå, og eg kunna gått han åleine, men å dele turgleda med fleire gir ei ekstra god kjensle :)

Ein viktig ting for at ein skal kunne gjere det, er å gå dei turane som er godt merka. Det er lett å tenke at det går som oftast bra, men å gå i ukjent terreng på dårleg merka sti, har ei viss fare med seg. Eg tenker til dømes på turen eg gjorde til Kjerkjeberget i Tingvoll - ikkje ein veldig lang tur, og oftast seier det seg sjølv kor ein skal, men eg var ikkje komfortabel med at turen var så dårleg merka. Og no skal det seiast, at det er stor forskjell på den erfaringa med turar eg hadde då eg gjekk den turen versus det eg har no. Erfaring, kunnskap og sjølvtillitt byggast godt på dei turane ein går.

Tenk å møte på denne informasjonen etter å ha gått ei lang li oppover utan vasstilgang! Bonus på veg mot Smisetnebba.

God tilrettelegging for turgåing på veg mot Breilia i Kristiansund.

Fjellvettreglane seier at ein ikkje skal gå åleine, og det er ein regel eg synes folk burde ta meir omsyn til. Sjølv om ein er ein erfaren turgåar, kan det skje uhell. Det å kome vekk i fjellet og ikkje bli funnen, er noko eg har tenkt mykje på - mellom anna fordi vi har opplevd det i familien.

Den regelen eg trur ganske mange gløymer, er om dei i det heile tatt er i stand til å ta dei turane dei legg ut på. Den aller største turgleda i sommar fekk eg på dei turane eg hadde som var både lange og bratte. Tenk å bestige Flånebba og Smisetnebba - begge på rundt 1150 - 1200 meter høge - og vite at eg gjorde det fordi eg hadde trent og hatt det som mål!
No skal rett vere rett: Om du vil nå ein topp som er litt krevande, men ikkje for krevande, så er det nettopp dei toppane ein bør gå til. Det er toppar som er lett tilgjengelege for nær sagt alle - men ein må ha motivasjon og lyst til å gjere det!

For ei godkjensle å ta ny personleg høgderekord: Smisetnebba 1187 meter høg! Tursesongen har vore vellykka!

Duft av arabisk kjærleik

Heilt uforvarande hamna vi rett inn i eit bryllup med ei brud som kunne ha vore henta ut frå 1001 natt.

Pynta til bryllaupsfest.

I dag bestemte vi oss for å dra på asylmottaket på besøk. Dotter mi har gode venninner der frå Syria som ho ikkje hadde sett heile sommaren. Vi hadde steikt med ein stor skare med vaflar og laga ferskt bringebærsyltety som vi tok med oss som ein norsk gest.
Vi vart inviterte opp i leiligheita til den eine venninna, og før eg visste ordet av det, hadde mora diska opp med dei lekraste rettar av mat frå Syria. Uvant for oss nordboarar, men rikt på smak av krydder og grønsaker. Og ikkje minst var det fullt av gjestfridom.

Mens vi sat der, fekk vi vite det: Det skulle vere bryllaupsfest på huset litt seinare. Vi var jo ikkje kledd for fest, men vi var veldig nysgjerrige på å sjå meir av kulturen frå Midt-Austen. Ein bryllaupsfest kor alle var velkomne.
Jentene vi besøkte, pynta seg, og i selskap med berre kvinner, forsvann og hijaben. Eg har sjølvsagt ikkje noko med det, for eg vil at kvar og ein sjølv skal få bestemme om ein skal gå med hijab. Men eg kan ikkje fri meg frå å tenke at dei var endå vakrare og endå edlare dei som kom fram utan kledet rundt ansiktet.
Damene samla seg i kvinnerommet på mottaket - totalt ein 20-30 damer og ungar. Arabisk populærmusikk vart spelt, og det var dans, klapping, latter og heiarop som berre arabarar kan gjere det.

Så kom bruda! 19 år gammal - vakker som om ho var henta rett ut frå 1001 natt. Ho smilte og mottok gratulasjonar frå alle damene og dansa til ære for gjestane. Etter ei lita stund var det tydeleg lyd frå ute i gangen, klapping og heiing. Brudgommen var på veg. Jentene skunda seg å få på seg hijaben, og brudgommen kom inn i rommet til klapping og hoiing frå gjestane. Bruda var lykkeleg for å sjå mannen sin, og han var lykkeleg for å sjå den vakre kona si.

Frå ei av dei som snakka godt norsk, fekk eg vite at dei var blitt islamsk gift av ein iman på huset. Dagen før hadde dei vore til byfogden i Molde og gifta seg der. Dei skal bu i Molde.
Med karane som heldt til i naborommet, var det vel rundt femti gjestar på bryllaupsfesten, vil eg tru. Brudeparet er frå Syrias hovudstad Damaskus, og hadde festen vore der, ville det vore nokre hundre gjestar til. I selskapet ville det vore, slik som på mottaket i kveld, ei enkel servering. På mottaket vart det servert kjeks og juice, men det kunne og vore berre frukt. Bryllaupsgåvene til paret blir overrekte neste dag, når gjestane går på besøk til brudeparet.
Det var lov å ta bilder av brura og brudgommen, men brura hadde ikkje hijab på seg, og derfor var det ikkje lov å publisere bildet. Før brudeparet drog, fekk ho på seg ei slags bryllupskyse/ brudehijab. Med seg fekk paret godord frå gjestane om gode dagar og snarleg gjensyn.

Det heile var over etter rundt ein times tid. For oss nordboarar var dette likevel eksotisk og spennande å vere med på :) For ei glede og stemning dei viste. Dei fleste var syrarar, men det var og irakarar, kurdarar og somaliarar til stades og.

For brudeparet gjekk ferda til Molde. Der skal bruda starte sitt liv som gift kone.
For meg vart det eit tankekors å vere til stades med så mange asylsøkarar. Nokon av dei vil ikkje få vere her - nokon vil bli utsendt.
Då eg kom heim, var "Allsang på Grensen" på TV2 i gang. Eg kom rett inn i Wenche Myhre sin meir enn 30 år gamle slager "Vi lever". Den passa godt til dei fine menneska eg møtte i dag:

Noen mister alt de har, noen mister mor og far De lever Morgendagen er en venn, det finns alltid håp for dem Som lever For livet skal vi slåss, så lenge det går blod igjennom oss.